anupap's profileบางทีลองมองหาความสุขรอบๆ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
March 28 shortstory 10 : เมื่อเรา.. พบกัน (Meaning in blue rain)Meaning in blue rain
------------------------------------------------------------------
ฝนยังคงโปรยลงมา ฟ้าก็ยังคงเป็นสีเทา
หากมองไปรอบๆภายใต้ผืนฟ้าอันมืดสลัวนี้
หากมองผ่านภาพที่มืดมัว
เรากลับค้นพบความชุ่มชื้น และความงอกงามแห่งความเป็นจริง
เราขอบคุณ เราเฝ้าขอบคุณ
ต่อเม็ดฝนแต่ละเม็ด ต่อวิญญาณแต่ละดวง ต่อจิตใจและแสงสว่าง
วันนี้ฝนยังโปรยลงมาสู่เรา
วันใดหากแม้มันหยุดลงเมื่อใด
ชีวิตจะมีความหมายอะไร
กับวันคืนที่แห้งแล้ง...
กับความเหงาที่เกาะกิน...
แต่.. วันนี้ฝนยังโปรยมาสู่เรา
ใต้ร่มคันสีขาว และหยดน้ำนับพันล้านหยด
มีเพียงชีวิตเดียว หนึ่งเดียวเท่านั้น
สัตว์น้อยใหญ่ที่ใช้ชีวิตท่ามกลางสายฝนคงครุ่นคิดสงสัย
ถึงสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ภายใต้ผืนผ้าสีขาวนวล
ในวิถีแห่งหยดน้ำและความเปียกปอน สิ่งมีชีวิตนั้นกลับไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบย่าง
และพาตนเองเข้าใกล้หยาดน้ำแห่งชีวิต
ณ ผืนพื้นดิน ใต้ ผืนพื้นฟ้า
ราวกับว่าทุกสิ่งอ่อนน้อมและโน้มตัวลงสู่ดิน
ราวกับเสียงเพลงแห่งชีวิตที่ดังเป็นจังหวะและสัมผัสที่ส่งถึงกัน
ณ ผืนพื้นดิน ใต้ ผืนพื้นฟ้า
ยังคงมีร่มคันน้อย
สายฝนไม่อาจปิดกั้นแม้เพียงผืนผ้า
ทันทีที่กระทบดิน ทันทีที่เราพบกัน
หยดน้ำนั้นก็กระเซ็นออก แตกเป็นสาย กระจายไปรอบๆกาย
ทันทีที่กระทบดิน ทันทีที่เราเจอกัน
กลับพบว่าความเย็นเพียงน้อยนิดของเศษเสี้ยวที่แตกเป็นสาย แผ่กระจายไปทั่วพื้นดิน
นั่นเข้าถึงจิตใจ
เกาะกิน
ไหลริน
ในนั้นสิ่งมีชีวิตพบกับชีวิต
ในนั้นความชุ่มชื้นได้ค้นพบถึงตัวตนที่หลบซ่อน
น้ำสาด ร่มสีขาวไม่หวั่นไหว ถึงด้านในจะแห้งเหือด
น้ำสาด ร่มสีขาวไม่สนใจ แต่ด้านในนั้นกลับพบความเป็นจริง
สิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่ภายนอกร่มใบน้อยคลายความสงสัยลง
นั่นเพราะ
ความจริงที่ว่า ...
ผืนผ้าสีขาวนั้น
มิอาจขวางกั้น
ความรู้สึก
จากใจ...
ถึงใจ
-----------------------------------------------------
ปล. - ร้อนสุดๆๆๆ เขียนอะไรให้มันชุ่มชื้นหัวใจกันหน่อย
- โชคดีแล้ว ที่ยังมีฝนอยู่ ที่วันนี้ฝนยังตกอยู่
- แด่ความรู้สึกดีๆ
-----------------------------------------------------
Dot...space(เล่นน้ำฝน) March 24 บันทึกการเดินทาง : เสม็ดมันเริ่มจากความต้องการพื้นที่พักผ่อน นำพาไปสู่สถานที่แห่งหนึ่ง และผู้คนกลุ่มหนึ่ง
ลงจากพื้นดิน ขึ้นสู่พื้นน้ำ
เรือแล่น.. ลมพัด..
ผมพาตัวเองเดินทางอีกแล้ว
ถึงแม้ในทุกๆวันจะมีการเดินทางเล็กๆเกิดขึ้นทุกครั้ง แต่วันนี้คงพิเศษกว่าวันทุกวัน
เท้าเหยียบลงบนผืนทราย ลมพัดเข้ามา
ทุกคนเริ่มเก็บเกี่ยวความสุขในแบบของตัวเอง
เพราะทุกคนเติบโตกันมาพอแล้ว พอที่จะเก็บเกี่ยวความสุขในแบบของตัวเอง
ผมหล่ะจะทำอะไร.. นอกจากการนั่งลงข้างลังน้ำแข็ง และ แก้ว 1 ใบ
เช้าจนเย็น ภาพชายหาดเปลี่ยนแปลงไปตามเวลาเท่าที่มันจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้
คนที่นั่งด้วยกัน เริ่มแยกย้ายกันไปตามสิ่งที่สมควรทำ
ยกเว้นแค่คนบางคน
ฟ้ามืด...
คนก็เริ่มหายไปตามเวลา
เริ่มเมา..... เรื่องประทับใจอีกเรื่องคือ ได้ฟังเรื่องที่เท่ห์มากจากคนคนนึง
ใครคนนึงจะสามารถทำอะไรๆเพื่อใครคนนึง โดยที่ไม่ต้องพูดมันออกมา
ทำ และ ทำ แม้จะไม่มีแรงผลักดัน แม้จะไม่มีกำลังใจ
ผลักตัวเอง ไม่ว่าอนาคตจะเลือนลางแค่ไหน
และในขณะที่ตัวเองก็ยังสับสน แต่ก็ยัง ทำ
มันยากจริงๆ ไม่ใช่คนทุกคนจะทำมันได้
ต้น... มึงเท่ห์มากหว่ะ แด่มึงเลย
สำหรับคนอื่นอาจเฉยๆ แต่กับผมมันอาจเป็นเหมือนแรงผลักดันเล็กๆ
ในการตัดสินใจเรื่องสำคัญซักเรื่องนึง
เวลายังดำเนินไป ไม่รออะไรเลย ทิ้งหลายๆสิ่งไว้ด้านหลัง
ตอนนี้ ไอ้ล่ำ กับ ไอ้เกม ก็นอน อยู่ด้านหลัง
คนหายไปเกือบหมด ที่ยังเหลือคือขวดน้ำสีอำพัน และไอ้เหี้ยคนนึง
นั่งคุยกับไอ้กล้า พักนึง ก่อนที่มันจะปวดหัวจนต้องไปนอน
คืนแรกผ่านพ้นไป... มึน... มาก...
เริ่มคิดเรื่องตัวเอง ค่อยๆตรึกตรองอย่างช้าๆที่สุด ไม่อยากให้ความเร่งรีบของเวลา
หรือสังคมรอบๆตัว เข้ามามีบทบาทกับความคิด
ใช้เวลาให้มากที่สุด ณ สถานที่ที่ผ่อนคลายที่สุด
ในที่สุดคำตอบมันก็ออกมาแล้ว
และมันก็จะขับเคลื่อนไปตามกลไกของมัน
ความสุข ที่มนุษย์พยายามสร้าง และ เก็บเกี่ยว ให้กับตัวเอง
วันที่ 2 .....
เริ่มต้นขึ้นด้วยสมองที่ยังหนักอึ้ง
ตื่นขึ้นมา รีบหาอะไรใส่ท้องเพื่อจะได้กลับสู่วงโคจรเดิม
พอท้องอิ่ม น้ำแข็งและแก้วก็มาวางตรงหน้าอีกครั้ง
อีกแล้ว...
เวลาเดินไปโดยไม่สนคนอย่างผมอีกแล้ว
เช้าจนเย็น
มีคนแปลกหน้าผ่านเข้ามาในวง เป็นธรรมชาติของวงเหล้า
การทำความรู้จัก การผูกสัมพันธ์
ฟ้ามืด ได้พักกินข้าวสักที
ไปกินข้าวด้วยกัน ด้วยเงินกองกลางที่เหลืออยู่
มื้อนี้แหละ ผมจะอิ่มที่สุด
ผ่านไป ฟ้ามืด กลับมา ณ ที่เดิม
กลางคืนผ่านไป
เหล้า
เคล้าคลุ้ง
เสียงหัวเราะ
ความสุข
เสียงหัวเราะ
ความเป็นตัวเอง
เสียงหัวเราะ
ชีวิตจริง
เสียงหัวเราะ
ทะเล....
ฟ้าเริ่มสว่าง เรายังไม่ไปไหน
คนเริ่มทยอยกันตื่น
ไม่ว่าจะด้วยเวลายามเช้า หรือ เสียงของพวกเราที่มันดังจนทนไม่ไหว
คนเริ่มตื่นขึ้น
แดดทำท่าจะออก
พวกเรา....
ไม่ไหวแล้ววววววว
วิ่งลงทะเล
วิ่งลงทะเล
ภาพคนนอนตายที่ริมชายหาด 5 ศพ
แดดเริ่มออก ทนไม่ไหวหนีขึ้นมานอนในห้อง
หลายคนยังคงเป็นศพ
ตื่นมาเกือบเที่ยง ด้วยอาการมึนๆ ร่างกายขยับไม่ค่อยได้ แรงไม่ค่อยมี
กลับแล้ว....
โอ้ว ชีวิต
กูต้องกลับมาโลกความจริงซักที
กูกลับมาแล้ว...
ก็ผ่านไป อีกครั้งกับการพยามยามเก็บเกี่ยวความสุข
และมองหาทางออกให้กับตัวเอง
เรื่องอดีตก็แอบเข้ามามีบทบาทเล็กๆกับชีวิต
เรื่องปัจจุบันที่ยังวุ่นวายกลับพบความสุขเล็กๆ
เรื่องอนาคต ก็คือ เรื่องในอนาคต
ทะเล... เจอกันใหม่
โอกาสหน้า.....
-----------------------------------------------------------------------------------
ปล. - หลังจากที่ตัดสินใจจะไม่เขียนบันทึกชีวิต
ตอนนี้พึ่งกลับมาจากการไปเที่ยวเสม็ดกลับมีเรื่องอะไรมากมาย
แต่สิ่งที่ตัดสินใจไปแล้วก็ย่อมมีเหตุผลในตัวของมัน จึง.............
ใช้หัวข้อว่าบันทึกการเดินทางแทน(แถๆไป)
- ขอบใจ ปุ้ม บอม แต้ม ปาล์ม และใครก็ตามที่ผลักดันให้เกิดการเดินทางนี้ขึ้น
- ขอบใจ ไอเกม ไอกล้า ไอลั่ม ไอดล ไอเก๋ ที่พยายามผลักดันให้กูไป แม้กูจะไม่มีเงิน
- ขอบใจ โย่ กูเลยได้ไป 555
- ขอบใจ จ๊ะโอ๋ ที่เก็บซากที่พวกคนเมาทำสกปรกทิ้งไว้
- ขอบใจ เมย์ สำหรับเสื้อชูชีพ เอ่อ ขอบใจทำไมวะ!!
- ขอบใจ ต้น สำหรับเรื่องราวความรัก 555
- ขอบใจ แชม เอ็ม สำหรับชีวิตหลังกลับมา ที่ไม่มีเงินติดตัวเรย เหอะๆๆ
- ขอบคุณ ทะเล.... อีกแล้วที่ต้องพึ่งมึงนะ
- ขอบคุณ แอลกอฮอล์ อีกแล้ว กับวันคืนดีๆ
- ขอบคุณ เรื่องราวต่างๆที่ทำให้เราเกิดรอยยิ้ม
- ความสุข รอยยิ้ม สิ่งสำคัญ
- เสื้อ รด. หายค๊าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ ช็อค
-------------------------------------------------------------------------------------
Dot...space(มาแล้วนะ)
March 18 shortstory 09 : ดินสอไม้ ภาพวาด และยางลบ (love memory)love memory
------------------------------
ในบางเวลาคุณอาจเกิดคำถามขึ้นในใจ
ณ วันที่คุณรู้สึกเศร้า หรือเสียใจกับอะไรก็ตามที่เกิดขึ้นกับคุณ
คุณอาจจะอยากรู้ว่า
คนเราจะมีความทรงจำที่มันเลวร้ายได้มากเท่าไหร่ในช่วงเวลาของชีวิตที่มีอยู่
และคำถามนั้นก็ได้เกิดขึ้นกับตัวผมเอง
มันอาจฟังดูไม่น่าเชื่อถือ ผมเองถ้าเลือกได้ผมก็จะไม่เชื่อ
หากแต่มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับผมเอง นั่นหมายถึงผมไม่อาจจะปฏิเสธความจริงนั้นได้เลย
ความรัก เข้ามามีบทบาทในชีวิตของคนหลายๆคน
บางคนขับเคลื่อนชีวิตตัวเองด้วยความรัก
บางคนให้ความรักเข้ามาควบคุมจิตใจ
บางคนความรัก ก็คือ ความหวัง
บางทีความหวังสำหรับผมมันอาจมีน้อยจนเกินไป
กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เราไม่เข้าใจกัน
หลายครั้งที่ผมและเธอต่างพากันทำตัวงี่เง่า
หลายครั้งที่พวกเราปั่นทอนความรู้สึกของกันและกัน
ทุกๆครั้ง มันเริ่มจาก เราลืมความรู้สึกดีๆของเราในช่วงเวลาที่เราได้พบกันจนถึงวันนี้
เราลืมมันไป...
ทุกอย่างจบลงไปอย่างไร้สัญญาณใดๆ แค่ความรักที่พัดผ่านเข้ามาแล้วจากพวกเราไป
แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าความเสียใจ ความผิดหวัง
ความรักของผม ได้ทิ้งรอยความทรงจำที่แสนจะเลวร้ายเอาไว้ด้านหลัง
การลืม...
นับเป็นเรื่องที่ยากที่สุดหากคุณต้องการจะลืมมัน
แต่เรื่องที่คุณต้องการจะจดจำคุณกลับดึงรั้งมันไว้ไม่เคยได้
ผมไม่อาจเดินโดยลืมความรู้สึกของการจูงมือกัน
ผมไม่อาจกินโดยลืมภาพของคุณที่อยู่ตรงหน้าผม
ผมไม่อาจสนุกได้โดยลืมรอยยิ้มที่เราเคยมีร่วมกัน
รอยแผลที่ใหญ่หลังจากทุกอย่างจบลงไป
ผมเฝ้าถามตัวเองว่า มันต้องใช้เวลานานเพียงใด
สิ่งที่ผมได้กลับมากลับไม่ใช่คำตอบ กลับกลายเป็นความทรงจำที่ฉายภาพวนกลับมาในทุกๆวัน
ผมควรจะ ลบ..
ผมคิดที่จะ ลบ..
ผมคิดว่านั่นคงเป็นสิ่งที่สมควรจะทำ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันผิด
ภาพจากจอโทรทัศน์เมื่อชั่วโมงก่อน มันทำให้ผมเข้าใจอะไรมากยิ่งขึ้น
ผมเห็นภาพหญิงชราที่จำครอบครัวของตัวเองไม่ได้
ผมเห็นภาพหญิงชราที่จำเรื่องราวในอดีตไม่ได้
ผมเห็นคนหนึ่งคนที่จำไม่ได้แม้กระทั่ง...ตัวเอง
หลายเดือนที่ผ่านมาผมทำอะไรอยู่
ผมพยายามลบอะไร? ผมต้องการจะลืมอะไร?
ความทรงจำงั้นรึ
สิ่งที่มีค่าที่สุด
ในขณะที่คนบางคนไม่สามารถเก็บมันไว้ได้เลย
แม้มันจะเลวร้ายกับตัวผมบ้างในบางครั้งที่ผมหวนคิดถึงมัน
แต่นั่นคือ...เธอจริงๆ
ผมจำได้แม่นยำ
อย่างน้อยที่สุด
ในวันที่ผมอยู่คนเดียว...
วันที่รอบตัวๆมันเป็นสีขาว ไม่ว่าทางไหนก็ว่างเปล่า
ผมคนเดียว..
ไม่มีใคร...
ไม่มีอะไรเลย...
อย่างน้อยผมก็ยังจำความรู้สึกนี้ได้
ความรู้สึกของการ...
อยู่ร่วมกัน
ของคนสองคน
--------------------------------------------------------------------------
ปล. - อิทธิพลจากหนัง a moment to the remember
หลังจากพึ่งดูจบไปตะกี้(นี่ดูครั้งที่ 2 แล้ว หนักส์)
- ช่วงนี้เรื่องสั้นกำลังทยอย หึ หึ หึ
- อยู่ทีสิสกินข้าวอร่อย มีเกมส์เล่น เย้เฮ้ (ไหนจะไม่เขียนไดอารี่แล้วไง เด๋วปั๊ด)
---------------------------------------------------------------------------
Dot...space(ยิ้มให้กับวันนี้เพราะมันคือความทรงจำในอนาคต) March 16 บันทึกชีวิต สุดท้าย : ถึง.. เวลา..โอย งานส่งหมดละ หมดจริงๆแล้วซํกที
ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนในวันนี้
โทดทีลี เลยต้องลำบากกับกู เหอๆๆ
ตอนเดินไปเดินมาที่ทางเดินชั้น 4 กลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร แต่มันกลบเรื่องที่ทำให้รู้สึกไม่ดีไปหมดเลย
สบายอย่างบอกไม่ถูก ตอนนี้ชีวิตก็ตัดสินใจไปแล้วว่าควรจะทำอะไรต่อดี
ปิดเทอมนี้มีเรื่องที่อยากทำมากมาย
ฝึกทำอาหาร... เริ่มเอาจิงนอกจากกินแล้วยังพยายามทำ อีกหน่อยอ้วนตายห่า
ฝึกเขียน ASP จาได้ทำเว็บบอร์ดได้ซักที
ฝึกทำ Flash ให้มันแข็งแรงกว่านี้ อยากทำเว็บให้มันสวยๆ
เล่นเกมส์ให้หนำใจ
เที่ยว แต่คงผาดโหนไม่ไหว เรียกว่าเดินทางดีกว่านะ
ฟิตเนส อีกครั้ง อยากเพิ่มกล้ามเนื้อ แต่กลัวกลายเปนแบบพี่เพื่อน ช็อคคค
เขียนเรื่องสั้น ปรังปรุง และคิดอะไรให้มันละเอียดขึ้นอีกนิด และเอาจริงซักที
เพิ่มความรับผิดชอบ ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับคนอื่น ส่วนของตัวเอง ช่างมัน พอใจแล้ว
แล้วสำคัญที่สุด.. ก็คือทำในสิ่งที่อยากทำ และ สมควรทำ
สังเกตว่า ไม่มีเรื่องการเรียนเลย -"-
เหอๆๆๆ เพราะมันไม่ใช่ชีวิตผมไง เรียนมา 4 เดือนแล้ว จะทำอย่างอื่นแล้ว ปิดเทอมนี่
มาถึงเรื่องสำคัญที่สุด ว่าทำไม บันทึกถึงเป็นครั้งสุดท้าย
นั่นเพราะ ตลอดการเขียนสเปชมาทั้งหมดก็เกือบ 3 ปี
ในส่วนของ บันทึกชีวิต ก็เหมือนๆกับไดอารี่ แต่ในความเป็นจริงแล้ว
มันไม่ใช่เลย....
หลังจากกลับไปอ่านย้อนมาตั้งแต่แรก ทำให้พบว่า
ทุกครั้งที่เขียน บันทึกชีวิต จะพยายามเขียนแบบคลุมเครือ
อยากให้คนที่มาอ่าน คิดอย่างดน้นอย่างนี้
และ บางเรื่องที่อยากเขียนระบายจริงๆก็กลับทำไม่ได้เลย
ตกลง เขียนชีวิตตัวเองเพื่อคนอื่น?
อ่านสเปชคนอื่นที่มันเขียนชีวิตประจำวัน ระบายอารมณ์ บอกความรู้สึกกันยืดยาว
ความจริงก็ไม่ค่อยชอบ แต่ยังแอบรู้สึกดีที่เค้ายังกล้าที่จะเขียนมันออกมา
ซื่อสัตย์..กับความรู้สึกของตัวเอง น่าจะเรียกว่าอย่างงี้นะ
ไม่แล้วๆ พอละ เวลาเห็นคนที่ชอบโกหกตัวเอง ทำอะไรไม่ตรงกับใจ
จะหมั่นไส้คนนั้นมากๆ ในที่สุดก็เป็นซะเอง
เลยหมั่นไส้ตัวเองมากกกกกกก คงถึงเวลาแล้ว...
จึงขอปิด การเขียนบันทึกชีวิตไว้แค่นี้
จนกว่าจะกล้าพอที่จะเขียนบันทึกชีวิตจริงๆ
อะไรที่เกิดขึ้นแล้วก็เรื่องจริงความรู้สึกจริงให้คนอื่นอ่าน
เมื่อไหร่เมื่อนั้น คงจามาเขียนอีกที
ความจริงคงมีคนถามในใจว่า "มึงจะบอกทำไม"
เพราะกูไม่ได้สนใจชีวิตมึงอยู่แล้ว
...
เอ่อ
จิงหว่ะ
------------------------------------------------------------------
ปล. เรื่องสั้นเขียนอยู่ ติดตามด้วย เร็วๆนี้จามาแบบเต็มที่
------------------------------------------------------------------
Dot...space(คับผมพร้อมแล้วคับ ขอเต็มๆ)
March 14 บันทึกชีวิต 11 : รุมเร้า อีกแล้วงาน.... รุมเร้า
ปัญหา.... รุมเร้า
หลายๆเรื่อง.... กำลังเล่นงานอีกครั้ง
ตอนแรกเฉยๆ พยายามผ่านๆไป เหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมา
แต่บางอย่างมันก็พัดเข้ามาอย่างเลี่ยงไม่ได้
แล้วมันก็...หนักขึ้น
ความจริงแล้วมันก็เกิดขึ้นเพราะตัวเองทั้งนั้น
เหมือนจะพยายามรับผิดชอบ และก็เหมือนจะทำได้
แต่จริงๆแล้วยังมีอีกหลายเรื่องเลยที่ยังพลาดไป
มันไม่ได้ร้ายแรงอะไรกับใครเลย แต่กับความรู้สึกของตัวเองมันกลับทำให้รู้สึกว่า
"ยังไม่พร้อม"
ในหลายๆเรื่อง
ที่เจอวันนี้มันยังแค่เรื่องเล็กๆ แต่ก็ละเลยมันไปไม่ได้
ต้องฮึด ลุยต่อไปอีกครั้ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รู้สึกอย่างงี้
ทำไมต้องมาเกิดในวันที่วุ่นวายทุกทีเลยนะ ไม่เข้าใจจริงๆ
วันที่ทุกอย่างรุมเร้า...
มันยิ่งกว่าความรู้สึกที่เหนื่อยจากการทำงานซะอีก
วันที่ทุกอย่างรุมเร้า...
อะไรคือสิ่งสำคัญ
วันที่ทุกอย่างรุมเร้า...
ใครที่สำคัญ
วันที่ทุกอย่างรุมเร้า...
หลายๆอย่างมืดจนไม่มีทางออก
วันที่ทุกอย่างรุมเร้า...
บางสิ่งที่สำคัญชัดเจนยิ่งขึ้น
เพียงแต่ ตัวเอง
แค่ตัวเอง
เพราะตัวเอง...
เอาเลยสิ
มาเลย...
จะทดสอบกันใช่มั้ย
อยากรู้ว่าผมจะทำยังไงหน่ะหรอ
นี่ไง ก็แค่มาระบายทิ้งไว้
แล้วเดิน .... ต่อไป
------------------------------------------------------------------------------------------------
ปล. - โทดคับ พลาดอีกครั้ง เอาใหม่นะ
- โทดที (อันนี้ไม่เกี่ยวกะเรื่องนี้ แค่อยากขอโทด เพราะนานๆจะพูดซักที เลยพูดรวมๆไปเลยละกานนะ)
- ทำงานต่อ เอ้า!!! หนที่แล้วไม่ แต่หนนี้ต้องการจริงๆนะ
------------------------------------------------------------------------------------------------
Dot...space(หนที่2ของการหันมองด้านหลัง) March 13 ซ้ำหากคุณมีเลือดของศิลปินไหลเวียนอยู่ในจิตใจซักเพียงนิด
คุณอาจจะสัมผัสได้ ถึงความรู้สึกอึดอัดใจ เวลาเกิดการกระทำอะไรที่มัน "ซ้ำ"
บางคนอย่างเช่นผม เป็นในขั้นที่รุนแรง พูดได้เต็มปากเลยว่า เกลียด การซ้ำเป็นที่สุด
ความรู้สึกนี้มันมาในหลายๆรูปแบบ
บางที ตั้งใจ....
บางที ไม่ตั้งใจ....
ถึงจะเกลียดมันเท่าไหร่
แต่ในโลกของความเป็นจริงแล้ว เราปฎิเสธไม่ได้ที่จะต้องพบเจอกับมัน
ลองสำรวจตัวเองดู
บางทีคุณอาจทนไม่ได้ที่มีใครมาลอกงานของคุณ หรือเลียนแบบส่วนใดส่วนหนึ่งที่คุณคิดขึ้นมา
นี่เป็นสัญญาณแล้วว่าคุณเริ่มไม่พอใจ
บางทีคุณเดินไปตั้งใจจะทำอะไรซักอย่างหนึ่ง แต่มีคนทำไปก่อนหน้านั้น
คุณจะหมดความคิดที่จะทำมัน
ทุกอย่างเกิดขึ้นบนความรู้สึกของตัวเองล้วนๆ แต่ตัวแปรสำคัญกลับเป็นการกระทำของผู้อื่น
แต่นี่ มันก็แค่....ความรู้สึก
แล้ว ผล.... ของมัน
คืออะไร?
คุณอาจได้งานหรืออะไรที่คุณคิดจะทำที่มันแตกต่างจากคนอื่น
คุณอาจค้นพบสิ่งใหม่ๆที่คุณคาดไม่ถึง
คุณอาจภูมิใจในตัวของคุณเอง
ทั้งหมดนั่นคือสิ่งที่ดี
หากแต่บางทีความรู้สึกนี้ ก็กลับมาทำร้ายตัวเราได้เช่นกัน
เพราะมีคนอื่นเดินไปบนเส้นทางเส้นนี้แล้ว
คุณจึงไม่คิดที่จะเดินไป
แม้ว่าคุณจะบอกกับตัวเองเสมอๆว่า
"นี่มันเป็นทาง"
"ที่ผม...เลือกเอง"
-----------------------------------------------------------------------
ปล. - ผมเต็มที่แต่ก็ยังมีความรู้สึกของตัวเองเล็กๆ นี่แหละเหตุผลหลัก
- อย่าลืมตัวเอง หรือพยายามลืมตัวเอง เพียงเพื่อสิ่งใด
เพราะมันจะแสดงความไม่ซื่อสัตย์กับตัวเองและผู้อื่น
- ไม่ชอบจริงๆ อย่าซ้ำได้มั้ย แฮ่~~~~~
-----------------------------------------------------------------------
Dot...space(อคติ ไม่กินเส้น หรือ ดวงไม่ถูกกัน)
March 06 ไม่เป็นเลยในเวลาที่คุณกลับพบว่า เรื่องที่คุณคิดจะทำ มันยากเสียเหลือเกิน
ในความหวังที่ลางเลือน คุณกลับพบอีกว่า การเริ่มต้นมันยากเสียยิ่งกว่า
อะไรจะเป็นแรงผลักดันให้คุณพยายามทำสิ่งนั้นต่อไป
ในเมื่อวันนี้ยังไม่มีการเริ่มต้น
และถึงจะเริ่มต้นแล้วต่อไปก็ใช่ว่ามันจะเป็นดั่งที่ใจคิด
อะไรจะช่วยคุณได้
ในเมื่อคุณมองไปรอบๆตัวกลับพบผู้คนมากมายที่เค้าพยายามทำสิ่งนั้นกันอย่างตั้งใจ
ทั้งที่คนเหล่านั้นก็มองไม่เห็นอนาคตเช่นเดียวกับคุณ
คุณต้องการอะไร เพื่อตอบสนองความรู้สึกในช่วงเวลานี้
ความหวัง...
กำลังใจ...
หรือจะทำทุกอย่างเพื่อ ความถูกต้อง
เมื่อก่อน คุณพบว่าตัวเองทำอะไรไม่เป็นเลย
แต่ ณ ตอนนี้หลายๆอย่างเกิดขึ้น
มันหล่อหลอมจนมาเป็นเราในทุกวันนี้
เราทำสิ่งที่เราอยากทำ
เราพยายามทำจนทุกอย่างมันกลายเป็นเรื่องง่าย
ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เมื่อตัวแปรมันมีแค่ตัวเราเอง
แต่เมื่ออะไรเปลี่ยนแปลงไป ชีวิตถูกพาเข้ามาสู่ที่แห่งใหม่
ยังมีผู้คนอีกมากมายอยู่รอบๆตัวคุณ
บางเวลาคุณอยากจะทำอะไร แต่ก็ทำไม่ได้
เมื่อไม่ได้ทำ มันก็เป็นเรื่องยากสำหรับการที่จะพยายามทำมัน
จนตอนนี้คุณอาจพบว่า
คุณ
"ทำอะไร...ไม่เป็นเลย"
ความสับสนเกิดขึ้น มันเป็นความขัดแย้งที่เกิดขึ้นก่อนการตัดสินใจ
คุณอยากจะเดิน ทั้งที่มันเป็นทางที่คุณควรจะเดิน
แต่กลับต้องหยุดรอให้คนอื่นเดินผ่านไปก่อนบนเส้นทางเดียวกัน
บางทีมีเสียงบอกว่า...
ไปเลยสิ เดินไปเลย ไม่ต้องสนใจ ชนมันเลย ไปเพื่อสิ่งที่ต้องการ
แต่สุดท้าย
คุณกลับทำมันไม่ได้
อาจเพราะความอ่อนแอของตัวคุณเอง มันอาจทำให้คุณและใครต่อใครเจ็บตัว
อาจเพราะความตั้งใจที่มีไม่มากพอ มันน้อยเกินไปที่จะผลักดันคุณออกไปเดินเหมือนกับคนอื่นๆ
ความละอายใจเกิดขึ้น
ความสุขกำลังไกลออกไป หรือไม่มันก็อยู่ไกลเกินจะไปถึงอยู่แล้ว
ทั้งหมดมันมากพอที่จะตอบ หากมีใครซักคนที่สนใจจะเดินเข้ามาถาม
ว่าเกิดอะไรขึ้น?
ทำไม?
เป็นอะไร?
คำตอบของทั้งหมดนั่นคือ...
"ผมมันทำอะไร..."
"ไม่เป็นเลย"
------------------------------------------------------------------------------
ปล. - งานเยอะ ยังนั่งชิว นะ ชีวิต
- ปล่อย
------------------------------------------------------------------------------
Dot...space(เอาดิ เอาเลย สะบายกันเชียว) March 01 บันทึกชีวิต 10 : คิด..แล้วทำ คิด..แล้วไม่ได้ทำกลับมาสู่ช่วงที่ต้องเคลียร์งานที่ค้างอยู่ทั้งหมด
เพื่อปลดปล่อยตัวเองออกจากคำสาปมืด เพื่อซัมเมอร์ที่สดใส(รึเปล่า)
นี่ก็เข้าฤดูร้อนแล้วสินะ เปลี่ยนแปลงอีกแล้วสินะ
ฤดูร้อน อะไรก็ดูเร่งรีบไปหมด
งานก็คงต้องคิด... แล้วก็ลงมือทำมันเลย
ชีวิตก็คงต้องคิด... แล้วจัดการมันให้เรียบร้อย
ไม่น่าเชื่อ แต่ก็ต้องเชื่อ ว่าชีวิต 1 เดือนที่ผ่านมาเต็มๆ
ใช้ชีวิตตามดวงตลอดเลย ไม่น่าเชื่อจิงๆว่ามันจะตรงขนาดนี้
แต่ก็ต้องยอมรับซักที
ทั้งเรื่องงาน
ความตั้งใจ
การเงิน
ชีวิต
รวมไปถึงใบสำคัญใบนั้นด้วย
ที่ผ่านมาอาจยังไม่รู้ อาจยังไม่มั่นใจ
ที่พยายามทำ คือรอให้อะไรๆมันชัดเจนขึ้นมาเองรึเปล่าก็ไม่รู้
(พูดถึงชัดเจน ผมเกลียดคุณแล้ว บางรักปีนี้สีชมพู กูงอนแล้ว)
สำคัญคือ... พอคนเรารู้อะไรซักอย่าง
มันก็จะเริ่มคิด แล้วก็คิด
พอคิดแล้วกลับพบปัญหาที่แก้ไม่ตก
เพราะบางทีตำแหน่งที่เรายืนอยู่มันสร้างข้อจำกัดให้เรามากมาย
อะไรคือ... ความจริง?
อะไรคือ... สิ่งที่ควรจะเป็น?
อะไรคือ... สิ่งที่ควรหยิบยื่นให้ผู้อื่น?
และอะไร... ที่เราต้องการ
นั่นสิ คงต้องพึ่ง .... เวลา ซะแล้ว
ในขณะที่คนเราเอามือกุมหัว เท้าหยุดนิ่ง
มีเพียงเวลาที่พาเราเดินออกจาตำแหน่งเดิมไปอย่างช้าๆ
บางสิ่งคิด... แล้วก็คงไม่ได้ทำ
บางสิ่งคิด... แต่ไม่มีโอกาสได้ทำ
บางสิ่งคิด... และก็คงได้แค่คิด
ว่าตัวเองมาตลอดว่าไม่เคยคิดจะเริ่มทำอะไรซักที อย่างที่ไพ่บอกว่า ไม่เคยใส่ใจตัวเองเลย
อาจจะใช่...
รู้มั้ยอะไรทำให้คนเราไม่ใส่ใจตัวเอง
หนึ่งคือ...
ไม่ใส่ใจตัวเอง เพราะไม่เห็นความสำคัญของตัวเอง
นั่นคงไม่ใช่ผม
และสองคือ...
คนนั้นกำลังใส่ใจกับอะไรที่สำคัญยิ่งกว่า...
...ตัวเอง
---------------------------------------------------------------------------
Dot...space(มองหาคำตอบจากคำที่ยังไม่ได้ถาม) |
|
|
