anupap's profileบางทีลองมองหาความสุขรอบๆ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
February 24 ความรักบางทีผมก็อยากเขียนถึงเรื่องที่ผมไม่เคยรู้จัก
แต่ถึงแม้ผมจะไม่ค่อยคุ้นเคยกับคำคำนี้ แต่ผมมักจะประทับใจเสมอๆ
เวลาผู้คนกล่าวมันออกมา และแสดงออกบางสิ่งบางอย่างให้แก่กัน
"พรุ่งนี้จะทำยังไง"
เพื่อนผมคนนึงถาม หลังจากพึ่งเลิกกับแฟน
นั่นสินะ วันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง
ผมก็คงตอบไม่ได้ ใครก็คงตอบไม่ได้
เพียงแต่ว่า มันเป็นประโยคคำถามที่แสดงให้เห็นว่า
สิ่งที่กำลังจะหายไป นั้นสำคัญเพียงใด
อีกประโยคนึงที่เพื่อนผมพูดถามตัวเองและอาจจะถามเธอด้วย
"ชีวิตคนเราต้องการอะไรมากวะ มีความรักดีๆ ก็พอแล้ว"
ทั้งเค้าและเธอ อาจไม่ได้ดีสมบูรณ์
ไม่ได้อยู่กันอย่างมีความสุขตลอดเวลา
มีบ้าง ไม่เข้าใจกัน
แต่ชีวิตคนเราจะต้องการอะไรมากนะ
ก็อย่างที่มันบอก แค่รู้ว่ามีใครซักคนพร้อมอยู่กับเรามันก็น่าจะพอแล้ว
เพียงแต่ เวลา มันจะนำพาบางอย่างเข้ามาและออกไป
"เค้าดีกว่ากู ก็ตรงที่ไม่เคยทำให้เธอเสียใจ"
ยิ่งอยู่ด้วยกันไปนานๆ
เดินไปด้วยกัน
ก็ย่อมต้องเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย
ทั้งดีและร้าย
นั่นทำให้รักที่อยู่ในช่วงแรกๆ มักจะดูสดใสและมีความสุขมากกว่า
แต่มั่นใจ?
มั่นใจแค่ไหน
และหากคุณพยายามจะมองหาความรักที่ดีๆกว่าที่มี
รับรองได้ว่า โลกนี้มันยังมีอีกเป็นล้าน ความรักดีๆหน่ะ
แล้วคุณหล่ะ จะหยุดอยู่ตรงไหน หรือจะเดินหามันไปเรื่อยๆ
ลองถามข้างในลึกๆ
หาก ณ จุดนี้ ยังมีคนที่พร้อมจะรออยู่
ลองวนกลับไปประโยคเดิมๆ
"ชีวิตคนเราต้องการอะไรมากวะ มีความรักดีๆ ก็พอแล้ว"
คุณอาจต้องลองชั่งน้ำหนักกับความรู้สึกฉาบฉวย
หรือว่าสิ่งดีๆที่มีอยู่ ถึงแม้บางทีมันไม่ได้ดีและสวยงามตลอดเวลา
แต่มันมีอยู่อย่างแน่นอน และมั่นใจกับมันได้
และหากได้ย้อนทบทวนเช่นนี้แล้ว
"พรุ่งนี้จะทำยังไง"
คำถามนี้
คงไม่มีวันเกิดขึ้นอีก
ทั้งกับเค้า
และกับเรา
..................................................................................................
Dot...space(แด่ความรักของเพื่อน) February 22 shortstory 35 : ชั่วครู่ (worthlessness)worthlessness
.......................................................
ชายหนุ่มเดินผ่านมาอย่างไร้จุดหมาย ชายหนุ่มเพียงคนเดียวในรอบสองสามวันมานี้
.
.
.
"ซื้อ มั้ยจ๊ะ" เสียงแหบๆของยายแก่ซึ่งฟังดูราวกับพยายามยัดเยียดบางสิ่งบางอย่าง
บางสิ่งที่น่าสงสัย และไม่น่าไว้ใจอย่างยิ่งยวด
สิ่งที่ยายแก่หยิบยื่นให้กับชายหนุ่มนั้น
เป็นเพียง ต้นไม้เล็กๆ หรือควรจะเรียกมันว่า เศษซากต้นไม้เสียมากกว่า
เพราะนอกจากลำต้นที่ดูแห้งเหี่ยวของมันแล้ว
มันยังเหลือใบเพียงใบเดียว
ชายหนุ่มฉุกคิดอยู่สองสามวินาที
ก่อนจะจ่ายเงินและรับมันมาพร้อมกับออกเดินต่อไป
............หนทางยาวไกลนัก
หากคนเราพยายามที่จะเดินทางไปข้างหน้า
กว้างใหญ่จนบางที่อาจดูไร้จุดหมาย
บางคนบอกว่า ต้องผ่านอะไรมากมาย
บางคนบอกว่า ได้ผ่านอะไรมากมาย
นั่นเองทำให้ชายหนุ่ม
ได้ออกเดินทาง ไม่ใช่ ต้องออกเดินทาง
"นี่นายไม่ได้คิดเลยใช่มั้ยที่ซื้อมันมา"
คนแปลกหน้าที่ชายหนุ่มเจอระหว่างทาง ถามด้วยความสงสัยปนเย้ยเยาะ
"มันไม่มีเหตุผลที่นายจะไปซื้อต้นไม้ที่ใกล้ตาย"
ชายหนุ่มยืนนิ่งประมาณสองสามวินาที ก่อนจะบอกกับชายแปลกหน้าว่า
"เราคิดแล้ว เราลองคิดทบทวนหาเหตุผลที่เราไม่ควรซื้อมัน"
"และเราพบว่า มันไม่มี"
ชายหนุ่มพูดจบพร้อมกับออกเดินต่อ
แต่ชายแปลกหน้าก็ยังไม่ละความพยายามที่จะซักถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
ราวกับว่ามันเป็นเรื่องใหญ่โต และโง่เขลา ที่คนคนหนึ่งนำสิ่งมีค่า
ไปแลกมาซึ่งความว่างเปล่า
"แล้วนายจะทำอย่างไร อีกไม่กี่วันหรอกมันก็จะตาย "
"ถ้านายไม่รีบรดน้ำและดูแลมันให้ดีกว่าการพามันออกมาเดินตากแดดตากลมโดยไม่มีจุดหมาย"
"หรือนายไม่ได้สนใจอยู่แล้ว ว่ามันจะเป็นหรือตาย"
ชายหนุ่มได้ฟังคำถามที่แสนหยาบและไร้ซึ่งความเข้าใจ
ถึงกับน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
"หากมีน้ำเราจะรดน้ำ"
"หากเราหยุดได้เราจะไม่เดิน"
"หากแต่....เราไม่สามารถทำมันได้"
ชายหนุ่มยังคงเสียใจกับถ้อยคำที่จำเป็นต้องเอ่ย
แต่คนแปลกหน้าหารู้สึกตัวไม่
"งั้น นาย จงส่งมอบมันให้แก่เรา"
"เราจะดูแล ยิ่งกว่าที่นายควรพยายาม"
เสียงรอบๆข้างดูเงียบและสงบ
เวลาผ่านไปชั่วครู่
ชั่วครู่ที่ชายหนุ่มหยุดคิดอีกครั้ง
ชั่วครู่กับถ้อยคำสนทนาทั้งหมดทั้งสิ้น
ชั่วครู่กับเวลาซึ่งชายหนุ่มเดินถือต้นไม้ที่ใกล้ตาย
ชั่วครู่กับภาพต้นไม้ใหญ่ที่เติบโตและสวยงาม
บางสิ่งซึ่งแอบแฝงตัวอยู่ในซอกหลืบเล็กๆ
ก็ค่อยๆปรากฎออกมา
แต่ถึงกระนั้น....
"นายไม่ต้องกลัวสิ่งใดชายแปลกหน้า"
"สิ่งนี้นายจะได้มันไปอย่างแน่นอน"
"หากมันเจียนตายเต็มที มันจะดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอด"
"นายจะได้มันไป"
ชายหนุ่มส่งยิ้มที่เปื้อนคราบน้ำตา
"หรือความจริงแล้วจะอย่างไร..."
"นายก็จะได้มันไปอยู่ดี"
"หากว่าเรา"
"กำลังจะตาย"
-------------------------------------------------------------------
ในห้วงเวลาอันไกลโพ้น มีเสียงหัวเราะเบาๆของยายแก่และซากต้นไม้
พร้อมกับส่งสายตาเวทนาให้แก่คนทุกคน
-------------------------------------------------------------------
Dot...space(จุด)
February 17 มู 12 : ความผูกพันธ์อนาคต
ภาพอดีต
ความพยายาม
ดีบ้าง
ร้ายบ้าง
แค่บางครั้ง
ระยะเวลา
เส้นทาง
ก่อความสัมพันธ์
อดีต
ปัจจุบัน
ยังคงพยายาม
ต่างรอคอย
ความสุข
ของตนเอง
-------------------------------------------------------
Dot...space(เริ่มผูกพันธ์) February 14 วาเลนไทน์วาเลนไทน์มักจะมีฝ่ายหนึ่งได้รับเสมอๆ
บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่ามันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย
แต่สุดท้ายเราก็ต้องทำบางสิ่ง
นอกเหนือตรรกะบางประการ
บางสิ่งซึ่งไม่ได้ให้ความสำคัญ
กับทุกคนที่สัมผัส
มันจึงเป็น วาเลนไทน์
ที่ไม่เหมือนกัน
นั่นเพราะผมกำลังมองไปยังเบื้องหน้า
แต่คุณกำลังหันหลัง
เราอาจพบเจอกัน หากผมถอยไปซักเพียงนิด
และคุณเดินไปข้างหน้าอีกหน่อย
แต่ความจริงแล้ว มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
นั่นทำให้ ณ ตรงนี้ มีเพียงวาเลนไทน์
แต่ไร้ซึ่งคุณกับผม
หากนั่นเป็นสิ่งที่คุณต้องการ
คุณก็ควรได้รับมัน
สุขสันต์วาเลนไทน์ของคุณ
และแม้ว่า......
-------------------------------------------------
Dot...spcae(มันเป็นแค่วันธรรมดาๆที่ซบเซา) February 10 อาหารเมื่อวานนี้ผมกินอาหาร
พวกคุณก็คง "กิน" เช่นเดียวกับหลายๆคนบนโลกใบนี้
แต่ไม่ใช่ทุกคน
ผมกินข้าวอิ่ม แต่รู้สึกว่าไม่ได้สัมผัสถึง "อาหาร" เลยซักนิด
เราใช้ชีวิตเพลิดเพลินเสียจนเข้าใจความเป็นอาหาร
ได้เพียงแค่ว่า...
อร่อย...
ไม่อร่อย...
ผมกินอิ่ม เดินผ่านฟุตบาทบริเวณหน้ามหาลัย
สายตาผมเหลือบไปเห็น ชายเร่ร่อนคนหนึ่ง
กำลังนั่งกิน อาหาร อยู่กับพื้น
แต่อาหารของเค้าช่างยิ่งใหญ่
แม้มันจะเป็นเพียงข้าวเปล่าหนึ่งถุง
และต้มจืดหนึ่งถุง
แววตา...
ความหิว...
ร่างกายที่ขาดอาหารมาไม่รู้กี่มื้อ
อาหาร สิ่งซึ่งจะทำให้เค้ายังมีวันพรุ่งนี้
เช่นเดียวกับคนอีกหลายๆคนในสังคม
เค้ากิน อย่างไม่สนใจสิ่งแวดล้อม
ไม่สนใจว่าใครจะเดินผ่านไปมา
แล้วมองเค้าด้วยความน่าสมเพช
แต่สำหรับผม
ผมเห็นพลังของการมีชีวิตอยู่
อาหารซึ่งเมื่อก่อนมีคุณค่ามากกว่าสิ่งใด
กว่าจะได้มา
ต้องปลูกข้าว...
ต้องเลี้ยงสัตว์...
ต้องเข้าป่าไปหาอาหาร...
ต้องนำสิ่งที่หามาได้มาแลกเปลี่ยนกัน
และสิ่งที่เราได้กลับมา มันคืออาหารจริงๆ
ไม่ใช่วัตถุ
แต่ทุกวันนี้สิ่งที่เราพยายามค้นหาคือ เงิน
เงิน สิ่งซึ่งทำแทบทุกสิ่งมาสู่เรา
"ทุกสิ่ง" ยกเว้น "คุณค่า"
นั่นทำให้รสชาติของอาหารของพวกเรา
อ่อนเสียจนเราค่อยๆขยับออกห่างจาก
ความเป็นคน
กลายเป็นเพียง สัตว์สังคม ที่บริโภคมูลค่าเป็นอาหาร
.....อย่างสมบูรณ์
---------------------------------------------------------
Dot...space(สำนึกอันน้อยนิดของความเป็นคนที่ยังหลงเหลือ) |
|
|
