ถึง.... คุณ ผู้ไม่ใช่นางฟ้า

 

................................................................

 

สวัสดี....

 

 

วันนี้ผมไปเยี่ยมเยียนอดีตมา

 

ผมจึงเขียนถึงคุณ

 

ผมได้ไปเจอกับ

พื้นที่ว่างที่เต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นผง

ผมปัดกวาดมัน

เพียงเพื่ออยากเสพความรู้สึกเป็นสุขเดิมๆที่เคยมี

 

ครู่เดียว

แสงสีเหลืองปนส้มของแดดยามเย็น

ก็ส่องมายังพื้นที่แห่งนี้

และตัวผมเองก็ต้องตกอยู่ในห้วงของความคิดถึง

โดยไม่ตั้งใจ.....

 

 

มันดูยาวนาน และดูแสนสั้น

กับเรื่องราวต่างๆที่ผ่านพ้นไป

ทำไมเวลาที่ยาวนานไม่ทำให้ผมรู้สึกได้ ณ ขณะนั้น

แต่เวลาที่แสนสั้นกลับมีคุณค่าอย่างมากมาย

 

 

 

เพียงแค่ตอนนี้

ผมกำลังตกอยู่ในบ่วงกรรมที่ก่อไว้

จึงไม่มีสิทธิ์โอดครวญ

หรือแม้แต่เรียกร้องให้ได้ยินเสียงของคุณ

 

ผมนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง

 

 

ตุ๊กตาไล่ฝนยังไม่อาจหยุดหยดน้ำทั้งหมดทั้งมวล

รอบๆตัวของผมได้เลย

 

คุณผู้เข้ามาก่อนจากไปพร้อมกับดวงอาทิตย์

หวังว่าจะได้ยินคำกล่าวและรับความรู้สึกจากผม

 

คำกล่าว

ที่ไม่ต้องเข้าใจ ที่ไม่ต้องจดจำ

แต่ขอให้รู้สึก

 

ให้รู้สึกว่าผม.... ยังคิดถึงคุณ

ให้รู้สึกว่าผม.... ยังคงอยู่

 

 

อยากให้เรื่องราวมันเกิดซ้ำอีกครั้ง

แต่ผมจะขอเปลี่ยนจากสิ่งที่คุณทำให้ผม

เป็นสิ่งที่ผมจะทำให้คุณบ้าง

 

 

หวังว่าจะมีโอกาส

แม้จะเลือนลางเต็มที

 

เพราะตอนนี้คุณอยู่ในที่

ที่สดใส..

ที่อบอุ่น..

 

ผมจึงต้องยิ้มให้กับคุณ

แม้จะหนาวสั่น

 

ผมจึงต้องโอบกอดตัวเอง

แทนที่จะได้อยู่ข้างๆคุณ

 

 

ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว

เวลาก็เดินไป

ผมปิดเพลง แต่เปิดความทรงจำ

ฟังมันเบาๆ บนโซฟาสบายๆ

เขียนสิ่งที่ไม่มีวันกล้าบอกเป็นคำพูด

แต่ถึงตอนนี้ผมกล้าที่จะบอกแล้วจริงๆ

คุณก็ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้...อีกแล้ว

ไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้...อีกแล้ว

 

 

ผมฟังความทรงจำ

ที่กำลังบรรเลง

 

หวังว่าคุณจะฟังมันบ้างในบางที

และคิดถึงผมขึ้นมาบ้างในบางครั้ง

 

 

ถ้าเป็นเช่นนั้นผมคงมีความสุขมาก

จดหมายฉบับนี้ก็เช่นกัน คงมีความสุขไม่น้อย

 

แม้มันจะยืดยาว และจับใจความสำคัญไม่ได้มากนัก

เพราะคนเขียนไม่ได้เก่งกาจสามารถอะไร

แค่เพียงจะพูดกับคุณตรงๆยังทำไม่ได้

 

แต่จดหมาย

เป็นสิ่งที่เขียนด้วยความรู้สึกเพื่อส่งให้กับใครซักคน

 

ใครซักคนที่พร้อมจะเปิดอ่านได้ทุกเมื่อทุกเวลา

และหยิบมันขึ้นมาอ่านซ้ำได้ตราบจนมันบุบสลายไป

 

ผมหวังว่าคุณจะอ่านมันบ้าง

และอ่านผมบ้าง

 

ผมหวังว่าคุณจะเปิดอ่านมันเมื่อถึงเวลา

 

แล้ว....

 

 

ผมจะอยู่ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

 

จนกว่าจะตายจากไป

 

........................................................

แค่คุณ ที่ผมคิดถึง

 

จาก ... หมีขนประหลาด

 

 

 

 

 

ปล. ผมเขียนจดหมายรักไม่เป็น

จึงขอส่งจดหมายฉบับนี้ให้กับคุณแทน

---------------------------------------------------------

Dot...space (เขียนจดหมายถึงคุณ)

 

เหมือนเดิมๆ

เวลาชะรอย



ทุกคนเช่นกัน

ไม่เฉกเช่นเดียวกับตัวผม



แล้วก็คงไม่นาน

เวลาจะชะรอย


จากทุกสิ่ง จากทุกผู้

ไปอย่างหมดสิ้น



เพราะมนุษย์นั้นแปลก

ชอบกายะ มากกว่า จิตตะ



แล้วก็คงไม่นาน

ความรู้สึกดี ความสุข จะสูญหาย



เพียงแต่มันยังคงอยู่ดี

ในตัวข้า หัวใจข้า

จนวันวางวาย

 

-----------------------------------------------------------------

 

อาจบอกได้ว่าผมเป็นผู้ชำนาญในการลืมก็ว่าได้

ไม่เคยมีเรื่องทุกข์ใจใดอยู่กับผมได้นานเท่าที่ควรจะเป็น

นั่นเพราะสมองในส่วนที่ดูแลจัดการเกี่ยวกับความสุขของจิตใจ

นั้นสั่งการออกมาอย่างชัดเจนว่า

 

"มันเป็นเรื่องที่ไม่สมควรจำเอาเสียเลย"

 

 

น่ายินดี สำหรับแนวความคิดอันแสนสั้นที่ใช้ทรัพยากรเวลาเพียงนิด

 

หากเพียงแต่ สิ่งเดิมสิ่งเดียว ไม่อาจสั่งงานสมองอีกส่วนนึงได้

สมองส่วนที่ควบคุมจิตสำนึกและตัวตน

นั้นทำให้ผมระลึกได้เสมอถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา

 

ถึงความสุขในอดีตที่ไม่มีวันห่างหาย

 

ไม่ใช่ด้วยเวลา ที่มัดความทรงจำไว้

เพราะเวลามักพัดพาเราไปจากจุดเดิมเสมอๆ

 

เราทำหน้าที่สั่งตนเองให้เดินไป

หรือเดินกลับไป

หรือชำเลืองมองไป

 

 

ผมเลือกที่จะชำเลืองมอง

เพราะไม่ต่อต้านธรรมชาติของความเปลี่ยนแปลง

และใน ขณะเดียวกัน ไม่ทิ้งขว้างความทรงจำ

 

 

 

 

คุณอาจมองเห็นภาพเสมือนคร่าวๆหากลองจินตนาการถึงมันดู

อาจเป็นกระจกที่ไม่ส่องความเป็นจริง

แต่อาจเป็นกระจกที่ส่องอนาคตของคุณ

 

 

ขอบคุณ กาละ

ที่นำพาเทศะในครั้งนี้

 

 

ความเก่งกาจในการหลงลืมของผม

จึงพ่ายแพ้ให้กับพวกคุณอย่างราบคาบ

คุณผู้อยู่นอกกระจกแห่งความทรงจำ

 

แม้ทุกอย่างจะยังคงอยู่ดี

จาก เรา ถึง เรา

 

 

--------------------------------------------------------------

Dot...space(มนุษย์กลายพันธุ์)