ตอนนี้ชีวิตกลับมาสู่ช่วงเวลาใหม่ที่เหมือนเดิมอีกแล้ว

 

 

กู : ดีมั้ย... เบิม

กูอีกแหละ : ไม่รู้สิวะ .....  ลองดูน่า

 

 

 

ผ่านช่วงรับน้องมาค่อยสบายหน่อย  อึดอัดอยู่นาน

 

เบิม : อึดอัดใจอ่ะนะ?

 

 

           เบิ้ม : เสื้อนี่แหละ ช่วงนี้อ้วนชิหาย...

 

 

                          ไออ้วน : เจ็บเข่าหว่ะ แม่งเป็นอีกแล้ว

 

 

                                             เบิ้บ : ไม่ได้อ่านเหี้ยไรเลยจะสอบ

 

                                                                อาร์ต : รู้ตัวก็ดีไอห่า

 

 

 

...........

 

 

หลายเรื่องกำลังผ่านเข้ามา

 

ทั้งความจริง......

 

กับสิ่งที่คิดไปเอง.........

 

แยกแยะไม่ออกซักที  กู งง... มากแล้ว   
เหมือนเดินๆไป บนพรมที่สวยงาม แต่แม่งเจ็บเท้าชิบหาย

 

สิ่งที่เห็น   กับ    รับรู้   ไม่ตรงกัน

 

คนอื่นหลอก?

 

สังคมหลอก?

 

หรือว่าหลอกตัวเอง?

 

 

 

อ่าน่า  กูกำลังหาคำตอบ.................

 

นะ

.......

.........

 

.

..

.

......

 

 

ช่วยหน่อยๆๆ

 

-----------------------------------------------

บันทึกชีวิต 03  :  Dot...space

นี่เป็นเรื่องเล่าของดินแดนที่แสนจะสวยงาม มันเป็นเส้นทางที่มีเพียงไม่กี่คนที่จะผ่านเข้าไป

..........................................................................................................

 

 

ชายคนหนึ่งกำลังหลงทาง

 

 

........ นานแล้ว .........

 

แต่มันไม่ใช่การหลงโดยบังเอิญ หากแค่ชายผู้นั้นพอใจที่จะย่ำอยู่กับที่

 

 

......... นั่นเพราะ ...........

 

ความสุข? ความอยาก? หรือ อิสระ?

 

 

แต่จะอยู่ต่อไปได้ยังไง หากเป้ที่ติดอยู่บนหลัง ไม่มีแม้เศษอาหาร หรือน้ำซักหยด

 

 

 

หิวแล้ว........

 

หยิบขนมปังชิ้นนึงออกมา

 

กระหาย............

 

กระติกน้ำเริ่มจะเบาลงไปทุกที

 

 

 

 

ทุกอย่างลดลง เพื่อแลกกับอะไร?

 

ความสุข? ความอยาก? อิสระ?

 

 

 

 

 

อาหารหมดคงต้องเพิ่มสินะ....      น้ำหมดก็คงต้องเติม....

 

 

 

 

ชายคนนั้นเหนื่อยเต็มที..... ในเมื่อที่ที่เค้าย่ำอยู่ มันไม่พยายามจะช่วยให้เค้าอยู่รอดต่อไปได้

 

 

 

 

 

ไม่มีอาหาร.....

 

 

 

 

ไม่มีน้ำ.....

 

 

 

.......

 

....

 

 

...

..

..

.

 

 

.

.

.

.

.

.

 

 

ร่างชายคนนึง ยังคงนอนฟุบอยู่บนพื้นในที่แห่งนี้

 

"เป็นที่ที่สวยมาก สวยงาม..." 

 

ประโยคสุดท้าย ก่อนที่ลมหายใจของเค้าจะค่อยๆเบาบางลง พร้อมกับรอยยิ้ม

 

 

 

สิ่งสุดท้ายที่เหลือ ก็คงแค่เศษของร่างชายคนหนึ่งที่เน่าเปื่อยไปตามกาลเวลา เศษที่จะคอยหล่อเลี้ยงที่แห่งนี้ และเพิ่มเติมความสวยงามของมัน

 

 

ต่อไป.......

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------------

Dot...space