anupap's profileบางทีลองมองหาความสุขรอบๆ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
July 27 ระดับระดับ ...
เส้นขีดเล็กๆ ที่แบ่งสิ่งที่น่าเบื่อ ธรรมดา และ สิ่งที่สำคัญ ออกจากกัน
วันว่างๆ
วันนึงผมนั่งเล่นเกม
เล่นไปเรื่อยๆ.... จนถึงจุดจุดนึง
ความน่าเบื่อเริ่มเข้ามาครอบงำ
ทันทีที่หน้าต่างของเกมถูกปิดลง
ความรู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูกก็เกิดทันที เลยลองมองทบทวนไปเมื่อสมัยก่อน
กี่เกมต่อกี่เกม ที่ผ่านมา เล่น แล้วก็เบื่อ แล้วก็เลิกไป
ทั้งที่เราก็พยายามจะเล่นเกมที่คิดว่ามันสนุก
ภาพมันสวย
มีเนื้อหาและเรื่องราวเยอะๆ
เลยเกิดคำถามที่ว่า
"ทำไม คนเราไม่สามารถรักษาระดับความพอใจไว้ได้"
แรกเริ่ม สนุก มีหลายอย่างน่าค้นหา หลายสิ่งน่าสนใจ
ความรู้สึกช่วงนั้นมันผลิบาน สวยงาม จนบางทีก็หลงมันไปเลย
สามารถอยู่กับมันได้เป็นวันๆไม่รู้จักเบื่อหรือเหน็ดเหนื่อย
แล้วทำไม ผ่าน...ไป รวดเร็วนัก
สุดท้ายมันก็ถูก delete ทิ้งไปจากคอมพิวเตอร์
แต่นั่นยังดี ยังดีที่ฝากหนึ่งเป็นเรา และอีกฝากเป็นสิ่งไม่มีชีวิต
ความรู้สึกดีๆที่เรามีและให้ไป ถึงไม่ตกค้าง และหลงเหลือทิ้งไว้ ณ ที่ตรงนั้น
แต่มันจะแย่แค่ไหน ถ้ามันเกิดขึ้นกับชีวิตของคุณเอง
และใครซักคน
แต่ตัวผมแยกแยะ สิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิตนะ
และก็จะพยายามรักษาระดับของความรู้สึกเอาไว้ให้ดีที่สุด
-----------------------------------------------------------
ปล. -เดี๋ยวมาเขียน ต้องไปพรีเซนงาน ตากฝนอีกตะหาก ชิหายยย
*edit
-มาละ เหนื่อยชิหาย งานรุมเร้า ชีวิตย่ำแย่ แพ้อากาศชื้น
-ใครจะรู้ว่าการข้ามผ่านเส้นที่ชื่อว่า ความขี้เกียจ มันยากขนาดไหน
-แล้วใครจะรู้ว่า จริงๆแล้วมันง่ายนิดเดียวเอง เพียงแต่เราทำไม่ได้ด้วยตัวเอง
-เอ่า สู้กานเหอะ ^ ^/
งานอีก 3 งาน + ค้างอีก 3 งาน หึหึ รวมกันได้ 6 หึ หึ
6 ปี ก็เลข 6 เหมือนกัน ต้องไม่ใช่ความบังเอิญเป็นแน่ หึ หึ....
-----------------------------------------------------------
Dot...space(ทางนี้สร้าง ทางนั้นรับ) July 18 ซักคนวันนี้ผมลองมองดูผู้คนรอบๆตัว
ไม่น่าเชื่อว่าจะมีผู้คนมากมายขนาดนี้
และในหมู่คนมากมาย
คนเพียงสองคน สามารถสร้างคำว่า "ความสัมพันธ์" ขึ้นมาได้
1 และ อีก เพียง 1
สิ่งที่ทุกคนต่างก็ต้องการ และค้นหา
ผมจึงลองค้นหาคนดีๆในหมู่คนมากมาย
...................
ด้วย
ความเป็นเด็ก
ความไม่เข้าใจ
ผมมองเห็นคนที่ดีแค่เพียงน้อยนิดจนน่าตกใจ
กับสังคมที่กว้างใหญ่และผู้คนนับล้าน
มีเพียงไม่กี่คนเองหรือ
ที่จะดีพอสำหรับชีวิต 1 ชีวิตของเรา
เวลาผ่านไป หลายอย่างถูกเปลี่ยน
ความคิด...
ความเข้าใจ...
ทัศนคติ...
หลายอย่างเปลี่ยนสีโลกใบเดิมๆ
วันนี้ผมลองมองหาคนที่ดีอีกครั้ง
.................
ไม่น่าเชื่อ ....
คนที่ดีสำหรับเรามีมากมายจนเราไม่สามารถ
เก็บคนเหล่านั้นเข้ามาไว้ในชีวิต
และความทรงจำได้ทั้งหมด
1 ชีวิต คนเพียง 1 คน
จะมองเห็นสิ่งดีๆได้เป็นร้อยเป็นพัน
หลายคนยังคงมองหา
บ้าง...ก็ยังไม่เจอ
บางคน...เจอ
บางคน...ไม่สนใจ หลายคนค้นพบ
หลายคนเดินไปด้วยกัน
เพื่อคืนวัน...
เพื่อความสุข... เพื่อรอยยิ้ม... เพื่อทิ้งความเดียวดาย... เพื่อเป็นกำลังใจ... เพื่อมอบรอยยิ้มมาให้ ในทุกเวลา... เพื่อสิ่งที่เรียกว่าคุณค่าของชีวิต...
ทุกคนล้วนแต่ต้องการคนดีๆ สิ่งดีๆ
สำหรับชีวิตของตนเองทั้งนั้น
.....................
...........
.....
ความจริงแล้วเรายังลืมคิดไปว่า
เราหล่ะ.....
ดีพอ
สำหรับใครซักคนนึง
แล้วรึยัง?
-------------------------------------------------
ปล. - โหว เยอะแยะมากมาย
- แค่ซักคนเดียว ก็ทำให้ได้ก่อนดิ
-------------------------------------------------
Dot...space(ท่ามกลาง)
-------------------------------------------------
*** ต่อนิดนึง
อ่าว รุสึกว่าทุกคนจะหลงประเด็นกันหมดแล้ว
แย่แหล่ว
ไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก คำว่า คนดี หรือไม่ดี คนที่ใช่หรือไม่ใช่
คำว่า "ดี" เกิดจากความรู้สึกของคนที่รู้สึกอย่างนั้น ก็แค่นั้นเอง
สังเกตที่คำว่า "ดีพอ" นะ
ว่าคำว่า "ดีพอสำหรับ...."
"ดีสำหรับ...." มันหมายความว่ายางไง
ว่าแล้วก็ขึ้นไปอ่านใหม่กันอีกครั้งนึง ^^/
จริงๆแล้ว
แค่อยากบอกว่า พอลองมองโลกนี้จริงๆแล้ว คนที่ดีสำหรับผม มันมีเยอะแยะไปหมดเลย สำหรับผมไง
แต่พอรู้อย่างงั้นแล้ว
เลยอยากรู้ว่า .... แล้วตัวเราหล่ะ ถูกมองว่า "ดี" สำหรับใครบ้างรึยัง
ในความคิดของเรา ตัวเรานั้น ดีพอรึยัง?
ถ้ามี.... มันก็คงจะดี ถ้าคนดีสำหรับเราคือเค้า แล้วคนที่ดีสำหรับเค้าเป็นเรา
ถ้ามี .... ก็ไม่ต้องมากมาย
ถ้ามี.... ก็ขอแค่ซักคนเดียว
ก็คงพอ
อื่ม แค่นี้แล ^^ แปลกที่ทุกคนให้ความสนใจกับคำว่า "คนดี" กันทั้งนั้นเลย
ถ้ามองหาคนดีจริงๆ ในความหมายของทุกคน ก็คงเถียงกันตาย
นี่แค่คนที่ดี ในความหมายของผม เท่านั้นเอง....
อ่า จบ ข่าว July 11 shortstory 14 : กลิ่นหอมที่จางลง (I know everything)I know everything
"เข้าแถวดีๆ"
เสียงจากป้าร่างอ้วนบอกให้เด็กๆเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบ
ถึงเสียงจะดูหนักแน่นและแข็งกร้าว แต่ก็ยังเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูที่มีต่อเด็กๆ เด็กมากมายเรียงแถวรอคอยอาหารร้อนๆในจานใบอุ่น เด็กชายตัวอ้วนกลม
เด็กหญิงที่ดูมีฐานะแต่งตัวอย่างสวยงาม
รวมถึงเด็กชายโทรมๆ
ร่างกายที่ดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงที่พึ่งมาต่อท้ายแถว คุณป้าไม่เคยใจแคบ
ไม่ว่าจะเป็นเด็กที่มาจากไหนต่างได้รับอาหารทั้งสิ้น เพียงแค่รอให้ถึงเวลา....ของตน เด็กน้อยชะเง้อมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ท้องเริ่มปั่นป่วนไปด้วยความหิวโซ
คนแล้วคนเล่าที่ผ่านไปพร้อมจานใบใหญ่และรอยยิ้ม
กลิ่นหอมค่อยๆเพิ่มขึ้นตามระยะทางที่ค่อยๆหดสั้นลง
เวลากำลังดำเนินไปอย่างมีรูปแบบและเหตุผลในตัวของมันเอง
"รออีกเดี๋ยวนะเด็กๆ" เสียงป้าตะโกนข้ามหัวเด็กทุกคนในบริเวณนั้น
"ตอนนี้อาหารหมด แต่เดี๋ยวป้ากำลังทำเพิ่ม"
สิ้นสุดเสียง เด็กทุกคนพากันทรุดตัวลงกับพื้น
บางคนโวยวาย
บางคนก็นิ่งเงียบ
บางคนถึงกับร้องไห้ออกมา
และบางคนเลือกที่จะเดินออกจากแถวไป
ความหิวเริ่มเข้ามาครอบงำอารมณ์ของเด็กๆ
มีเพียงเด็กน้อยที่ยังคงนั่งอย่างสงบที่ท้ายแถว
สองมือกุมท้องด้วยความทรมาน
แต่ถึงกระนั้นการโวยวายก็ไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรเลย
เด็กหญิงใส่หมวกสีชมพูหันมาด้วยความห่วงใย
"เธอ.... หิวมากหรอ"
"เอ่อ.... ก็ นิดหน่อย"
เด็กน้อยตอบอย่างประหม่า
พร้อมกับค่อยๆเอามือลงเพื่อแสดงความเข้มแข็ง
"ไม่เป็นไรแล้ว" เด็กน้อยตอบพร้อมรอยยิ้ม
เด็กสาวหันกลับไปพร้อมด้วยเสียงที่ดังขึ้น
"ได้แล้ว เด็กๆ เอ้า ลุกขึ้นๆ"
ทุกคนรีบลุกขึ้น
บ้างยิ้ม
บ้างหัวเราะ
บ้างก็กระโดดโลดเต้นอย่างเป็นสุข
มีเพียงเด็กน้อยที่ค่อยๆยืนขึ้น พร้อมความหวัง
ตอนนี้การเคลื่อนตัวเริ่มเกิดขึ้นอีกครั้ง
เหมือนกับวงจร วนเวียน ตอนนี้ที่ท้ายแถว
มีเด็กอีกมากมายพากันทยอยมาเข้าแถวต่อจากเด็กชายผู้หิวโซ
อีกแค่เพียง....
5
4
3
2
1
จานใบใหญ่พร้อมกับอาหาร
กลิ่นหอมที่แทรกตัวลอยฟุ้งไปในอากาศ
รอยยิ้มเล็กๆ เกิดขึ้น พร้อมแรงที่อ่อนล้า
เด็กน้อยเดินออกจากแถว... ตายังคงมองที่จานข้าว
มอง....
จนลืมที่จะสังเกตสิ่งรอบตัว
แต่แล้ว....
เด็กน้อยก็ต้องหยุดเดิน เมื่อมี เด็กชายอีกคนลงนอนขวางทางอยู่
"นายเป็นอะไร"
"............"
ไม่มีเสียงใดๆ
"เฮ้.... นายเป็นอะไร"
".......ห.......หิ..ว"
เสียงสุดท้าย ก่อนเด็กคนนั้นจะล้มตัวลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
เด็กน้อยหวนคิดถึงความรู้สึกที่เคยมี
ความหิว มันทรมานเพียงใด....
อาหาร เพื่อต่อชีวิตของใครบางคน....
การตัดสินใจเกิดขึ้นทันที
เวลาอันน้อยนิด
"นายกินสิ"
เด็กน้อยวางจานข้าวลง
และยิ้ม.... เป็นรอยยิ้มที่แสนมีคุณค่า
เด็กน้อยเดินกลับไปเข้าแถวใหม่อีกครั้ง
ทุกสายตาที่เฝ้ามอง เด็กอีกหลายคนต่างพากันยิ้มอย่างเป็นสุข
ขอบคุณ ความเห็นอกเห็นใจ
ขอบคุณ การมีชีวิตอยู่
เป็นรอยยิ้มที่แสนจะมีคุณค่าจริงๆ
แม้จะเป็น.....
รอยยิ้มสุดท้าย
ก็ตาม
......................................................
หลังจากเด็กน้อยกลับไปเข้าแถวได้ไม่นานก็ล้มตัวลง
กลิ่นหอมๆเริ่มจางหายไป
ความทรมานเริ่มจางหายไป
ภาพต่างๆก็พลันดับลง
ถึงจะเป็นสิ่งดี
แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ....
ทุกคนต่างก็ต้องการอาหาร
ก็แค่...
อยากจะมี.....
ชีวิต
ต่อไป.........
แค่นั้นเอง
--------------------------------------------------------
ปล. - เอ้าแผ่เมตตา
- ไม่กินข้าวเดี๋ยวผอมแล้วตายเลยนะ
- เห้อออออ
--------------------------------------------------------
Dot...space(อ้วนเลย) |
|
|
