หลังจากผ่านช่วงแย่มาได้ สองสามอาทิตย์ ชีวิตก็จูนเข้าสู่สมดุล

 

 

ตื่นมาอย่างแจ่มใส หัวเราะแล้วก็ยิ้มให้กับอะไรรอบๆตัวได้เหมือนเดิม

 

 

 

แต่แล้วพอนึกถึงมันทีไร

คิดถึงมันเมื่อไหร่

 

บางทีมันก็อดคิดหาเหตุผลไม่ได้ รู้สึกมันจะเป็นนิสัยติดตัวแย่ๆของมนุษย์ ที่พยายามหาเหตุผล

ทั้งที่บางที เหตุผลก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความรู้สึกหรือสถานการณ์ ณ ปัจจุบันได้

 

หรือเราแค่อยากรู้ไปเพื่อ เยียวยาตัวเองในอดีต

 

เพราะตัวเราในอดีต เรามักจะหันไปเจอมันอยู่เสมอๆ

 

 

 

ตัวตนในอดีตแบกความสุขและความเศร้าเอาไว้

 

บางทีเราอยากเห็นสิ่งดีๆ ความรู้สึกดีๆ ในอดีต เราเลยต้องยอมรับที่จะเห็นความรู้แย่ๆไปพร้อมๆกัน

 

แต่มันก็ดีจังเลยนะ

 

 

 

 

เป็นเวลาสั้นๆจริงๆ แต่ก็รู้สึกดีจริงๆ

 

ตอนนี้ผมก็คงต้องมุ่งไปข้างหน้าเหมือนเดิม

 

สนุกกับโลกใบนี้เหมือนเดิม ในแบบของผมเองคนเดียว

 

 

ผมอาจจะเศร้าเล็กน้อย แต่ไม่ได้เสียใจเลย

 

 

^^/

เพราะรอยยิ้มที่ยิ้มออกไปแล้วนั้น

มันจะอบอุ่น และมีคุณค่า

จะเป็นอยู่อย่างนั้นแหละนะ

 

 

 

 

อยากพิมพ์อยากพูดอะไรตรงๆกะเค้ามั่ง

แต่สุดท้ายก็เป็นงี้อีกละ ติดนิสัยจิงๆ แย่ๆๆ

ความจริงแล้วอ่ะแค่อยากจะพิมพ์ว่า....

ถ้าบอกกัน หรือคุยกันตรงๆ

อดีตของผมมันจะน่าจดจำกว่านี้มากๆเลย ^^

--------------------------------------------------------------

ปล. - ชีวิตของคนธรรมดา ก็แค่อยากจะเจอคนธรรมดา เพื่อหาคุณค่าธรรมดาๆ ของการมีชีวิตอยู่

     - ความรู้สึกมันยากที่จะควบคุม แต่ยังไงมันก็ยังดีอยู่เสมอ

        ตราบใดที่มันยังสร้างความทรงจำให้แก่คนธรรมดาอย่างเราๆ

     - ทะเล ทะเล เจอกันเร็วๆนี้

     - ทีสิส ทีสิส เจอกันเร็วๆนี้(จะดีหรอ?)

     - ทำงานออฟฟิต ก็มันส์ ไปอีกแบบ อยู่ที่มุมมองและแก้วเบียร์ ฮ่าๆๆ

--------------------------------------------------------------

Dot...space(in office feeling)

 

 

วันหยุดนี่มันดีจริงๆ  เป็นวันที่เราสามารถทำอะไรช้าๆได้ตามสบาย

 

ตื่นมันช้าๆ นอนให้นานๆ เท่าที่อยากนอน

ลุกขึ้นมาแบบช้าๆ เข้าครัวไปหาอะไรที่มันกินได้ยัดเข้าปาก

แล้วก็กลับมานั่งชิว เล่น m

เปิดหนังดู จนใกล้ๆเย็น ก็นึกขึ้นมาได้ว่า กะจะไปดู ปิดเทอมใหญ่

เพราะมันพึ่งเข้าโรงควบ ตอนมันเข้าใหม่ๆพลาดดู เลยกะว่ารอโรงควบก็ได้

 

แต่รู้สึกดี ที่ได้ดูที่นี่...

 

ว่าแล้วก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำ แล้วก็มานั่งเล่น m อีกซักพักแบบไม่รีบร้อน

ดีจริงๆ ไม่ต้องรีบทำอะไร บางทีการอยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียวมันก็ดีเหมือนกัน

ไม่ต้องพยายามมากเกินไป ไม่ต้องรีบร้อน

 

กว่าจะออกบ้านได้ก็ปาเข้าไป จะหกโมง

 

ทันทีที่เข้าใกล้บริเวณโรงหนัง เหมือนเวลามันหมุนย้อนกลับ บรรยากาศโรงหนังเก่าๆ

ป้าคนขายตั๋ว ที่มีรอยยิ้ม พร้อมกับชุดอยู่บ้านสบายๆ

และรอยยิ้มของป้าคนขายน้ำ(คนเดียวกับขายตั๋ว - -'' ทำสองอย่าง 5 5)

ซื้อขนมกับน้ำเรียบร้อยก็ค่อยๆเดินขึ้นบันไดเก่าๆไป

ค่าป๊อบคอนรวมกับน้ำ 35 บาท  ถ้าไปดูโรงในห้างคงปาเข้าไป 100 บาทแล้ว

พอเข้าไปปรากฎว่า หนังฉายมาได้นิดนึงละ แต่ไม่ซีเรียส เพราะกะดูเวียนอีกรอบอยู่แล้ว

 

ปิดเทอมใหญ่ ควบ นาค

 

ตอนแรกนึกว่า คงได้ดูจริงจังแค่เรื่องเดียว เพราะ นาคเนี่ย อนิเมชันไทยมันไม่ค่อยน่าไว้ใจ

แต่ผิดเลย ปรากฎว่า หลังจากดูปิดเทอมใหญ่จบ นาคเริ่มฉาย ค่อยๆทีละนิด

เราก็ต้องตกใจว่า โห อนิเมชั่นไทย มันมาได้ขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย

 

โดยรวมแล้ว อนิเมชั่น นี่ปรบมือให้เลย ถึงแม้ ภาพจะไม่ได้สมจริง มีแสงเงา texture ที่สวยงามตระกาลตาแต่อย่างใด

คาแรกเตอร์ตัวละครยังดูแปลกๆบ้าง แต่โดยรวมแล้ว โอเคเลย ยังไปได้อีกไกล

 

เนื้อเรื่อง ถ้าสำหรับเด็กคงโอเคแล้ว แต่ถ้ามองให้หนังมันเข้าถึงทุกกลุ่มคนมากขึ้น หรือลึกซึ้งมากขึ้น

คงต้องพัฒนาบทกันอีกเยอะเลย อยากไปช่วยเกลาบทจัง รอก่อนนะ หึ หึ ขอฝึกตัวเองอีกซักหน่อย เด๋วเจอกัน วงการหนังไทย

 

ส่วนปิดเทอมใหญ่ หึ หึ ก็ยังคงแนวเดิมของไอ้กลุ่มผู้กำกับพวกนี้

หนังดูแล้วเข้าใจได้ง่ายๆ น่าจาตัดต่อให้มันไหลลื่นกว่านี้อีกนิด ระหว่างเปลี่ยนไปอีกชุดตัวละครนึง จาดีมาก

 

ส่วนความรู้สึกเกี่ยวกับเรื่อง...

โดยรวมคงพูดถึงการพยายามทำอะไรก็ตามเพื่อความรัก โดยที่ไม่มัวมาคิดถึงบทสรุปของมัน

 

นานา กับ สองหนุ่ม อันนี้คลุมเครือมาก ไม่รุ้หรอกว่าจะจบยังไง เพียงแค่ ทั้งสามคน รู้สึกดี มันก็แค่นั้นเอง

คงเปรียบเทียบกับความรักแบบเด็กๆ ที่มันไม่ต้องมาคิดถึงบทสรุปแล้วก็อนาคต แค่ในวันๆนึงที่เจอกัน รู้สึกดี มันก็คงพอ

 

โอ๋เล็ก นี่ไปใหญ่เลย ยิ่งดูไร้ความหวังมาก ถึงหนังพยายาจะจบแบบดีๆให้มีความหวัง ตามแนว feel good

แต่ในโลกความเป็นจริงมันคงยากมากๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ มันคงเหมือนกับการไปแอบรักใคร

ที่มันไกลเกินฝันไปมากๆ เราก็จะมีความสุขอยู่กับการพยายามทำ โดยที่เค้าไม่รู้ไม่เห็น

แล้วก็ผิดหวังมาก เมื่อสิ่งที่พยายามทำมันไม่เป็นไปตามที่ตั้งใจ แต่หนังก็จบให้กำลังใจพวกคุณๆนะ

พวกคุณที่กำลังมีความรักที่ไกลมากๆ ยากมากๆ แต่ก็อย่าท้อ บางทีความรักมันอยู่ใกล้เรานิดเดียวเอง

 

โจ้... นายพยายามดีแล้ว เราเข้าใจนาย คือคนบางคนแม่งไม่รู้จริงๆ ว่าอะไรที่ทำแล้วมันจะโดนใจผู้หญิง

คือมันต้องเรียนรู้ มันต้องเจ็บบ้าง นายแค่ยังไม่รู้ว่าควรทำอะไรบ้าง แต่นายมีความตั้งใจดี

แล้วนายก็มีความรักที่ดี อย่าไปเสียใจกับมันเลย อีกอย่าง ซี คงอยู่ในโลกที่ต่างจากมึง

คือคนเรามันมีอะไรหลายๆอย่างที่ต่างกัน ทั้งชีวิต ความต้องการ อะไรอีกมากมาย

ความรักมันไม่ใช่สิ่งเดียวที่จะทำให้คนมารักกันได้ อื่ม พยายามต่อไป

 

คู่สุดท้ายกูลืมชื่อ กูจำได้แต่ อาโออิ อันนี้เริ่มลึกเข้าไป

มันคงมากกว่าความรักแล้ว คนที่คบกันมานาน

มันมีหลายๆอย่างที่ซ้อนทับกัน ทั้งความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ

ความผูกพันธ์ มันเลยทำให้คนคนนึง ยับยั้งความรู้สึกของตัวเองไว้ได้

ไม่ใช่อาโออิไม่ดี ถ้าคบกันไปจริงๆอาจจะดีก็ได้

มันเป็นความรู้สึกชั่ววูบ ซึ่งทุกคนที่มีความรักแล้วต้องเจอ

บางทีเราอาจเจอคนที่ทำให้รู้สึกดี ซึ่งมันจะมีเข้ามาตลอดทั้งชีวิตเราหล่ะ

สำคัญที่สุด คือ เราต้อง รู้จักหยุด.... หยุดชีวิต

หยุดกับคนนี้....

 

ก็น่านแหละ

 

 

 

 

สุดท้ายก็ออกมาจากโรงด้วยรอยยิ้ม เหลือบดูนาฬิกา โดยนี่มันจะห้าทุ่มแล้ว

 

ปิดท้ายวันสบายๆ ด้วยก๋วยเตี๋ยวริมฟุตบาท

แบบว่า มันจะมีขั้นบันไดของร้านอะไรซักอย่างซึ่งปิดร้านแล้ว

เราก็สั่งก๋วยเตี๋ยวแล้วไปนั่งที่ขั้นบันได แล้วเอาเก้าอี้พลาสติกมาใช้วางชามแทนโต๊ะ

 

นั่งกินไป ดูคนผ่านไปมา ดูรถแล่นไปมา

 

โชคดีจริงๆ ที่ได้มีชีวิตอยู่แบบนี้

 

ได้นั่งกับพื้นเป็นบางครั้ง

เดินเท้าเปล่าเป็นบางหน

มองดูโลกหมุนไปอย่างรวดเร็ว

 

แต่กู..... จะไปมันช้าๆอย่างงี้แหละ

--------------------------------------------------

ปล. - อูววว หยุดสงกรานต์ ต้องหาเบียร์กิน!!

     - ร้อนจริงๆ โลกร้อน คนเลยร้อน โลกเราจะแย่แล้ว ช่วยกันหน่อยสิครับ

     - สูญญากาศมากๆ ตอนนี้ แต่ก็กลับมาแฮปปี้แล้วหล่ะ

--------------------------------------------------

Dot...space (ช้า)

 

 

แหะๆ ตามมาถึงตัวแล้วมั้ง.... เวรกรรมเนี่ย

 

 

บางทีเวลาคนสองคนสร้างโลกใบนึงขึ้นมาด้วยกัน

เป็นธรรมดาของโลกที่ต้องมีทั้งด้านมืดและทั้งด้านสว่าง

 

ถ้าคุณยืนอยู่ด้วยกัน  สว่างด้วยกัน มืดด้วยกัน มันก็คงจะดีไม่น้อย

พวกคุณคงไม่ต้องสนใจว่าด้านที่มืดอยู่มันมีอะไรในขณะที่คุณอยู่ด้านสว่าง

 

 

แต่บนโลกใบใหญ่ๆ มันคงห้ามที่จะให้ใครซักคนยืนอยู่กับที่นั้นไม่ได้ รวมถึงตัวคุณเองก็คงอยากที่จะออกเดิน

 

พอคุณอยู่ในที่ที่ต่างกัน คุณไม่อาจรู้ได้เลยว่า...

อีก ณ ที่หนึ่งนั้นเป็นอย่างไร

 

 

 

ในวันที่คุณเริ่มโดดเดี่ยว ความกังวล ความอ้างว้าง มันคงค่อยๆกัดกินความรู้สึกลงไป

 

 

 

 

เพราะผมไม่รู้ว่า ณ ที่ตรงนั้นมีอะไรเกิดขึ้นบ้างจริงๆ

แต่โลกใบนี้มันไม่เหมือนเดิมอย่างที่รู้สึกได้

 

 

และถ้ามันจะไม่เหมือนเดิมจริงๆ

นั่นคงเพราะ...

เพราะผมร้อนรนเกินไป

เพราะผมอาจต้องการบางอย่างอย่างเร่งด่วน

เพราะผมกังวล

เพราะผมพยายาม

 

และแค่ผลตอบรับจากทุกอย่าง มันไม่ได้ดีขึ้นเลย

 

แย่แล้ว...

ผมคงกำลังทำให้ตัวเองแย่เองมากเกินไปแล้ว

 

 

ผมตั้งสติ จนได้สติ

 

 

 

ถ้าผมอยากให้โลกใบนี้มันคงอยู่...

ผมต้องทำความเข้าใจกับมัน

ยอมรับความเปลี่ยนแปลง อันอาจจะเกิดจากการกระทำของตัวผมเอง

แล้วก็ อดทน....

 

 

 

มีช่วงนึงผมเคยคิดว่า ชีวิตตอนนี้คงไม่ต้องพยายามหาอะไรแล้ว

ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว มั่นใจกับความรู้สึก...

แค่พยายามทำตามความฝันก็พอแล้ว

 

เคยคิดว่า ผมมันเป็นคนที่โชคดีจัง

 

 

 

 

 

น่านสิ แต่ความรู้สึกดีๆมักจะอยู่ไม่นาน

 

 

 

เอ หรือว่านี่มันฤดูร้อนแล้วนะ...  อะไรๆเลยดูร้อนรนไปหมด

 

  

 

 

แหะๆ กลับมาใช้ชีวิตอย่างปรกติสุข บนโลกใบเดิมละกัน

 

 

 

แต่ยังกลัวบางอย่าง... ณ ตอนนี้...

 

ถ้าเราไม่ได้พบกันในช่วงนี้....

 

เราอาจ

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ได้พบกันอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก็ได้นะ

 

^^

 

ขอโทษอีกครั้ง

---------------------------------------------------

ปล. -ฮู่ววววววววววววว

---------------------------------------------------

Dot...space