anupap's profileบางทีลองมองหาความสุขรอบๆ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
November 30 ความเหงาและการพบกันหากเปรียบกับโลกใบใหญ่นี้
ผมก็ตัวเล็กนิดเดียว...
แค่นั้น จริงๆ
.................................................
โลกที่เราว่าใหญ่เมื่อมันถูกมองรวมกับอวกาศแล้ว
โลกก็ใบเล็กนิดเดียว...
อ้าว! แล้วผมจะเป็นอะไรในห้วงอวกาศหล่ะ
คงเหมือนฝุ่นละออง
คงเหมือนเศษเสี้ยว
และคงไม่มีใคร..สังเกตเห็น
หากเปรียบกับโลกใบใหญ่นี้
ผมก็คงตัวเล็กนิดเดียว...
หากเปรียบกับโลกใบใหญ่นี้
เธอก็คงตัวเล็กนิดเดียว...
แล้วผมจะมองหาเธอเจอมั้ยนะ?
เธอจะอยู่ในที่ที่ผมจะมองเห็นเธอได้รึเปล่า
ในเมื่อเรามันก็แค่คนที่ตัวเล็กนิดเดียวสำหรับโลกใบนี้
คง เหงา น่าดู...
ถ้าเราต้องรับรู้ว่าตัวเองนั่งอยู่คนเดียวบนโลกที่มันใหญ่แค่ไหน
ใครหลายคนตะโกนบอกว่า
"นายยังมีเพื่อนนะ ผมนี่ไง นายไม่ได้อยู่คนเดียว"
ผมยิ้มด้วยความรู้สึกที่ต้องการจะตอบแทนน้ำใจไมตรีนั้น
........................
เวลาผ่านไป เสียงนั้นก็ยังคงอยู่
"นายยังมีเพื่อนนะ พวกเราไง นายไม่ได้อยู่คนเดียว"
ผมยังรู้สึกตื้นตันใจถึงแม้ว่าผมจะมองไปที่ผู้คนเหล่านั้น
และพบความจริงว่า... เพื่อนผมเค้าไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกแล้ว
แล้ว... ผมจะเหงาดีมั้ยนะในเมื่อ...
มันเป็นความเหงาที่ตัวผมเองหยุดอยู่กับที่
มันเป็นความเหงาที่เกิดขึ้นเพื่อปั่นทอนเวลาของการพบกัน
มันเป็นความเหงาที่ไม่มีความหมายอะไรกับผมเลย
ลุกขึ้น! ลุกขึ้น!
เสียงกระตุ้นที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง
ถ้าผมนั่งอยู่ จะเจอเธอมั้ย
ถ้าเรานั่งอยู่ คงจะไม่มีวันได้พบกัน
งั้นออกวิ่งละกันนะ...
จุดที่เล็กนิดเดียว กำลังเคลื่อนที่บนโลกใบใหญ่นี้
เพียงแค่หวังสักวัน
จะได้เจอกับจุดเล็กๆอีกจุดนึง ที่กำลังเคลื่อนที่
เพื่อ...
....พบกัน....
.....เราจะพบกัน.....
นี่แหละ ความเหงาที่เคลื่อนที่... ที่ผมต้องการ
---------------------------------------------------------------------
Dot...space (ความเหงาที่วิ่งโลด กระโดด และตีลังกา) November 21 Shortstory 04 : เบื้องหลัง (All for you)All for you
---------------------------------------
"คุณ... นี่คุณ "
หญิงสาวค่อยๆหันมองมาที่ผม
เธอดูอ่อนล้า ร่างกายที่ดูซูบโทรมและดวงตาที่เลื่อนลอย
"คะ" ราวกับว่าการที่จะเอ่ยคำพูดเพียงหนึ่งคำ
มันช่างยากเหลือเกินสำหรับเธอ
"ผมถามว่าคุณเป็นอะไรมั้ย ไม่สบายรึเปล่า คุณดูไม่ดีเลย"
ไม่มีแม้ถ้อยคำใดๆ
ผมได้ยินเพียงลมหายใจแผ่วๆของเธอ
ทุกอย่างยังคงเงียบ....
ก่อนที่ผมจะสังเกตุเห็นเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยรอยแผล
และเหมือนเธอพยายามที่จะปกปิดมัน
"ผมขอโทษ ถ้าคุณไม่อยากคุยกับผม ผมก็จะไป"
........
.................
"ขอบคุณค่ะ"
"คุณเป็นคนแรกที่พูดถามและเป็นห่วงเป็นใยคนอย่างชั้น"
นั่นเป็นการเริ่มต้นการสนธนาของผมและเธอ
...............................................
อดีตเธอช่างโหดร้าย เธอพยายามถ่ายทอดเรื่องราวเดิมๆ
แม้ว่าทุกเรื่องราวมันจะตอกย้ำตัวเธอในปัจจุบันจนไม่สามารถระงับน้ำตาไว้ได้
คนกี่คนที่ผ่านมา...
บางคน...ดูสมบูรณ์แบบ มีให้เธอทุกๆสิ่งที่เธอต้องการ
บางคน...อ่อนโยน เข้าอกเข้าใจ ปลอบประโลมเธอ อยู่กับเธอได้เท่าที่เธอต้องการ
บางคน...งอนง้อและขอความรักจากเธอ เพียงให้เธอเหลียวมองและสนใจ
แต่...สุดท้าย
ก็จบลงอย่างร้ายกาจ
ด้วยการหยิบมีดออกมาจากด้านหลังก่อนจะกรีดลงบนตัวเธอแล้วเดินจากไป
มันโหดร้าย
สำหรับคนคนนึง
มันโหดร้าย
สำหรับความรู้สึกที่เพียงแค่ต้องการใครซักคน
..................
"ชั้นผิดเอง" เธอพร่ำบอก
"มันก็แค่การเลือกเส้นทางที่ผิด ตอนนี้ฉันพร้อมจะก้าวขาของตัวเองอีกครั้ง"
เธอเริ่มมีรอยยิ้มที่มุมปาก ใบหน้าที่ดูซีดเซียวเริ่มมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
"ขอบคุณมากๆค่ะ สำหรับความเป็นห่วงเป็นใยชั้น ถึงแม้ว่าชั้นจะอยู่ในวันที่แย่ที่สุดในชีวิต"
ผมเข้าใจทุกอย่าง ผมรู้จักเธอมากขึ้นในช่วงเวลาแค่สั้นๆ
แต่นั่นมันก็มากพอสำหรับบางสิ่ง
"เราไปด้วยกัน ... ได้มั้ยคะ"
เธอพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม
............
......
"จะบ้าหรอ! คุณมันบ้า จนวันนี้คุณก็ยังเป็นคนที่โง่งม"
"จะไปกับผม? คุณรู้จักผมดีแค่ไหน มองผมชัดๆ ดูผมให้ดีๆซะก่อนเถอะ"
ผมเดินจากมาทิ้งเธอไว้กับปัจจุบัน
ผมเดินจากมาพร้อมกับความหวัง...
มือซ้ายที่ซุกซ่อนมีดเอาไว้เบื้องหลังของผม... ผมยังคงกำมันแน่น
และหวังว่า....
ซักวัน...
เธอคงได้รับดอกไม้
ที่เก็บซ่อนเอาไว้ด้านหลัง
จากมือ...
...ใครซักคน
-End-
-------------------------------------------------------
ปล. - ผมเขียนเรื่องนี้เพราะต้องเขียน(จริงๆ) และจริงจังมาก
- เป็นเรื่องแรกที่เขียนจนทำให้ปวดหัว
- ไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับผมเลยแม้แต่น้อย
- ผมหวังให้เข้าใจในสิ่งที่ผมตะโกนบอก ทั้งตะโกน ตะคอก และ ด่า
- บางอย่างโหดร้ายพอจะทำให้มองเห็นคุณค่าบางอย่างของชีวิต
- เติบโต.. เติบโต.. ลืมตา.. ลืมตา..
--------------------------------------------------------
Dot...space(ทั้งหมดที่ทำได้) November 18 Shortstory 03 : ความหมายของแจกัน (Blue blossom)Blue blossom
------------------------
เด็กน้อยเหม่อมองไปที่ท้องฟ้าด้วยสายตาที่เลื่อนลอย
เค้าก็แค่..อยากจะเอาดอกไม้ซักดอกปักไว้ในแจกัน
ก็แค่นั้นเอง.....
วันนี้แม่ผมป่วย พยาบาลบอกกับผมว่า
ถ้าผมเอาดอกไม้มาใส่แจกันให้แม่ทุกวัน แล้วแม่จะดีขึ้น
เชื่อเค้าหรอ?
แน่นอนว่าผมเชื่อหัวปลักหัวปลำเลยหล่ะ
แต่มันทำให้ผมเครียดมากๆเลย
ดอกสีแดง... ดอกสีขาว... ดอกสีม่วง...
ก็ดอกไม้มันมีเยอะนี่นา
แล้ว.... แม่จะชอบรึเปล่านะ?
ใครๆก็บอกว่า สีแดง เหมือนกับพระอาทิตย์
ที่นั่นมีความหวัง ที่นั่นมีพลัง
...แต่ผมไม่ชอบเลย สีแดงทำให้ผมร้อนรน
สีขาว ดูสะอาดดี คุณพยาบาลบอกว่า
มันหมายถึงความบริสุทธิ์สะอาด
...อื่ม ผมว่ามันดูจืดชืดมากเลย
ผมเจอดอกสีม่วงที่แปลงดอกไม้ของโรงพยาบาล
มันสวยมากเลย ผมไม่รู้ความหมายของมันหรอกนะ
มันดูเข้าใจยาก
...แม่เคยบอกว่าแม่ชอบดอกไม้สีม่วง แม่บอกพร้อมรอยยิ้มทุกครั้ง
เอายังไงดีนะ
จะสวยมั้ย?
จะมีความหมายที่ดีมั้ย?
อาการของแม่ผมจะดีขึ้นมั้ย?
........
..............
----------------------------------------------
ลมพัดเข้ามาเบาๆ แต่มันก็แรงพอจะทำให้ผ้าม่านสีขาวค่อยๆลอยขึ้น
เงาของดอกไม้และแจกันพาดลงบนเตียง...ที่ว่างเปล่า
เธอไปแล้ว
เธอคงพยายามบอกลาผมเบาๆ ผมรู้สึกอย่างนั้น
.....ดอกไม้ไม่มีความหมายกับ แม่ แล้ว
.....ดอกไม้ไม่มีความหมายกับ ผม แล้ว
ผมก้มหน้าและไม่คิดที่จะเหลียวไปมองดอกไม้สีฟ้าในแจกันนั้นอีก
มันก็แค่ดอกไม้ที่พยายามจะอยู่ในแจกันให้มีความหมายที่สุด
เพื่อบางสิ่งที่สมควรที่สุด
....เท่านั้นเอง
--------------------------------------------------------
Dot...space(ผมเป็นแจกัน) November 09 มู 02 : หุ่น..ตาแป๊ะนั่งตกปลาชายแก่ถือคันเบ็ด
...ไม่มีชีวิต
ปลานับร้อยแหวกว่าย
...ท่ามกลางชีวิต
ข้างบนนิ่ง ข้างล่างเคลื่อนไหว
...อยู่ในที่เดียวกัน
ปลายังคงว่ายวน ไล่ต้อน
...น้ำวน กลับไปมา
หุ่นชรา ยิ้ม ทุกอย่างนิ่ง
...ลมพัด ไม่กลับมา
ขอเหล็กเกี่ยวเข้า โลกนี้จางลง
...ปลาน้อยอ่อนแรง
ทุกอย่างดับ
ทุกอย่างหาย
...
ว่างเปล่า
ลืมตาตื่น ชีวิตกลับคืน
...เราอยู่ ไหน
ถังเหล็กสีเทา ที่ไม่มีใคร
...คนอื่นอยู่ ไหน
ตาแป๊ะนั่งยิ้ม ทุกอย่างหยุดนิ่ง
...ปลาน้อยหยุดพัก หลับลง เสียที
------------------------------------------------------------------------
Dot...space (อเน็จอนาจใจกับปลาในบ่อ)
|
|
|
