anupap's profileบางทีลองมองหาความสุขรอบๆ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
December 24 มู 04 : กล่องผมอยากจะมอบของขวัญแด่เธอ....
หากมันควรค่าพอ
ผมอยากจะมอบกล่องใบนี้แก่เธอ....
หากแต่มันเป็นเพียงกล่องที่ว่างเปล่า
เธอจะยิ้ม หรือ ผิดหวัง....
หากแต่สิ่งที่ผมหยิบยื่นเธอไม่อาจคว้ามัน
ผมอยากจะมอบรอยยิ้มแด่เธอ....
หากมันควรค่าพอ
ผมอยากจะส่งมันใส่กล่องให้เธอ....
หากแต่มันเป็นแค่เพียงกล่องที่ว่างเปล่า
เธอจะรับรู้ หรือ เมินเฉย....
หากแต่สิ่งที่ผมหยิบยื่นเธอไม่อาจคว้ามัน
ผมอยากจะมอบความสุขแด่เธอ....
หากมันควรค่าพอ
ผมอยากจะใส่มันลงไปในกล่องให้กับเธอ....
หากแต่กล่องก็ยังคงว่างเปล่า
เธอจะโอบกอบผม หรือ ปล่อยมือจากไป
หากแต่ของขวัญที่ผมส่งมันให้เธอไป
..........
มีเพียง
.........
ใบเดียว
...........................................................
Dot...space (ในคืนคริสมาสต์อีฟ) บันทึกชีวิต 07 : คริสมาสต์ อีกครั้งอัพก่อนวันคริสมาสต์ เป็นความเซ็งสุดๆ
เพราะตั้งใจจะเขียนเรื่องสั้นคริสมาสต์ แล้วก็เขียนไปจนเสร็จแล้ว....แต่ internet explorer ก็แผลงฤทธิ์
ทำให้เรื่องนั้นลอยลิ่วหายไปในอากาศ จะเขียนใหม่ก็ทำไม่ได้แล้ว คงต้องรอ ปีหน้าแล้วสินะ เฮ้อๆๆ ช่างมันๆ
T T เรื่องนี้ชอบมากด้วย
ผ่านพ้นความเซ็งไปหลังจากนั่งบ้ากะคอมอยู่หลายชั่วโมงกับเรื่องเรื่องเดียว
เลิกพูดถึงมันดีก่า พูดแล้วเซ็ง
คริสมาสต์ เป็นวันนึงที่มีความหมายมากๆ
ทั้งที่ไม่ได้นับถือคริส ทั้งที่วันนี้ในประเทศไทยก็ไม่ได้มีกิจกรรมอะไรเป็นพิเศษ
ทั้งที่ทุกๆอย่างเหมือนเดิม
หิมะที่เฝ้าภาวนาให้ตกก็ยังไม่มี...แต่อาจจะเข้าใกล้ความหวังแล้วก็ได้เพราะปีนี้หนาวจริงๆ
แต่ทำไมกันนะ มันถึงพิเศษนัก
มันสำคัญสำหรับความรู้สึกมากกว่าปีใหม่ซะอีก
อาจเพราะเป็นวันที่ทำให้รู้สึกอบอุ่น
เป็นวันที่เด็กไม่รู้กี่แสนคนกำลังจะมีรอยยิ้ม
ของขวัญ....
การมอบให้.....
เพลงที่ได้ฟังแม้ไม่รู้ความหมาย และไม่เคยคิดที่จะสนใจความหมายของมัน
กลับทำให้รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก
หนาวจริงๆ เป็นวันอุ่นๆเล็กๆในฤดูหนาวที่แสนยาวนาน
ปีใหม่กำลังใกล้เข้ามา พร้อมความรู้สึกแปลกๆบางอย่าง
บางอย่างเริ่มชัดเจนถึงแม้หมอกควันจะยังหนาและลอยฟุ้งไปมา
อดีตก็ลอยผ่านไปทิ้งไว้แค่ภาพเลือนลาง
สิ่งสำคัญกลับเป็นอนาคตที่ยังมองไม่ชัด
มันลอยในอากาศ... มันลอยในน้ำ...
เวลาเอามือคว้าไป มันก็จะฟุ้งกระจายหายไป มันหยิบจับไม่ได้ ทำได้เพียงแค่มองดูความสวยงามของมัน
อากาศ... ผู้คนทุกคนต่างต้องใช้มัน
น้ำ... คอยหล่อเลี้ยงชีวิตมากมาย
แต่ก็ยังมีความสุขที่ได้เห็น ผู้คนเหล่านั้นอยู่รอดและใช้ชีวิตอย่างเบิกบาน
ชีวิตก็ยังคงแล่นไปตามวันเวลา หลังๆมานี้รู้สึกเนือยๆ คงต้องถีบตัวเองให้เร็วกว่านี้ จะลอยตามแรงลมอย่างเดียวคงไม่ทันแน่ๆ
แต่แรงที่จะถีบตัวเองนี่สิน้อยเหลือเกิน ช่วยหน่อยนะ...
และแล้ว มันก็กลับมา ความหวังที่ลางเลือน เว็บใบหญ้า ที่เคยเขียนเรื่องสั้น กลับมาแล้ววววว
เอาหล่ะจะได้จริงจังซักที ลองๆ อยากทำ เลยต้องลอง
กำลังจะผ่านไปอีกแล้ว.....ปีที่ไร้สาระอีกปี
...............................................................
ปล. - อาทิตย์ที่ผ่านมา หนักส์ ครับ
- แบบใกล้ส่งแล้ว น่าเบื่อจิงๆหลังๆเนี่ย เนือยๆ จารย์ไร้สาระหว่ะ
- เรื่องแย่ๆที่เกิดจากตัวเอง ก็ผ่านพ้นไปด้วยดี สวยงาม สนุกสนาน
- เรื่องดีๆก็มีแฮะ แต่เป็นเรื่องที่คิดเอาเอง แย่แระ แสดงว่าไม่ใช่ความจริงนี่หว่า
- หิวมาก ตังหมดอีกแล้ว ใช้ชีวิตยังไงของกูเนี่ย ขอตังหน่อย.....
- หยุดกูทีนะ...
......................................................................
Dot...space(เซ็งเหี้ยๆ IE มึงตายยยย)
December 19 คุณอยู่ที่ไหนในคืนที่ลมหนาวพัดผ่านลมหนาวแรงขึ้นมาก
แรง....จนสิ่งมีชีวิตเล็กๆซึ่งเคยก้าวผ่านความโดดเดี่ยวมานักต่อนักยังต้องหนาวสั่น
สำคัญตรงที่.....
เราต่างต้องพากันก้าวผ่านมันไป
ความหนาวกลับยิ่งเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่เห็นดวงไฟ
เรา....
ยิ่งรับรู้ถึงความอบอุ่นมากเท่าไร
กลับยิ่งตอกย้ำสามัญสำนึกว่า "เราอยู่ตรงที่ที่หนาวเหลือเกิน"
ใจอดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไปในห้วงของความทรงจำ
ได้หวนคิดถึง ......
กองไฟที่เคยสุม
...
กาแฟในแก้วอุ่นๆ
......
ผ้าห่มผืนใหญ่
..........
รวมไปถึง..ความอบอุ่นจากการสัมผัสจากใครซักคน
ภาพต่างๆ เลื่อนลอยออกจากความทรงจำและค่อยๆจางหายไปในกลุ่มหมอกควัน
ท้องฟ้ายังคงเวิ้งว้าง ทุกสิ่งบดบังซึ่งกันและกัน
ความหนาว...
ความมืด...
ความกลัว....
สลับกันวิ่งพล่านไปมาในจิตใจที่อ่อนโรยลง..ทุกๆช่วงนาทีที่ลมพัดผ่าน
....กองไฟ ถูกจุดขึ้น
หนึ่ง.....
สอง....
สาม....
มือยังคงโอบลำตัวของตัวเองอย่างแนบแน่น ก่อนจะรับรู้ว่า
ตอนนี้.... แทบทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยไออุ่นจากกองไฟน้อยใหญ่ ที่สร้างขึ้นด้วยความเบิกบาน
ตรงไหนคือที่ที่ควรจะเข้าไป.....
บางสายตามองจ้องมา
บางสายตามองผ่านเลยไป
มือเริ่มสั่นมากขึ้น ตัวเราค่อยๆทรุดลงไปที่พื้น
ตอนนี้ร่างกายสัมผัสได้ถึงความเย็นของที่ที่เรายืนหยัดจะมีชีวิตอยู่
อาการสั่นไหลเวียนไปทั่วร่าง
ก่อนสติจะลางเลือนลง
..............
.............
....
...
นานเท่าไหร่?
ตายแล้ว?
สิ้นสุดกันแค่นี้?
ทุกอย่างกำลัง จบ.....
...........
..................
............................
แสงอาทิตย์ลอดผ่านกลุ่มหมอกก่อนจะกระทบลงบนเนื้อตัวที่เย็นชืด
ได้ยิน.....
ได้กลิ่น......
และ อบอุ่น......
ความอดทน ...
การดิ้นรน ...
หรือ
ดวงชะตา
อะไรทำให้เราก้าวผ่านบางสิ่งมาได้
บางทีเราอาจจะลืมสังเกตว่า.....
รอบๆตัวกลับมีผ้าห่มจากใครซักคนห่อหุ้มเราไว้
ในวันที่สติลางเลือนจนไม่อาจรับรู้ได้ .... อาจมีใครซักคนมองเราอยู่
ในคืนที่เหน็บหนาวจนสัมผัสความรู้สึกไม่ได้ .... อาจมีใครซักคนมอบความอบอุ่นให้เราอยู่
ผ้าห่มอาจจะบาง
ผ้ามันอาจจะขาด
ผืนเล็ก... ไม่มีราคา...
แต่ถ้าสำหรับชีวิตที่ด้อยค่า และแสนจะเล็กนี้แล้ว.....
มันอบอุ่น....จริงๆ
ถึงแม้ว่าตอนนี้
ผมจะไม่รู้ว่าคุณอยู่ตรงที่ไหน...... ก็แค่นั้นเอง
----------------------------------------------------------------------------------------
Dot...space(ในคืนที่อากาศหนาวและเหล้าเบียร์) December 10 shade 01 : เสียสละคำนี้ฟังดูแล้วทำให้เรารู้สึกซาบซึ้ง ความรู้สึกดีๆ ความรู้สึกที่อบอุ่น
เพียงเพราะมีคน ...เสียสละ... เพื่อเรา
เราอาจรู้จักการเสียสละมาบ้าง ทำไม่ยาก
แค่อาจจะต้องเจ็บปวด อดทน หรืออดกลั้นบ้าง แค่นั้นเอง
เสียสละ แบ่งเป็น สอง ประเภทตามการรับรู้ (แบ่งโดยผมเอง)
...หนึ่ง...
การเสียสละ ที่เห็นได้ ....
การเสียสละที่พบเห็นได้นี้ จะส่งผ่านความรู้สึกมาถึงเราได้โดยตรง
พี่ให้ของเล่นน้อง...
พ่อทนลำบากเพื่อลูก...
เรารับรู้ถึงการเสียสละ มันอิ่มเอมเหลือเกิน มันน่าประทับใจ บางคนถึงกับบูชาคนคนนั้นไว้ในหัวใจ
...สอง...
การเสียสละ ที่เราไม่มีวันได้เห็น ....
นี่แหละเรื่องใหญ่
คุณคิดว่าบนโลกนี้มีสักกี่คนที่กำลังเสียสละเพื่อคุณ?
คำตอบคือ...ไม่รู้หรอก
วันนึงคุณรู้สึกว่าชีวิตคุณดีขึ้น อะไรที่คิดไว้ดำเนินไปได้ด้วยดี ของที่ต้องการก็ได้รับ
คนที่ทำทุกอย่างให้ชีวิตคุณราบรื่นอาจจะนั่งอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งที่มืดเหลือเกินก็เป็นได้
วันนึงคุณอ่อนล้า หมดแรง ท้อถอย และทำตัวเองให้ตกต่ำลง
คนที่พยายามดึงคุณกลับขึ้นมา ตอนนี้คุณอาจไม่เคยหันกลับไปมองเค้าเลยก็เป็นได้
วันนึงคุณอาจรำคาญ และต้องการอิสระ ต้องการค้นหาสิ่งที่ดีกว่า
คนนั้นก็พร้อมที่จะปล่อยมือคุณ และคอยมองคุณให้คุณไปอย่างปลอดภัยที่สุดก็เป็นได้
คุณอาจดีใจที่หลุดพ้น คุณอาจมีความสุขจนไม่สามารถรับรู้ถึงการกระทำบางอย่าง
แต่ผมเชื่อว่า....
คนเหล่านั้น ยังคงยิ้มให้คุณอย่างแน่นอน
และเต็มใจจะรับสิ่งที่เกิดขึ้นตามมา หลังจากคุณพบกับความสุขแล้ว...
......................................................................................
คนที่รักคุณที่สุด อาจเป็นคนที่ไม่คิดจะเดินเข้ามาในชีวิตคุณก็เป็นได้
คุณไม่มีวันได้รู้จักเค้า แต่เค้าจะเดินผ่านชีวิตคุณด้วยความรุ้สึกที่เต็มเปี่ยม
......................................................................................
จงรู้ไว้ว่าชีวิตของพวกคุณไม่ใช่สิ่งของ ไม่มีใคร
หรือแม้กระทั่งตัวคุณเองที่จะสามารถผ่าแล้วดูข้างในชีวิตของคุณเองได้
เพราะฉนั้นคุณจะไม่มีวันเห็นพวกเค้า
แต่จงรับรู้ไว้ว่าพวกเค้ามีตัวตน
แค่ให้รับรู้ไว้ในสิ่งที่พวกเค้ากระทำ
และยกย่อง ในสิ่งที่เค้าภูมิใจ .......
นั่นเพราะ.....
...........................................
คุณคือสิ่ง......
ที่ควรค่าแก่การ......
...................................
เสียสละ....
จริงๆ
^^
.......................................................
Dot...space(นี่เป็น shade ที่เท่ห์ที่สุด บอกแล้ว ชีวิตไม่มี section นะโว้ย) intro : shadeเริ่มแล้ว.... แสงเริ่มสาดเข้ามา ผมหันหน้าเข้าหาแสงนั่น
เห็นแล้วสินะ มองเห็นหน้าของผมแล้ว
แล้ว.....
ด้านหลังของผมหล่ะ?
...............................................................................
shade มันคือ ด้านที่มืดเพราะไม่ได้รับแสง ไม่โดนแสง
หรือพูดให้ถูกจริงๆก็คือ โดนแสงแต่ในปริมาณที่น้อยมาก
พื้นที่ หรือ space ที่ไม่ได้รับแสงก็มักจะถูกละเลยเนื่องด้วยศักยภาพในการมองเห็นของตามนุษย์
ทำให้เราพยายามจะมองแต่สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนเท่านั้น....
หลังจากนี้ ผมจะเริ่มเขียนบทความ ในอีกรูปแบบนึง นั่นคือ การเขียนให้เชิงหยิบยกสิ่งที่คนเราไม่ค่อยจะมอง
หรือบางคนอาจไม่เคยคิดที่จะมอง
อาจด้วยพื้นฐานทางความคิดที่แตกต่างกันในแต่ละคน ....
อาจด้วยสังคมวัฒนธรรมที่ถูกปลูกฝังมาให้แตกต่างกัน....
นั่นไม่ใช่ปัญหา
ถ้าแต่คุณ....ยังมีจุดเล็กๆในจิตใจเรียกร้องอยากจะเห็นและเข้าใจบางอย่างเพิ่มขึ้น
ก็คงไม่ยากที่จะค้นหา ความหมายบางอย่างที่พยายามจะถ่ายทอด
ผ่านบทความที่จะเข้าใจได้ง่าย(กว่าที่เคยทำมา) มีตัวอย่างให้เห็นชัดเจน และเป็นแนวคิดในเชิงนามธรรม
สิ่งแรกที่ต้องทำ....
ไม่ยากเลย.....
เปิดตา....เพื่อพร้อมที่จะยอมให้เรื่องราวต่างๆเดินทางเข้าสู่สมอง
เปิดใจ.....เพื่อความเข้าใจ และไม่ขังตัวเองกับความคิดเดิมๆ
...........................................................................
intro to shade
Dot...space (ว่างจิงๆนะคับมึง) มู 03 : ห้วงแห่งบทเพลงก่อนบรรเลง บทเพลง..... สงบนิ่ง
ท่อนบรรเลง บทเพลง..... เข้าถึง ก้าวผ่าน
สิ้นบรรเลง บทเพลง..... นิ่งเงียบ แต่ เข้าใจ
ก่อนและหลัง ต่าง...ว่างเปล่า ไม่มี
ระหว่างกลาง เขียนเติม ช่วงจังหวะ ช่วงความหมาย
สุดท้าย......เข้าใจ ในบทเพลง
...........................................................
เพลงบอกร้อน ใจร้อน ย้อมสีขาว
พอเพลงหนาว ปวดร้าว ห้วงโหยหา
เพลงจะสิ้น ลอบริ้น กลิ่นชีวา
เพลงระอา คนเขลาว่า... เราไม่มี
....................................................................
Dot...space (เดินโน๊ต) December 09 บันทึกชีวิต 06 : เยียวยาหลังจากเทอมนี้ได้ดำเนินผ่านมาพร้อมกับเรื่องราวที่เพียงพอกับระยะทางและสมควรกับเวลา
กลับพบว่า.... ร่างกายมันอ่อนล้าเต็มที
บางอย่างทำให้เข้าใจอะไรมากขึ้น
บางอย่างถูกทำให้เข้าใจอะไรมากขึ้น
บางอย่างก็ยังต้อง เก็บไว้....
เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับการที่จะพยายามทำให้จิตใจตัวเองดีขึ้น
"เยียวยา"
บางทีเราพบว่า... มีผู้คนรอบๆตัวเป็นร้อย
บางทีเราพบว่า... เรายิ้ม... พวกเขายิ้ม...
บางทีเราพบว่า... เราอึดอัด... เราไม่สบาย... แล้วพวกเขาหล่ะ....
คนที่จะอยู่กับเราในวันที่ต้องการและแสนเหน็ดเหนื่อยมันจะมีสักกี่คน
คนที่เรียกเค้าแล้วเค้าจะมาหาเราในทันที
บางทีเรามองข้ามคนสำคัญคนนั้นมาตลอด
สนุก... เที่ยว... กิน... ทำงาน... เล่น... กลุ่มคนพวกนี้อยู่กับเรา เราใส่ใจ เราสนใจ
บางคนจางหายเมื่อชีวิตเราดีขึ้น
วันนึงเราตก ลงมา กลับพบว่า
บางคนยังคงอยู่ตรงนั้น ที่ที่เราทิ้งเค้าเอาไว้เพียงเพราะคำว่า "ความสุข"
เค้ายืนยิ้ม แม้เราจะไม่ได้พูดกันซักคำ ใช่...เราไม่จำเป็นต้องพูดกันซักคำ
...เยียวยา...
แต่นี่มันก็แค่ส่วนนึงของการเยียวยา... นั่นคือการพบคนที่สมควรจะพบและสนใจเค้าสักที
แต่มันยังมีอีกหลายอย่าง...
ในวันที่ทุกอย่างมันวุ่นวาย เรากลับพบว่า ความอบอุ่นสามารถกลบเรื่องวุ่นๆในหัวได้อย่างดี
หลายสิ่งถกเถียงเรื่องที่อยู่ของความอบอุ่น ความอบอุ่น อยู่...ที่ไหน?
อย่าพยายามมองหา หรือสำรวจตัวเองเลย
เพราะ... มันถูกวางไว้อยู่กับคนอื่นใกล้ๆตัวเรานี่เอง
อยู่ที่ว่าเค้าคนนั้นจะหยิบยื่นให้กับเราหรือไม่ (ยกเว้นแม่ไว้ได้เลย คนคนนั้นมอบมันให้เราตลอดเวลา)
และถ้าเราค้นพบที่อยู่ของมันแล้ว
ลองเข้าไปหามันดูซักนิด...
มันไม่ใช่เรื่องของความบังเอิญ มันไม่ใช่เรื่องของความไม่ตั้งใจ
ทุกอย่างเกิดขึ้นตามธรรมชาติ
อบอุ่น... สัมผัส
อบอุ่น... อ้อมกอด
อบอุ่น... จากใครซักคน
ทั้งหมดเกิดขึ้นท่ามกลางที่ว่าง ระหว่าง ตัวเรา.. พื้นดิน.. และ ท้องฟ้า..
...เยียวยา...
หมดแล้ว? ยังหรอก หลังจากดึงตัวเองออกจากความคิดที่แสนวุ่นวายของตัวเองออกมาได้
เลยเริ่มตระหนักถึงสิ่งสำคัญอีกหลายๆอย่าง...
คำถามที่ไม่เคยได้ตอบ...
หรือว่า
คำตอบที่ผู้คนไม่เคยจะสนใจ...
หลายๆอย่างถูกถามกับตัวผม
แล้วจบลงที่คำว่า "ไม่เข้าใจ"
นั่นคือ.... ผมไม่เคยให้คำตอบ?
ดูผมให้ดีๆสิ ลองดูกันจริงๆซักครั้ง เอาความคิดของคุณเก็บใส่กล่องไว้ที่ไหนก่อนก็ได้
แล้วมาดูกันใหม่........
วันนี้ผมจะตอบและบอกความจริง
ถึงแม้ในทุกๆวันจะพยายามบอกแค่ไม่ได้พูดออกมาหรือเขียนขึ้นมา
คำตอบ ผมก็ตอบอยู่ทุกวัน มองให้ชัดๆ
เห็นอะไร?
เสื้อ รด เก่าๆ ?
กางเกงสกปรกๆ ?
ไม่มีหลักแหล่ง ?
ร้องไห้ง่ายๆกับเรื่องไร้สาระ ?
ไม่ใส่ใจอะไร เรื่อยๆเปื่อยๆ ?
อยากหายไปก็หายไป ไม่มีเหตุผล ?
ทำเรื่องไร้สาระมากมาย ?
ถ้ามองเห็นแค่นั้น ก็จงรู้ไว้ว่า เราไม่ได้รู้จักกันเลย
ถ้ามองเห็นแค่นั้น แล้วตัดสินว่าผมเป็นคนยังไง
ก็จงรับรู้ถึงความใจแคบของตัวคุณ
มองโลกแคบๆ และจมอยู่ในโลกแคบๆของคุณต่อไป
เพราะนั่นมันเกินจะเยียวยา... แล้ว
หรือคุณอาจไม่ได้อยากจะเข้าใจ
ทำไมต้องเข้าใจมึงด้วย?
นั่นก็ถูกของคุณ
และผมก็คงต้องขอโทษจากใจจริง
ที่ทำให้คุณเดือดร้อน
แต่รู้ไว้เหอะ ...
ว่าผมพยายามเข้าใจคุณ
และผมคิดว่าคนทุกคนมีคุณค่าควรจะมองดูและเข้าใจ
.............................................
ถึงผมจะเข้าใจบางอย่าง
ถึงจะคิดโน่นคิดนี่
แต่จริงๆแล้วผมก็เป็นคนคนนึง
ที่พยายามทำให้ตัวเองมีความสุข
และเปราะบางเกินไปสำหรับการ "เข้าใจผิด"
ขอเหอะ...
........................................
ผ่านไป... เมื่อเยียวยาตัวเองได้แล้ว ก็รีบถีบตัวเองเข้าสู่โลกอื่น(เล่นเกมส์)
เหอๆๆ งานไม่ค่อยจะทำ แล้วดันไปหาเกมส์มาเล่นอีก
อยากทำงาน...
ขอแรงบันดาลใจหน่อยยยยยยยยย
อยากเล่นเกมส์...
ขอเวลาให้ผมหน่อยยยยยยยยยยยยยยยยย
....................................................................
ปล. - เพื่อน Land ก็ยังคงชิวกันถ้วนหน้า ชักดำมืดกันไปทุกที
- เพื่อนๆที่ทำโน่นทำนี่ด้วยกัน ก็เลยว่างๆ เพราะช่วงนี้ไม่มีกิจกรรมอะไรเท่าไหร่
- พี่ๆเพื่อนๆน้องๆ ที่เคยนั่งกินเหล้า ก็อาจจะไม่เจอกันเท่าไหร่.. เดี๋ยวนี้แพ้คนเยอะ
- อ้วนชิบหายเลย
- ตังหมดอีกแล้ว โย่...ช่วยด้วย
- ขอบคุณใครหลายๆคนที่ทำให้มันจบลงด้วยดี
^^"
.....................................................................
Dot...space (สนุกสนานชีวิต) December 04 ตะโกนแบบไม่ใช้เสียงทำไมนะ ทำไม
ทั้งที่พยายามเดินหนี ไอ้กล่องที่เรียกว่าสังคม ก็แค่อยากจะสร้างกล่องของตัวเอง
แล้วทำไมมันถึงต้องวิ่งตามผมด้วยหล่ะ
ผมไปทางซ้าย... หันหลังก็เจอมัน
ทางขวา?
ขึ้นเหนือ?
ลงใต้?
มีมันอยู่ทุกที่ที่ผมเดินไป
ผมเองไม่เดือดร้อนอะไรหรอก
แต่ถ้าผมพยายามสร้างกล่องของผมมันจะกระเทือนไปถึงบางส่วนของสังคม
ก็คุณไล่ตามผมมาใกล้ขนาดนี้
ไม่เห็นใจกันบ้างเลย....
มันพยายามกำหนดให้ผมต้องเป็นอย่างนั้น เป็นอย่างนี้
ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันเลย
เราไม่เคยรู้จักกันเลยสังคม
ผมทำบางอย่างขึ้นมา คุณบอกว่ามันห่วย แล้วผมก็ต้องเป็นคนอย่างนั้นหรอ
ผมทำบางอย่างขึ้นมา คุณบอกว่ามันไม่ดี แล้วผมก็ต้องเป็นคนอย่างนั้นหรอ
ผมทำบางอย่างขึ้นมา คุณบอกว่ามันต้องเป็นอย่างั้นอย่างงี้ แล้วผมต้องเป็นแบบที่คุณคิดหรอ
บางอย่างผมทำเหมือนคุณ แล้วผมจำเป็นต้องคิดแบบคุณหรอ
บางทีผมก็แค่ อยากจะยิ้มกับสิ่งที่พวกคุณกล่าวหาว่ามันน่ารังเกียจ
คุณเอาเปรียบผมมากรู้มั้ย
พวกคุณอยู่ด้วยกันข้างในนั้น ถึงมันจะดีหรือไม่ ผิดหรือถูก คุณก็อยู่ด้วยกัน
ผมสิ ทั้งเหนื่อย ผมค้นหา ผมหลบหนี
แต่ไม่ว่ากี่ครั้งที่คุณตามมากล่าวโทษผม
ผมทำได้แค่อยู่เพียงลำพัง ถึงมันจะดีหรือไม่ ผิดหรือถูก ผมก็อยู่ลำพัง
ยังไม่หนักพอ?
จะยัดเยียดอะไรผมอีกหรอ?
เอาสิ?
ไล่มาสิ มาอีกผมก็จะหนีอีก
ผมมีเหตุผลแล้วก็เชื่อในสิ่งที่ทำ
ถ้าผมผิดแล้วมันส่งผลร้าย ผมจะหยุด
แต่ถ้าพยายามเอากลุ่มคนมาตะโกนบอกว่าผมผิด ผมจะพิสูจน์ให้ดู
แล้วผมจะพิสูจน์.... มันเอง
----------------------------------------------------------------------------------
ปล. - การทำความเข้าใจหรือรู้จักคนให้ลึกซึ้งมันก็ค่อนข้างยาก
แต่การพยายามทำให้คนอื่นเข้าใจเรามันยากกว่ามากๆ
เพราะบางคนไม่พยายามจะเข้าใจอะไรเลย
- คนที่ไม่เข้าใจอะไรแล้วพูดว่าไม่เข้าใจ
ยังดีกว่าคนที่ไม่เข้าใจแล้วพูดสิ่งที่ตัวเองตัดสินเอง
- แต่ไม่มีใครผิดหรอก เพราะทั้งหมดนี้มันต้องมีรวมๆกัน
มันก็แค่ องค์ประกอบ ของโลกใบสวยๆนี้
แล้วมันยุติธรรมกับผมมั้ย ผมยังมองพวกคุณเป็นส่วนหนึ่งของความสวยงาม แล้วคุณมองผมเป็นอะไร?
ผมไม่โทษคน ไม่โทษสังคม ไม่โทษโลกใบนี้ แค่พึ่งรู้สึกตัวในความเขลาของตัวเอง ก็แค่นั้นเอง...
-----------------------------------------------------------------------------------
Dot...space(คิดโดยไม่ได้พูด เพราะบางอย่างพูดไปก็เหมือนไม่ได้พูดอะไรเลย) |
|
|
