....วันแต่ละวัน ....ก้าวแต่ละก้าว

 

ชีวิตเดิน และ โลกก็หมุนไป

 

 

หากเราเดินตามโลกที่หมุน มันอาจใช้เวลาเพียงไม่นาน

คุณก็จะไปถึงยังจุดหมายที่คุณได้หวังไว้

 

 

ถ้าหากเป็นเช่นนั้น

 

ผมคงกำลังเดินสวนทางกับโลกที่กำลังหมุนอยู่ใบนี้มานานแสนนาน

 

 

 

 

ผมเริ่มที่จะรู้ตัวครั้งแรก ...

 

ตอนนั้นผมยังเด็กมาก มันเกิดขึ้นเพียงชั่ววูบหนึ่ง

ขณะที่ผมกำลังจะวิ่งแข่งในงานกีฬาสี

 

เสียงนกหวีดดังลั่น !

 

ทุกคนถีบตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

 

ผมก็ไป ผมทำเฉกเช่นคนทุกคน

 

ผมวิ่งอย่างไม่ใส่ใจอะไรเลย

และข้างหน้ามีเพียงเส้นชัย

 

 

 

ไม่นาน.....

 

 

 

ผมหมดเรี่ยวแรง

 

เท้าของผมมันไม่ยอมไปตามความตั้งใจ

 

ขาผมสั่น ใจผมเริ่มท้อตามร่างกาย

 

 

 

 

 

ในไม่ช้า สิ่งที่อยู่ด้านหน้าของผมก็กลับกลายเป็นหลังของเด็กคนอื่น

 

 

จาก หนึ่ง ..... จนครบทุกคน

 

 

 

ผมเลยสรุปตัวเองตอนนั้นเลยว่า

 

 

 

"ผมช้าเกินไป...."

 

 

 

 

 

ผมเติบโตขึ้นพร้อมกับค่อยๆค้นพบความสามารถพิเศษของตัวเอง

 

ผมมีพรสวรรค์ในด้านนี้มาก

ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม

ผมมักจะเป็นคนที่อยู่หลังสุดเสมอ

 

การบ้านผมก็ส่งเป็นคนสุดท้าย

แข่งกับเพื่อนผมก็จะเป็นคนสุดท้ายเสมอ

กลับบ้านผมก็กลับคนสุดท้าย

 

 

หลายคนหัวเราะเยาะผม

ตอกย้ำในความเชื่องช้า

 

แต่น่าแปลกจริงๆ

ผมกลับคิดว่ามันเป็นพรสวรรค์ของผม

ผมไม่เคยนึกโทษใครเลย

 

 

 

หลายคนภูมิใจกับการเป็นที่หนึ่ง

หลายๆคนภูมิใจกับคำว่า "คนแรก"

 

ทั้งๆที่ ณ ที่ตรงนั้น

 

มองไม่เห็นอะไรเลย

นอกจากจุดหมาย

 

และตัวเราเอง

 

 

 

ผมผ่านวันและคืน มาแสนนาน

โลกของผม และ ของทุกๆคน

ก็ยังคงหมุนต่อไป

 

 

อาจเพราะทุกๆอย่างพยายาม

 

 

 

เติบโต

 

 

 

เพิ่มเติม

 

 

 

จนกระทั่งเกิดเป็น...

 

ความเปลี่ยนแปลง

 

 

 

ในเวลานี้ ณ จุดที่ผมหยุดนิ่งและยืนไต่ถามความเป็นจริง

จากจิตใจข้างในของตัวเอง

ผมยังคงมองเห็นเพียง ...

จุดหมายลางๆ

หลังของผู้คนมากมาย

และร่างกายของผม

 

 

 

 

 

 

วันนี้ผมพึ่งเข้าใจความหมาย

ในทุกถ้อยคำจากภาพความทรงจำ

ความหมายจากการกระทำ

ความหมายจากการสัมผัสถึง

ที่บอกเล่าผ่านวันเวลาอันแสนนาน

ตกตะกอนกองรวมกันอยู่ภายใต้ความนึกคิด

 

 

ผมเคยมองเห็นแผ่นหลังของคนที่มีความพยายามมากมายเพียงใด

ผมเคยเห็นความภาคภูมิใจของคนที่ได้เป็นที่หนึ่ง

ผมเคยเห็นอีกมุมนึงของโรงเรียนอันไร้ซึ่งผู้คน

ผมเคยเห็นผู้ชนะ พร้อมๆกับ เป็นผู้แพ้

ผมเห็นมากมายเหลือเกิน

 

ถึงแม้คนเหล่านั้นจะไม่เคยมองกลับมา

หลายคนเลือกที่จะดำเนินชีวิตไปบนระบบบางอย่าง

กฏเกณฑ์และความตั้งใจของใครบางคน

ที่ถูกตั้งขึ้นมา ก่อตัว มีความแน่นอน

ทุกคนเรียกสิ่งนั้นเป็นสิ่งเดียวกันว่า "ถูกต้อง"

 

มันดีเหลือเกิน

อย่างน้อยมันก็แสดงให้เห็น

ความพยายามและไปให้ถึง

จุดหมายของชีวิต

สิ่งที่คิดและฝัน

วันเวลาที่แสนดีและมีความสุข

 

 

 

 

 

 

ทุกคนตะโกนกลับมาถามผมว่า

 

 

 

"นายหน่ะมันช้าเกินไปแล้วนะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมไปช้าๆ มองสิ่งรอบๆตัว

 

ผมหลบให้คนที่รีบได้เสมอ

 

ผมค่อยๆย่ำ อย่างไม่ลืมว่ามีคนอื่นอีกมากมายนอกจากตัวผมเอง

 

 

 

ถ้าไม่มีคนอย่างผมเลยบนโลกนี้

 

แล้วคุณจะรู้สึกว่าตัวเอง เร็วกว่าคนอื่น ได้ยังไง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จุดหมายหน่ะผมมี

 

 

 

 

 

 

 

 

แค่วันนี้ ณ ตอนนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ผมไม่เห็นว่าผมจะต้องรีบ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ไปไหนเลย"

 

--------------------------------------------------

ปล.  - ได้รับแรงบันดาลใจจากบทความมา

           และคิดว่ามันอธิบายโลกใบนี้ได้ค่อนข้าง

           ดี เตือนสติผมได้มากมาย เลยลองเอามา

           มองในแง่มุมของ ชีวิต เท่านั้นเอง

        - เป็นคำพูดที่พูดมาแต่ไหนแต่ไร

           "สุดท้าย" "กูคนสุดท้ายเอง"

           จากคนละความหมาย และต่างจุดประสงค์

           กลับอธิบายชีวิตได้คล้ายๆกัน

        - ถ้าคุณเป็นคนนึงที่คิดว่า โลกนี้มันเร็วไป

          ทุกคนจะรีบไปไหนกัน หลายๆอย่างมันเร็ว

          เกินไปสำหรับการปรับตัวของคนรึเปล่า

          ลองไปอ่าน บทความนี้่ดูครับ

          http://www.midnightuniv.org/miduuu/newpage15.htm

          "Slow knowledge" เขียนโดย David Orr

          ถ้าคุณเป็นคนนึงที่ยอมรับความเป็นจริงได้

          แม้จะยังทำมันไม่ได้แค่นั้นเอง

       - การรับสื่อต้องใช้วิจารณญาณนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

ชายคนหนึ่งกับห้องสีขาวโพลน

 

พื้น

ผนัง

เพดาน

 

ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีเพียงสีขาวของกำแพงคอนกรีต

 

 

เค้าอยู่ที่นั่นมาเป็นเวลานาน อยู่กับมัน อยู่กับที่แคบๆ

 

ที่ซึ่งดูดี ขาว สะอาด ไม่มีสิ่งใดปนเปื้อน

 

 

 

จนวันหนึ่ง

มีปากกาด้ามหนึ่งปรากฏขึ้น

ราวกับถูกวางไว้อย่างตั้งใจที่กลางห้องสีขาวนี้

 

 

ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมา

 

หยิบเอาความแตกต่าง

หยิบเอาสิ่งอื่น

หยิบเอาโอกาส

 

 

ปากกาด้ามเล็กๆ เริ่มถูกขีดเขียน

ห้องสีขาว ถูกแทรกตัวด้วยเส้นสีดำ

 

หน้าต่างถูกเขียนขึ้น

ประตูถูกเขียนขึ้น

สิ่งๆต่างถูกเขียนขึ้น

พร้อมๆกับความฝัน

 

 

แม้ทุกอย่าง ไม่ใช่ความเป็นจริง

 

ชายหนุ่มยังคง เขียน และ เขียน เท่าที่อยากจะเขียน

 

และแล้ว พื้นภาพสีขาวที่เคยมี ก็เต็มไปด้วยเส้น

เต็ม จนไม่เหลือพื้นที่ให้ขีดเขียนต่อไปอีกแล้ว

 

 

เค้านั่งลงที่กลางห้อง เฝ้ามองไปยัง...

ภาพต่างๆ

สิ่งต่างๆ

ความรู้สึกต่างๆ

 

ที่กระจายตัวอยู่เต็มไปหมด

 

 

ไร้ซึ่งพื้นที่ว่างแล้ว

นั่นทำให้เค้ากลับไปสู่ห้วงความรู้สึกแรกเริ่ม

วันเดิมๆ ณ ตอนที่ห้องยังคงขาวโพลน

 

 

ชายหนุ่มน้อยใจกับขนาดของห้องห้องนี้

 

น้อยใจที่ตัวเค้าเองมีห้องที่เล็กนิดเดียว

 

 

เค้านั่งเศร้า

จมอยู่กับความวุ่นวายใจ

ความต้องการ

ความผิดหวัง

 

เสียงหัวใจของเค้าแผ่วเบาลงทุกที

 

 

 

เวลาผ่านไป

 

เวลาสอนบางอย่างที่ไม่อาจจะลืม

 

 

 

สีดำที่เคยขีดเขียน เริ่มจางลงเมื่อเวลาผ่านไป

 

บางภาพก็ยังคงเป็นสีดำเข้ม

บางภาพกลายเป็นสีจางๆ

บางภาพดูเป็นสีเทา

 

ชายหนุ่มเห็นสิ่งเหล่านั้น

 

 

ความหวังเริ่มซึมเข้าไปข้างในจิตใจ

ร่างกายเริ่มขยับเคลื่อนที่อีกครั้ง

 

หัวใจที่แทบจะหยุดเต้นก็กลับมาสร้างจังหวะ

ให้กับชีวิตอีกครั้ง

 

 

"เรายังมีสีอื่นอีกนี่"

 

 

ชายหนุ่มค่อยๆกัดที่นิ้วของตัวเอง

เลือดสีแดงเข้มซึมออกมาทีละนิด

 

มันจะมากพอที่จะเขียนสิ่งที่เค้าอยากเขียนหรือไม่

คำถามนั้นไม่ได้อยู่ภายในสมองของเค้าเลย

 

 

ภาพสีแดงเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่วันนั้น...

 

 

ภาพอีกหลายภาพ

 

ความรู้สึกอีกมากมาย

 

อารมณ์ที่หมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน

ผลัดกันพัดผ่านสมอง สองมือ และจิตใจ ของชายผู้นี้

 

 

 

ผมไม่รู้ว่าวันนี้ ห้องของชายผู้นี้เต็มไปด้วย

ภาพอะไรบ้าง มันคงมากขึ้นจนไม่อาจคาดคะเนได้

สีสันที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้ จะมีมากน้อยเพียงใด

 

แต่สิ่งที่เชื่อได้ แม้จะไม่ได้เห็น และไม่จำเป็นต้องเห็น

นั่นคือ ชายผู้นั้นจะยังคงวาด และเขียนความฝัน ณ ปัจจุบัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

และตลอดไป

 

--------------------------------------------------

 - จากความพยายามในการสร้างแรงบันดาลใจ

    ให้กับตัวเอง ที่อับเฉาเหลือเกิน

    ก็ตกลงใจแล้ว ความรู้สึกใหม่เกิดขึ้นแล้ว

 - ตอนนี้ คงหมดช่วงเวลาของสีดำ แล้วเป็นแน่

    ถ้าจะพยายามเขียนสีดำต่อไปมันก็ไม่มีประโยชน์

    เพราะมันไม่เหลือพื้นที่แล้ว ตอนนี้ผมเริ่มเขียนสีใหม่แล้ว

 - ถ้าโลกที่เราอยู่มันแคบไป เราก็สร้างโลกใหม่ขึ้นมาสิ

    ต้องลอง!

--------------------------------------------------

Dot...space (เกิดใหม่)

 

 

 

เกริ่นนำ...

 

เป็นโอกาสดีที่จะได้เปิดตัวหัวข้อใหม่ สำหรับการเขียน

เนื่องจากว่างมากจริงๆ(พุ่งนี้สอบ 2 วิชา หึ หึ)

 

โดยหัวข้อนี้ ให้ชื่อว่า "สาระสถาปัตย์"

 

ซึ่งจะพยายามเอาเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน

กับการเรียนของผมในคณะนี้ มาให้ลองคิดดู

รวมถึงเรื่องบังเอิญต่างๆที่คิดว่า มันน่าจะมี

"สาระ" บ้างแหละน่า เอาเหอะ มันมีสาระจริงๆ

ถ้าคิดดีๆ ต้องคิดดีๆจริงๆ เหอะๆ

 

-------------------------------------------------------

 

เริ่มด้วยบทสนทนาแปลกๆ

ความจริงมันอาจมีสาระบ้างก็ได้

 

กู : ไอ้แจ็ค มึงล็อกห้องป่าววะออกมาเนี่ย

แจ็ค : ไม่ได้ล็อกพี่

กู : อ้าวไอ้เหี้ย ป่านนี้โจรแม่งเอาไปหมดห้องแล้ว

แจ็ค : ล็อกแล้วพี่

กู : อ้าวตกลงล็อกไม่ล็อกวะ

แจ๊ค : ล็อกพี่ ล็อกห้องน้ำ

กู : แล้วประตูห้องหล่ะ

แจ๊ค : เปิดไว้พี่

กู : อ่าวชิบหาย โจรก็เอาทีวีเอาคอมได้อยู่ดี

แจ็ค : ผมเอาไปไว้ในห้องน้ำแล้วพี่

กู : เอ่อดีนะ มึงยังฉลาด

 

แล้วก็คุยเรื่องอื่นกันต่อไป...

 

------------------------------------------------------

 

อันนี้สาระจริงๆละ

 

เรื่องนี้เป็นความบังเอิญในชีวิตจริงๆ

ส่วนมากถึงผมจะพยายามอยากที่จะเขียนอะไรมากมาย

แต่จริงๆแล้วผมไม่ใช่นักอ่านที่ดีเลย ไม่ชอบอ่านอะไรยาวๆ

ทำให้ไม่เคยคิดที่จะไปซื้อหนังสือ หรือไปหาหนังสือมาอ่านเลย

แต่มีหนังสืออยู่ สามเล่ม ในตอนนี้ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตผม

โดยบังเอิญ เหมือนเราเดินมาเจอกัน พูดคุยกัน

มากกว่าการหยิบวัตถุรูปเล่มขึ้นมาอ่านแล้ววางมันลง

เล่มแรกคือเจ้าชายน้อย ซึ่งบังเอิญเจอในหนัง

แล้วไปบังเอิญเจอในห้องรุ่นน้องพอดี เลยได้อ่าน

เล่ม สอง คือ อยู่อย่างเซน ซึ่งมันอยู่มานานละใน

ห้องของรุ่นพี่ แต่วันนั้นอยู่ๆก็หยิบมันออกมาเปิดๆดูซะงั้น

ทั้งที่ทุกทีไม่เคยจะสนใจ

 

และเล่มนี้

 

เมื่อสี่วันก่อน ผมไปนั่งกินข้าวใต้หอ หอหนึ่ง

มีผู้ชาย(ตัวหน่ะชายแต่ใจเป็นอะไรไม่รู้) 2 คน

กำลังให้กำลังใจซึ่งกันและกันอยู่ มีคนนึงพูดขึ้นว่า

เนี่ยลองไปอ่านหนังสือชื่อว่า "ไม่ครบห้า" ดูสิ เป็นเรื่อง

ของคนพิการ คนญี่ปุ่น แต่เค้ามีความสุขกับชีวิต

 

ผมก็แค่ได้ยินผ่านๆ ไม่ได้สนใจ

 

ปรากฏว่า เมื่อสองวันก่อนไปค้นตู้เสื้อผ้าจะหาการ์ตูนมาอ่าน

ดันไปเจอหนังสือเล่มนี้เข้าให้ เลยแปลกใจมากๆ

 

อ่อ มึงต้องการให้กูอ่านจริงๆใช่มั้ย

 

งั้นก็คงต้องอ่านแล้วแหละ ดันเจอกันจังๆหน้าขนาดนี้

 

เลยเปิดอ่านไป

 

ไม่น่าเชื่อ

 

แค่คำนำ ผมก็ต้องซาบซึ้งไปกับคำว่าชีวิตแล้ว

ความรู้สึกอิ่มเอมเพิ่มขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

ไม่น่าเชื่อว่าสังคมที่เน่าเฟะอย่างทุกวันนี้

จะมีจุดดีๆที่มองหาได้ยากแอบซ่อนอยู่

 

ผมจะยกคำนำจากหนังสือเล่มนี้มาให้อ่านกัน

 

ผมอยากให้อ่านมันให้จบจริงๆ

ในเนื้อความทั้งหมดให้สิ่งสำคัญกับคนที่อ่านมันจริงๆ

ผมเชื่อว่าคุณจะได้รับความรู้สึกดีๆกลับไปอย่างแน่นอน

คุณจะสัมผสกับคุณค่าของคำว่า แม่ และ ลูก

อ่านให้จบครับ....ไม่ยาวมาก

------------------------------------------------

 

     6 เมษายน ปีโชวะที่ 51 (ค.ศ. 1976) ซากุระบานสะพรั่ง ดวงตะวันทอแสงละมุน คือหนึ่งวันอันอ่อนโยน

"อุแว้...อุแว๊"

     ทารกน้อยส่งเสียงแผดจ้าขณะลืมตาดูโลก หนูน้อยเป็นเด็กแข็งแรงดีของคู่สามีภรรยาธรรมดาๆ ผู้ให้กำเนิดทารกแบบธรรมดาๆ

     คอนเจนิตัล เทตรา อะมีเลีย (Congenital Tetra Amelia) แปลให้เข้าใจได้ง่ายว่า "หนูเกิดมาไม่มีแขนขาหรอกนะ" เป็นความพิการอย่างหนึ่ง ซึ่งไม่ได้เกิดจากการคลอดยาก และไม่ได้เป็นผลจากยาทาลิโดไมด์ ที่ผุ้คนยุคนั้นหวาดกลัวผลข้างเคียงของยา เอาเป็นว่าผมเกิดมามีลักษณะเด่นเป็นพิเศษ จนทำให้ผู้คนรอบข้างตกใจ แค่ออกจากท้องแม่ก็ทำให้ใครต่อใครต๊กกะใจได้นี่ คงมีแต่ โมโมทาโร ที่ออกมาจากลูกท้อ กับผมนี่แหละ

     โดยทั่วไปแล้ว นาทีที่น่าตื่นเต้นประทับใจที่สุดหลังคลอด คือ เวลาที่แม่ลูกได้เห็นหน้ากันเป็นครั้งแรก แต่ในกรณีของผม ทุกคนเกรงว่า ถ้าให้แม่เห็นหน้าผมทันทีหลังคลอด อาจเกิดอาการช็อกขนาดใหญ่ จึงอ้างว่า "เด็กตัวเหลืองมาก" และไม่ยอมให้แม่กับผมพบกันถึงหนึ่งเดือน แต่แม่ผมก็เป็นคนใจเย็นเหลือเกินจริงๆ แค่เขาบอกว่าเด็กตัวเหลืองมาก ไม่ยอมให่เห็นหน้าลูกของตัวเองตั้งหนึ่งเดือนก็ยังไม่สงสัยอะไรเลย เพียงแค่พูดว่า "อ้าว! ยังงั้นหรอ" เท่านั้นเอง แบบนี้เห็นทีจะเรียกแม่ผมได้ว่า "คนชนิดพิเศษ" เหมือนกัน

     แล้วก็ถึงวันที่แม่ลูกจะได้พบกัน วันนั้น พ่อบอกแม่ระหว่างทางที่จะไปโรงพยาบาลว่า สาเหตุที่ไม่ได้พบลูก ไม่ใช่เพราะอาการตัวเหลือง แม่แสดงอาการหวาดหวั่นขึ้นมาทันที พ่อไม่กล้าบอกแม่ชัดเจนว่า ผมเกิดมาไม่มีแขนขา เพียงแต่แย้มนิดๆว่า ร่างกายผมผิดปรกติเล็กน้อย คงปล่อยให้แม่รับรู้ตอนที่ได้พบลูกจริงๆ

     ทางโรงพยาบาลก็เตรียมการไว้พร้อม เตรียมเตียงว่างไว้หนึ่งเตียง เผื่อกรณีที่แม่เห้นผมแล้วเกิดเป็นลมเป็นแล้งไปในทันใด ทุกฝ่ายเคร่งเครียดกันไปหมด ทั้งพ่อผม ทางโรงพยาบาล รวมถึงแม่ของผมด้วย

     แล้วช่วงเวลานั้นก็มาถึง ในรูปแบบที่ไม่มีใครคาดถึง

     "น่ารักจัง!"

     คำพูดที่หลุดจากปากของแม่ผม ทำให้ผู้คนซึ่งอยู่ ณ ที่นั้น รู้สึกผิดคาด ที่คิดว่าแม่คงจะร้องไห้คร่ำครวญ สติแตก หรือไม่ก็เป็นลมล้มตึงไปเลย ทั้งหมดกลายเป็นความกังวลไปก่อนโดยใช่เหตุ แม่ไม่ได้เห็นหน้าลูกที่ตนสู้ทนเจ็บท้องคลอดออกมา นานถึงหนึ่งเดือน ความดีใจที่ได้พบลูกคงจะมีมากกว่าความตกใจที่เห็นลูกไม่มีแขนขา

     ผมคิดว่าความสำเร็จของการพบปะกันครั้งแรกระหว่างแม่ลูกนี้ มีความหมายยิ่งกว่าสิ่งที่คนอื่นเห็นจากภายนอก ความประทับใจครั้งแรกนั้น ยากที่จะเลือนหายไป ความประทับใจนี้จะอยู่ยงคงกระพัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การพบกันระหว่างแม่ลูกนั้น มีความสำคัญ เหนือคณานับ

     ความรู้สึกครั้งแรกของแม่ที่มีต่อผม ไม่ใช่ ความตกใจ หรือ ความเศร้าโศกเสียใจ แต่เป็นความดีใจ

     ในที่สุดผมก็เกิดจริงๆ หลังคลอดหนึ่งเดือน

 

---------------------------------------------

*คำนำ จากหนังสือไม่ครบห้า

โดย โอโตทาเกะ ฮิโรทาดะ

แปลโดย พรอนงค์ นิยมค้า

*การนำเอาเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งในหนังสือเล่มนี้มาเพื่อยกให้เห็นความสำคัญของคุณค่าของความรู้สึก มิได้กระทำเพื่อการค้า หรือเจตนาละเมิดลิขสิทธิ์แต่อย่างใด หากมีข้อขัดข้องประการใดก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ และกรุณาแจ้งมา ทางผมยินดีที่จะลบเอาเนื้อความที่เป็นส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือนี้ออกทันที

 

---------------------------------------------

 

หากคุณได้ลองอ่านเข้าไปในหนังสือจริงๆ

 

จะพบมุมมองดีๆ

 

การมองโลกที่ดีๆ

 

สังคมที่ยังมีคนดีๆ

 

มันต่อพลังให้อยากจะใช้ชีวิตบนโลกแย่ๆใบนี้ให้กับผมจริงๆ

 

............................................

ความพิการ คือ ความไม่สะดวก

แต่ไม่ใช่ ความไม่สบาย

............................................

 

 

ขอให้ทุกคนมีความสุขบนโลกใบนี้

จากข้างใน หัวใจ จริงๆ

-----------------------------------------

Dot...space(โลกสีขาว)