anupap's profileบางทีลองมองหาความสุขรอบๆ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
ไม่ว่าคุณเป็นใครในโลกใบนี้...
อยากให้ลองมองหาเรื่องราวบนชีวิตที่ดูไร้สาระบ้าง
แง่คิด ความหมาย สิ่งรอบตัว รวมถึงตัวเราเอง
ถ้าคุณเคยลองพยายามมองด้านที่ไม่สว่างบนโลกนี้
|
บางทีลองมองหาความสุขรอบๆตัวรอยยิ้ม และ แสงยามเช้า November 17 ดอกไม้แห่งความฝันดอกไม้แห่งความฝัน ผลิบานอยู่กลางท้องฟ้า แต่ใช่เพียง สิ่งหนึ่ง สิ่งเดียว ในอาณาเขตขอบฟ้า ปะปน ปนเป เอื้อมมือคว้าเอา หยิบฝัน คว้าเอา หนึ่งกำมือเหนื่อยล้า อาจไม่ มีเลย ตะกาย เยียบย่ำ ส่งต่อ ช้าเร็ว ได้มา สูญไป กลิ่นหอม ชั่วคราว ค้างฝัน เหลียวมองไป... พลันเปลี่ยน เวียนผัน อีกคืนและอีกวัน อีกเช้า และ อีกเคย อันจิตเรา ว่าซึ่ง คุณค่า ความนิยม เป็นดินปลูก ปุ๋ยหมัก ของกาลเวลา ฉะนี้แล้ว เหตุใดจะเหมาะสมกับดอกไม้ที่สูงค่า ฉะนี้แล้ว ดอกไม้ที่ลวงตา กลับทำเราสูญค่าราคาคน ฉะนั้นแล้ว เราจงตื่น... จากหมอก... จากฝัน.... เปิดประตู นั่ง.... ชมดอกไม้ และความสวยงาม รอบกายเรา ------------------------------------------------- Dot...space (ผลผลิตของจิตใจ) September 18 อบอวลกลิ่นอบอวล อาบกาย รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น
บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นและแตกดับทุกชั่วขณะ
แต่ถึงกระนั้นเศษซากที่ยังคงหลงเหลือ
ก็มากเพียงพอที่จะก่อให้เกิดตะกอนแห่งความสุข
อดีต ปัจจุบัน อนาคต จะมาผสมรวมกันอย่างกลมกล่อม
เพียงเพื่อสื่อสารถ่ายทอดผลงานชิ้นเอก
ผลงานอันเกิดจากความรู้สึก
จากหนึ่ง ถึง อีกหนึ่ง
ความจริงย่อมจะเป็นจริงเสมอๆ
ไม่ว่าจะวางอยู่ ณ จุดใด
เฉกเช่นเดียวกับความดี และ ความสุข
ตราบใดที่คุณตระหนักถึงมัน
มันจะไม่มีวันจางจากคุณได้เลย
จงรักษาสิ่งนั้นไว้เพราะมันย่อมมีค่าและควรค่าแก่การดำรงอยู่
ไม่ใช่เป็นเพียงสัมผัสฉาบฉวย และปริมาณมากมูลค่า
อันไร้ซึ่งสเน่ห์ และความงามที่แท้จริง
สิ่งเล็กๆ สิ่งเดียว
กลับกลายเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่
รอยยิ้มเล็กๆ
เพียงรอยยิ้มเดียว
จากคน ....
คนเดียว
ก็เกินพอ
---------------------------------------------------------------------------
ปล. - ไม่ได้อัพนานมากเลย เรียกได้ว่า ไร้แรงบันดาลใจก็พอได้
แต่วันนี้อยู่ๆก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
- ช่วงนี้เหมือนอัพเรื่องซ้ำๆเดิม แต่คนละที่มาทั้งนั้นเลย
- ผมมีความสุข
---------------------------------------------------------------------------
Dot...space(ขอบคุณที่ยังเก็บมันไว้) July 12 รอยยิ้ม.... จำ.... ลืม....ยิ้มให้กับความจำ
ยิ้มให้กับการลืม
รอยยิ้มท่ามกลางคำถามของพวกท่านผู้เศร้าโศก
อดีตอันเกาะกินความรู้สึกสุข
ท่านอยากจำความรู้สึกแสนวิเศษเมื่ออดีต
ท่านอยากลืมความทุกข์ทรมานในวันวาน
ท่านอยากลืม หรือ ท่านอยากจำ
พวกท่านคง อดคิดสงสัยไม่ได้
ว่าเหตุใดผมจึงเปี่ยมสุขถึงเพียงนี้
ผมสุขเพราะผมจำได้
ผมสุขเพราะผมลืมได้
ผมสุข เพราะผม "เข้าใจ"
เข้าใจ ภาวะ ของเวลา
ที่ไม่แปรผันหรือผกผันกับความรู้สึก
เข้าใจ สถาณะ และ ตำแหน่ง
ของตัวตนว่าควรวาง ณ จุดใด
ในโลกแห่งความเป็นจริง
จึงไม่แปลก...
ที่ท่านยังเสียใจและอาวร
คิดถึง นึกถึง และ คำนึง
ท่านคิดว่ามันเป็นเรื่องปรกติ
ของทุกผู้ทุกคนทุกชนทุกชั้น
ที่จะโศกเศร้ากับสิ่งเหล่านี้
ผมจึงเป็นคนแปลกแยก
ที่ตะโกนใส่สมองและหัวใจของท่านดังๆว่า
ความ อาวร คิดถึง นึกถึง และ คิดคำนึง
ล้วนแล้วแต่นำมาซึ่งร่องซึ่งรอยที่น่า ยินดี
รอยยิ้มที่มุมปากของผม
แด่อดีตที่หอมหวาน
แด่คืนวันที่แสนพิเศษ
แด่วันวานที่มีวันนี้
แด่ทุกท่าน ...
แด่ทุกคน ....
-------------------------------------------------------------
*ผมมีความสุขมากแม้ในค่ำคืนเดียวดาย
คุณคงไม่เข้าใจ
-------------------------------------------------------------
Dot...space (ดูความจำสั้นฯ รอบสอง)
June 14 บันทึกความรู้สึก 20 : ให้เป็นแบบเดิม....ก็ดีอยู่แล้วเมื่อคืน ในที่สุดก็ตัดสินใจดูหนัง
เรื่อง ฝัน หวาน อาย จูบ จนได้
จากที่ฟังความคิดเห็นของคนอื่น
ที่มีกับบหนังเรื่องนี้ว่า "เสียดายตัง"
ในแง่ของความเป็นภาพยนต์
สำหรับผมคงพูดได้ว่า "ยังไม่พอ"
หากจะพูดไปเป็นเรื่องๆไป ก็คง..
จูบ .... นึกว่าหนังญี่ปุ่น สุดท้ายแล้ว
แง่คิดก็ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกให้ความสำคัญ
กับการ "จูบ" มากขึ้นซักนิดเดียว
ความจริงเรื่องนี้อยากลองดูที่สุดในทุกเรื่อง
เพราะผู้กำกับเป็นคนกำกับเรื่อง โลกทั้งใบฯ
หวาน .... เรื่องนี้เนื้อหาผู้ใหญ่พอควร มีประเด็น
เข้าใจได้ ระยะเวลากระชับดี ดาราเล่นดี
สุดท้ายแล้ว ความสุขเราก็เจอมันตั้งแต่วันแรก
ดูเรื่องนี้แล้ว คงเตือนสติหลายๆคนที่คบกับแฟน
มานานๆได้ดีทีเดียว ต่ออายุความรักซะนะ
ฝัน .... บางคนบอกว่าดูเรื่องนี้แล้วหลับ
บางคนเดินออกจากโรง จากที่ได้พยายามอดทนดู
ความจริงเนื้อหาพอจะรับรู้ได้ คอมพิวเตอร์กราฟิก
อยู่ในระดับที่พอรับได้(สำหรับคนอื่นไม่รู้รับได้รึเปล่า)
ปัญหาอยู่ที่เนื้อเรื่องที่ ยืดยาว จนหน้าเบื่อ
ฉาก action ซึ่งน่าจะทราบดีว่าทีมงานยังทำได้ไม่ดี
แล้วก็ไม่ได้เป็นส่วนสำคัญกับเนื้อเรื่อง จึงคิดว่า
เสียเวลามากกับฉากเหล่านั้น แทนที่ตัวหนังจะกระชับ
ได้มากกว่านี้ โดยรวมทำให้ผมไม่แปลกใจกับเสียง
วิพากวิจารณ์ที่เกิดขึ้น
อาย....
ที่เลือกเขียนเรื่องนี้ทีหลังสุด เพราะผมดันชอบเรื่องนี้มากที่สุด
แม้ดาราชายจะเล่นซะแข็งทื่อ บทพูดจะดูเร่งรีบแต่พอให้อภัย
เพราะหนังมันสั้น จึงต้องเร่งนิดหน่อย แต่ประเด็นหนัง
เข้าใจได้ง่าย หลายๆฉากและคำพูดส่งอารมณ์ถึงความหมาย
ต่อบทสรุปของเรื่อง ฉากสวย เพลงเพราะ
ฉากสวยด้วยความเป็นธรรมชาติ ทุกคนที่เข้าใจมัน
ย่อมต้องการให้มันเป็นแบบนั้น แบบเดิม
อยากปล่อยให้ทุกอย่างที่สวยงามเป็นแบบเดิม
ความสุขที่เกิดขึ้นจากการเพียง
ได้ดู ได้ชม ได้มอง
และเข้าไปสัมผัสเป็นครั้งคราว
เราอาจเป็นแค่เพียง.....
มนุษย์ที่เลวร้าย เมื่อเทียบกับธรรมชาติ
เราจึงอาย ที่จะเข้าไป
และเราจึงละอาย ต่อตนเอง
ละอายต่อความเป็นเรา
------------------------------------------------
ดีแค่ไหนที่รู้ว่าเธอนั้นมีอยู่จริงในโลกใบนี้
เพียงแค่นี้ก็สุขใจ ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้ ไม่ต้องการ จะครอบครอง เป็นเจ้าของหรือหวังในสิ่งใด ได้แค่ชื่นชมคุณไกลๆ เก็บสิ่งดีๆ นี้เอาไว้ แค่นี้ก็แสนสุขใจ ให้ฟ้ายังคู่ทะเลแบบเดิมของมันก็ดีอยู่แล้ว ให้เธอยังเป็นนางฟ้าแบบเดิมของเธอก็ดีอยู่แล้วนะ ให้ปลาแต่งงานกับปูก็ดูว่ามันไม่ควรเธอว่าไหม ให้ฉันจะคู่กับเธอก็ดูต่างกันเหลือเกินว่าจริงไหม ดีแค่ไหนที่ฉันได้เดินมาเจอกับเธอบนโลกใบนี้ สำหรับฉันคนนี้ได้เพียงแค่นี้ก็พอแล้ว แค่ได้รู้ แค่ได้รัก แค่ได้ฝันข้างเดียวอยู่ในใจ แค่ได้แอบมองเธอไกลๆ แอบเก็บความลับนี้เอาไว้ เท่านี้ก็ดีแค่ไหน ให้ฟ้ายังคู่ทะเลแบบเดิมของมันก็ดีอยู่แล้ว ให้เธอยังเป็นนางฟ้าแบบเดิมของเธอก็ดีอยู่แล้วนะ ให้ปลาแต่งงานกับปูก็ดูว่ามันไม่ควรเธอว่าไหม ให้ฉันจะคู่กับเธอก็ดูต่างกันเหลือเกินว่าจริงไหม ----------------------------------------------------------------
ความโชคดีของตัวเอกในเรื่องนี้คือ
สุดท้ายแล้ว ธรรมชาติก็พร้อมจะโอบรับเค้า
แม้ต่างกันแค่ไหน เพียงสิ่งเดียวที่ทำลาย
เส้นบางๆของความต่างลงได้
ธรรมชาติ
ความรู้สึกดี
ความชอบ
ความรัก
ขอขอบคุณ
----------------------------------------
ผมมีความสุขดี แม้ธรรมชาติจะไม่ได้เปิดรับผม
เกือบลืมความรู้สึกแบบนี้ ไปซะแล้ว
เพราะไม่ได้เป็นมานาน
คุณทำให้มันเกิดขึ้น
นั่นเพราะคุณมีคุณค่าพอ
มันพิเศษสำหรับผม
และผมคงไม่คิดเข้าไปทำลาย
ธรรมชาติที่สวยงาม
อย่างแน่นอน
------------------------------------------
Dot...space (ก็ดีอยู่แล้ว) May 26 จดหมายคิดถึงถึง.... คุณ ผู้ไม่ใช่นางฟ้า
................................................................
สวัสดี....
วันนี้ผมไปเยี่ยมเยียนอดีตมา
ผมจึงเขียนถึงคุณ
ผมได้ไปเจอกับ
พื้นที่ว่างที่เต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นผง
ผมปัดกวาดมัน
เพียงเพื่ออยากเสพความรู้สึกเป็นสุขเดิมๆที่เคยมี
ครู่เดียว
แสงสีเหลืองปนส้มของแดดยามเย็น
ก็ส่องมายังพื้นที่แห่งนี้
และตัวผมเองก็ต้องตกอยู่ในห้วงของความคิดถึง
โดยไม่ตั้งใจ.....
มันดูยาวนาน และดูแสนสั้น
กับเรื่องราวต่างๆที่ผ่านพ้นไป
ทำไมเวลาที่ยาวนานไม่ทำให้ผมรู้สึกได้ ณ ขณะนั้น
แต่เวลาที่แสนสั้นกลับมีคุณค่าอย่างมากมาย
เพียงแค่ตอนนี้
ผมกำลังตกอยู่ในบ่วงกรรมที่ก่อไว้
จึงไม่มีสิทธิ์โอดครวญ
หรือแม้แต่เรียกร้องให้ได้ยินเสียงของคุณ
ผมนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง
ตุ๊กตาไล่ฝนยังไม่อาจหยุดหยดน้ำทั้งหมดทั้งมวล
รอบๆตัวของผมได้เลย
คุณผู้เข้ามาก่อนจากไปพร้อมกับดวงอาทิตย์
หวังว่าจะได้ยินคำกล่าวและรับความรู้สึกจากผม
คำกล่าว
ที่ไม่ต้องเข้าใจ ที่ไม่ต้องจดจำ
แต่ขอให้รู้สึก
ให้รู้สึกว่าผม.... ยังคิดถึงคุณ
ให้รู้สึกว่าผม.... ยังคงอยู่
อยากให้เรื่องราวมันเกิดซ้ำอีกครั้ง
แต่ผมจะขอเปลี่ยนจากสิ่งที่คุณทำให้ผม
เป็นสิ่งที่ผมจะทำให้คุณบ้าง
หวังว่าจะมีโอกาส
แม้จะเลือนลางเต็มที
เพราะตอนนี้คุณอยู่ในที่
ที่สดใส..
ที่อบอุ่น..
ผมจึงต้องยิ้มให้กับคุณ
แม้จะหนาวสั่น
ผมจึงต้องโอบกอดตัวเอง
แทนที่จะได้อยู่ข้างๆคุณ
ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว
เวลาก็เดินไป
ผมปิดเพลง แต่เปิดความทรงจำ
ฟังมันเบาๆ บนโซฟาสบายๆ
เขียนสิ่งที่ไม่มีวันกล้าบอกเป็นคำพูด
แต่ถึงตอนนี้ผมกล้าที่จะบอกแล้วจริงๆ
คุณก็ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้...อีกแล้ว
ไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้...อีกแล้ว
ผมฟังความทรงจำ
ที่กำลังบรรเลง
หวังว่าคุณจะฟังมันบ้างในบางที
และคิดถึงผมขึ้นมาบ้างในบางครั้ง
ถ้าเป็นเช่นนั้นผมคงมีความสุขมาก
จดหมายฉบับนี้ก็เช่นกัน คงมีความสุขไม่น้อย
แม้มันจะยืดยาว และจับใจความสำคัญไม่ได้มากนัก
เพราะคนเขียนไม่ได้เก่งกาจสามารถอะไร
แค่เพียงจะพูดกับคุณตรงๆยังทำไม่ได้
แต่จดหมาย
เป็นสิ่งที่เขียนด้วยความรู้สึกเพื่อส่งให้กับใครซักคน
ใครซักคนที่พร้อมจะเปิดอ่านได้ทุกเมื่อทุกเวลา
และหยิบมันขึ้นมาอ่านซ้ำได้ตราบจนมันบุบสลายไป
ผมหวังว่าคุณจะอ่านมันบ้าง
และอ่านผมบ้าง
ผมหวังว่าคุณจะเปิดอ่านมันเมื่อถึงเวลา
แล้ว....
ผมจะอยู่ตรงนี้
จนกว่าจะตายจากไป
........................................................
แค่คุณ ที่ผมคิดถึง
จาก ... หมีขนประหลาด
ปล. ผมเขียนจดหมายรักไม่เป็น
จึงขอส่งจดหมายฉบับนี้ให้กับคุณแทน
---------------------------------------------------------
Dot...space (เขียนจดหมายถึงคุณ)
May 12 กาละ และ เทศะที่ไม่ต่างกันเหมือนเดิมๆ เวลาชะรอย ทุกคนเช่นกัน ไม่เฉกเช่นเดียวกับตัวผม แล้วก็คงไม่นาน เวลาจะชะรอย จากทุกสิ่ง จากทุกผู้ ไปอย่างหมดสิ้น เพราะมนุษย์นั้นแปลก ชอบกายะ มากกว่า จิตตะ แล้วก็คงไม่นาน ความรู้สึกดี ความสุข จะสูญหาย เพียงแต่มันยังคงอยู่ดี ในตัวข้า หัวใจข้า จนวันวางวาย -----------------------------------------------------------------
อาจบอกได้ว่าผมเป็นผู้ชำนาญในการลืมก็ว่าได้
ไม่เคยมีเรื่องทุกข์ใจใดอยู่กับผมได้นานเท่าที่ควรจะเป็น
นั่นเพราะสมองในส่วนที่ดูแลจัดการเกี่ยวกับความสุขของจิตใจ
นั้นสั่งการออกมาอย่างชัดเจนว่า
"มันเป็นเรื่องที่ไม่สมควรจำเอาเสียเลย"
น่ายินดี สำหรับแนวความคิดอันแสนสั้นที่ใช้ทรัพยากรเวลาเพียงนิด
หากเพียงแต่ สิ่งเดิมสิ่งเดียว ไม่อาจสั่งงานสมองอีกส่วนนึงได้
สมองส่วนที่ควบคุมจิตสำนึกและตัวตน
นั้นทำให้ผมระลึกได้เสมอถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา
ถึงความสุขในอดีตที่ไม่มีวันห่างหาย
ไม่ใช่ด้วยเวลา ที่มัดความทรงจำไว้
เพราะเวลามักพัดพาเราไปจากจุดเดิมเสมอๆ
เราทำหน้าที่สั่งตนเองให้เดินไป
หรือเดินกลับไป
หรือชำเลืองมองไป
ผมเลือกที่จะชำเลืองมอง
เพราะไม่ต่อต้านธรรมชาติของความเปลี่ยนแปลง
และใน ขณะเดียวกัน ไม่ทิ้งขว้างความทรงจำ
คุณอาจมองเห็นภาพเสมือนคร่าวๆหากลองจินตนาการถึงมันดู
อาจเป็นกระจกที่ไม่ส่องความเป็นจริง
แต่อาจเป็นกระจกที่ส่องอนาคตของคุณ
ขอบคุณ กาละ
ที่นำพาเทศะในครั้งนี้
ความเก่งกาจในการหลงลืมของผม
จึงพ่ายแพ้ให้กับพวกคุณอย่างราบคาบ
คุณผู้อยู่นอกกระจกแห่งความทรงจำ
แม้ทุกอย่างจะยังคงอยู่ดี
จาก เรา ถึง เรา
--------------------------------------------------------------
Dot...space(มนุษย์กลายพันธุ์) April 18 ความรู้สึกภายนอกเป็นครั้งแรกเลยหล่ะมั้งเนี่ยที่อยากอัพสเปช
โดยไม่เขียนอะไรจากสมองของตนเอง
แต่เปลี่ยนเป็นเขียนจากความรู้สึกภายนอกตัวเอง
ความรู้สึกที่วนเวียนและล่องลอยอยู่รอบๆตัว
เพียงแต่วันนี้เราจะคว้ามันมาอธิบายสิ่งดีๆ
ส่งต่อให้กับคนทุกคน
เนื่องมาจากได้ไปแวะๆเวียนๆ สเปชของหลายๆคนมา แล้วก็ประทับใจกับตัวหนังสือเหล่านั้น
ประทับใจมากพอที่จะนำตัวหนังสือเหล่านั้นมาเขียนซ้ำ
ครั้งนี้ขอยก ตัวหนังสือและข้อความดีๆจาก สเปชของคุณ Chonthicha M.
มาให้หลายๆคนที่อาจไม่มีโอกาสได้อ่าน ได้อ่านกัน
โดยข้อความที่ผมยกมา เป็นเพียงบางส่วน
เป็นส่วนที่ผมคิดว่าน่าสนใจ และที่สำคัญ
มันแทนความรู้สึกของผมทั้งหมดที่มีให้ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ได้อย่างดีทีเดียว
--------------------------------------------------------------------------
ทำไมคนที่เรารักมากที่สุด...
เรากลับเกรงใจน้อยที่สุด...
เชื่อว่าหลายๆ คนคงเป็นกันเหมือนกัน เรายอมอ่อนน้อมถ่อมตน พูดเพราะ เข้าใจอะไรง่ายๆ กับ "คนอื่น" แต่กับคนที่เรารักหรือรักเรา คนที่เราสามารถเป็นตัวของตัวเองได้มากที่สุด บางครั้ง...เรากลับเมินเฉยต่อเขา เราเกรงใจคนแปลกหน้า ที่เขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับเราเลย แต่กับคนที่เขาแคร์เรา และเราแคร์เขามากๆ เรากลับทำอะไรโดยไม่เกรงใจเขา
เราทำดี..พูดดี..กับใครได้หลายคน แต่กับคนที่เราเรียกว่า "คนกันเอง" เรากลับไม่ค่อยได้ทำอะไรให้เขาปลื้มใจ หรือแคร์อารมณ์เขาเลย เหมือนอย่างบางคนระยะจีบกันแรกๆ
เอาอกเอาใจสารพัด พอเป็นแฟนกันแล้ว ฝ่ายหญิงกลับรู้สึกว่าฝ่ายชาย "เอาใจ" น้อยลง และ "เอาแต่ใจ" ตัวเองมากขึ้น คำพูดหวานๆ หายจากไป
พร้อมกับคำว่า... "อยู่กับเราเขาเป็นตัวของตัวเองมากที่สุด เพราะไว้ใจเราที่สุด" แต่ความรัก.. นอกจากจะเป็นการถ่ายเท ความเป็นตัวของตัวเองแล้ว ก็น่าจะมีการถ่ายเท ความอ่อนโยน..ความเอาใจใส่.. และดูแลซึ่งกันและกันพ่วงไปด้วย ฉันอยากให้คนที่รักกัน.. มองอีกฝ่ายว่าเป็น "คนพิเศษ" เพราะน้อยคนนักที่จะเกิดมาให้เรารักได้อย่างนี้ สิ่งที่ปฏิบัติต่อกัน ก็ควรจะมีความพิเศษ...เหนือคนอื่น พิเศษทั้งการให้และการรับ เป็นความพิเศษที่ทำให้หัวใจทั้งสองฝ่ายอิ่มเอม แล้วลองตอบคำถาม ซิว่า...
เวลาที่คุณโดดเดี่ยวระหว่าง
คนแปลกหน้ากับคนพิเศษ
เรามองหาใคร?? -----------------------------------------------------------------
การที่จะต้องเลือกระหว่างคนที่เรารัก กับ คนที่เค้ารักเรา ไม่ว่าอย่างไหน มันก็เจ็บปวด ด้วยกันทั้งนั้น มันเจ็บต่างกัน ตามความเข้มแข็ง ของใจ คน ๆ นั้น
สิ่งหนึ่งที่ทำให้เราได้เรียนรู้คือ… มนุษย์เรา หากจะรักและคิดจะใช้ชีวิตร่วมกับใคร ก็คงจะต้องการเพียงแต่เพื่อนคู่ชีวิต สักคนคนที่อยู่กับเราเสมอ ไม่ว่ายามทุกข์ยาก ลำบาก หรือผ่านความเป็น ความตายมาด้วยกัน
คนที่มองเห็นข้อเสียและข้อผิดพลาดของคุณแต่ก็ยังรักและยังอภัยให้คุณได้เสมอ คนที่พร้อมจะอยู่กับคุณแม้คุณจะกลายเป็น ยายแก่ หนังเหี่ยว หัวล้าน พุงย้อยยาน เค้าก็พร้อมที่จะแก่เฒ่าไปพร้อมกับคุณ แต่คนที่ว่ามานี้ คุณมักลืมเขาในยามที่คุณยังมีความสุขอยู่เสมอ
ในยามที่ชีวิตคุณยังเป็น ผู้เลือก ที่ถูกห้อมล้อมด้วยผู้ถูกเลือกได้อยู่ ในยามที่คุณยังมีหน้าตา มีเครื่องประกอบชีวิตที่เป็นที่สนใจจากคนเหล่านั้นอยู่ คุณอาจจะต้องนึกถึงเค้าอีกทีในยามที่คุณไม่มีใครแล้ว
ในยามที่คนที่คุณคิดว่า "ใช่ "เค้าก็ไปกับคนใหม่ที่เค้าคิดว่า ใช่ มากกว่าคุณเหมือนกัน อย่าปล่อย ให้คนที่เค้ารักเรารอนาน... ... ... เพราะว่าหากวันที่เราไม่เหลือใคร วันที่เรารู้ใจตัวเอง วันนั้นอาจจะเป็นวันที่เค้าก็เข้มแข็ง อยู่ได้โดยที่ไม่มีเรา หรือไปกับคนที่พอดีกับเค้าแล้วก็ได้ บางทีคนเราไม่ได้หาคนที่ดีพอ เพียงแต่หาคนที่พอดีกัน ...เท่านั้นเอง... --------------------------------------------------------------------------
ปล. ขอบคุณข้อความดีๆที่เขียนขึ้นมาจากความรู้สึกนะครับ
และขออภัยที่ไม่ได้ขออนุญาตอย่างเป็นทางการ แหะๆ
--------------------------------------------------------------------------
Dot...space(พูดจากใคร)
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
