การที่จะต้องเลือกระหว่างคนที่เรารัก กับ คนที่เค้ารักเรา

ไม่ว่าอย่างไหน มันก็เจ็บปวด ด้วยกันทั้งนั้น

มันเจ็บต่างกัน ตามความเข้มแข็ง ของใจ คน ๆ นั้น

สิ่งหนึ่งที่ทำให้เราได้เรียนรู้คือ…

มนุษย์เรา หากจะรักและคิดจะใช้ชีวิตร่วมกับใคร

ก็คงจะต้องการเพียงแต่เพื่อนคู่ชีวิต สักคนคนที่อยู่กับเราเสมอ

ไม่ว่ายามทุกข์ยาก ลำบาก หรือผ่านความเป็น ความตายมาด้วยกัน

คนที่มองเห็นข้อเสียและข้อผิดพลาดของคุณแต่ก็ยังรักและยังอภัยให้คุณได้เสมอ

คนที่พร้อมจะอยู่กับคุณแม้คุณจะกลายเป็น ยายแก่ หนังเหี่ยว หัวล้าน พุงย้อยยาน

เค้าก็พร้อมที่จะแก่เฒ่าไปพร้อมกับคุณ

แต่คนที่ว่ามานี้ คุณมักลืมเขาในยามที่คุณยังมีความสุขอยู่เสมอ

ในยามที่ชีวิตคุณยังเป็น ผู้เลือก ที่ถูกห้อมล้อมด้วยผู้ถูกเลือกได้อยู่

ในยามที่คุณยังมีหน้าตา มีเครื่องประกอบชีวิตที่เป็นที่สนใจจากคนเหล่านั้นอยู่

คุณอาจจะต้องนึกถึงเค้าอีกทีในยามที่คุณไม่มีใครแล้ว

ในยามที่คนที่คุณคิดว่า "ใช่ "เค้าก็ไปกับคนใหม่ที่เค้าคิดว่า ใช่ มากกว่าคุณเหมือนกัน

อย่าปล่อย ให้คนที่เค้ารักเรารอนาน... ... ...

 เพราะว่าหากวันที่เราไม่เหลือใคร วันที่เรารู้ใจตัวเอง

วันนั้นอาจจะเป็นวันที่เค้าก็เข้มแข็ง อยู่ได้โดยที่ไม่มีเรา หรือไปกับคนที่พอดีกับเค้าแล้วก็ได้

 บางทีคนเราไม่ได้หาคนที่ดีพอ เพียงแต่หาคนที่พอดีกัน

...เท่านั้นเอง...