.... อากาศคืนนี้เย็นมาก ถ้าไม่หิวขึ้นมา
คงไม่ได้ออกมารับอากาศแบบนี้แน่ 

 

: นอกห้องมีอากาศบริสุทธิ์

ผมขี่รถมอเตอร์ไซด์ออกไป ลมเบาๆ ค่อยๆพัดผ่านไป
พร้อมกับบ้านเรือน บางหลังปิดไฟ บางหลังก็ยังสว่าง

 

: นอกห้องมีทั้งความมืดและแสงไฟ

ผมนั่งลงที่ร้านโจ๊ก ผมมองคนมากมายในร้าน
โต๊ะสีขาวของคนอื่น โต๊ะสีขาวของผม คล้ายกัน
ต่างกันตรงจำนวนคนที่นั่งอยู่รอบๆโต๊ะ

 

: นอกห้องมีความเดียวดายไม่ต่างกันกับในห้อง

กลิ่นและไออุ่นๆของโจ๊กลอยขึ้นมา ก่อนที่จะค่อยๆผ่าน
ลงไปตามร่างกาย อากาศเย็น ลมก็เย็น แต่โจ๊กอุ่น

 

: นอกห้องไม่ได้มีเพียงความเหน็บหนาวแต่มีไออุ่นรวมอยู่ด้วย

ผมมองลงที่โต๊ะสีขาวของผม มีชามโจ๊กสีชมพู 1 ชามวางอยู่
ในชาม ไม่มีอะไร
โต๊ะ ไม่มีคนนั่ง
ผมกลับเข้าห้องแล้ว เพราะ .....

 

: นอกห้อง......ไม่มีอะไรเลย

--------------------------------------------------------------------------------

ปล. ใครไม่เข้าใจว่าอะไรคือ มู ขอให้อ่านและทำความเข้าใจกับblog 

      มู : การพบเจอ(intro) ก่อนนะ ^-^

--------------------------------------------------------------------------------
Dot...space(ออกไปข้างนอก)

 

ก่อนจะเริ่มต้นหัวข้อเกี่ยวกับ " มู " นี้ อยากจะพูดถึงการพบเจอใครบางคน

 

ถึงผมจะเกิดมาในสังคมชาวพุทธ ทุกอย่างถูกหล่อหลอม

และยัดมันเข้ามาในหัว ในชีวิตประจำวัน มาตั้งแต่เด็ก

ผมนับถือในพุทธ แต่ไม่ใช่การกราบไหว้บูชาด้วยความนับถือ

แต่เป็นการกราบไหว้บูชาด้วยความเคารพ 

 

ผมนับถือในแง่คิด

นับถือเหมือนกับเป็นบุคคลบุคคลหนึ่ง

ซึ่งผ่านเข้ามาในชีวิตเป็นคนแรก เรานั่งคุยกัน ให้คำแนะนำ และชี้เส้นทางชีวิตของผมให้เดินไป

ชี้....   ไม่ใช่   ....สั่ง

 

แต่วันนี้ ผมเดินมาเรื่อยๆ ด้วยตัวของผม บางครั้งก็หันเหลียวไปมองเค้าบ้าง แต่น้อยครั้งจริงๆที่ตั้งใจจะหันไป

อาจเป็นเพราะเส้นทางของเราบางทีมันก็วนมาเจอกันโดยบังเอิญ

วันนี้ ผมเดิน จนมาเจอกับบุคคลอีกบุคคลหนึ่ง  เราพึ่งนั่งคุยกันไม่กี่วันมานี้

เค้าคือ " เซน "  ผมฟังเรื่องที่เค้าเล่า ผมฟังเรื่องที่คนต่างๆนาๆพยายามพูดถึงเค้าในมุมมองต่างๆกันไป

 

สิ่งหนึ่งที่ผมได้จากเค้า มีส่วนหนึ่งของนิทานที่เค้าเล่าให้ผมฟังว่า

"ในคัมภีร์มหายานกล่าวไว้ว่า สัตว์ทั้งหลายมีธรรมชาติแห่งพุทธะด้วยกันทั้งสิ้น

(หมายถึงมีโอกาสตรัสรู้ด้วยกันทั้งสิ้น) วันหนึ่งพระรูปหนึ่งสงสัยมาก ได้ไปถามอาจารย์เซนท่านหนึ่งว่า

"แล้วหมามันมีธรรมชาติแห่งพุทธะหรือไม่" นั่นคือ หมาสามารถตรัสรู้ได้หรือไม่ 

อาจารย์ท่านนั้นตอบว่า "มู" (มู แปลว่า ไม่มีอะไร) "

 

เค้าพยายามสอนให้ผมเคารพธรรมชาติ ความเป็นไปในสิ่งที่มันต้องเป็น

เค้าไม่ได้บอกให้ผมมองหาจุดหมายแล้วรีบวิ่งโร่ไปหามัน

เค้าบอกให้ผมมองทางที่เดินไปหาจุดหมายให้ดีๆ ว่ารอบๆเส้นทางมันเป็นยังไง

ซึ่งหลายๆอย่างที่เค้าพยายามบอก มันคือสิ่งที่ผม พยายามทำอยู่ทุกๆวัน

มันเหมือนการคุยกันที่ถูกคอมาก เค้า เล่า ให้ฟัง ไม่ได้ ยัดเยียด ให้ฟัง

 

จากที่รวบรวมเรื่องราวต่างๆ ตอนนี้เส้นทางของผมมันชัดขึ้นมามาก ตอนนี้เค้ากลับไปเดินบนทางของเค้า

ผมก็เริ่มเดินต่อไปบนเส้นทางของผมอีกครั้ง....เช่นกัน ผมขอเรียกเส้นทางที่ผมสร้างขึ้นมาว่า ไม่มี(มู)

 

วันนี้ผมมี ความนับถือ ใน พุทธ และ เซน ไม่ใช่ ความเชื่อ 

 

ปล. - ทั้งหมดเป็นความคิดและความเชื่อส่วนบุคคล ผมไม่ได้ไม่ให้ความเคารพต่อศาสนา เพียงแต่ถ้าถามว่า

        นับถือศาสนาอะไร ในใจผมมันตอบว่า "ไม่มี"

      - ผมไม่ได้พยายามรู้จัก เซน ว่าเป็นยังไง ผมแค่พยายามที่จะรู้จักตัวเอง และมันเป็นไปตามทางของผม

        ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความเชื่อใดๆ

-----------------------------------------------------------------------------------------

ต่อไปนี้ผมจะทะยอยเขียนบทกวีที่เกี่ยวข้องกับชีวิตและแนวความคิดของผมเอง

ซึ่งขอเรียกมันว่า มู(ไม่มีอะไร)

มู ---> ที่ว่าง หรือ ความไม่มี ก็คือ space

เมื่อมี space เกิดขึ้นก็ย่อมมี เวลาเข้ามาเกี่ยวข้อง

เมื่อมีเวลาและที่ว่าง ย่อมเกิดเป็นเรื่องราว.....และนั่นคือชีวิต

-----------------------------------------------------------------------------------------

Dot...space(ดีใจที่ได้พบกัน)

ชีวิตผ่านมาแบบลุ่มๆดอนๆ

 

เดินบ้าง   วิ่งบ้าง  บางทีกระโดด 

แต่ก็หลายทีที่ล้มลงบนพื้นแล้วก็คลานกันต่อมา จนมีบางครั้งที่นอนพักลงบนพื้น

 

แต่ก็สนุกกับมันมากๆ ไอ้ความไม่แน่นอนเหล่านี้

 

 

แต่จนถึงวันนี้พึ่งกลับมาสังเกตุตัวเองจริงๆ

ที่เคยผ่านมา

ผมก็แค่คนตาบอด

 

 

วั...นนี้..กู......เดิ..น

วั......น..นี้...กูเที่ย...ว

วัน....นี้กู...ทำ.ง....าน

 

สนุ......ก

เ....ศร้....า

หั...วเร....าะ

ร้....อง...ไห้

 

 

เกือบจะทุกครั้ง มันเหมือนมีที่ว่างเล็กๆละไว้ในความรู้สึก

 

นานพอรึยัง?  วันนี้เริ่มถามตัวเอง

 

 

ที่ละสิ่งสำคัญบางอย่างไว้

 

สนุกก็ไม่เต็มที่

เศร้าก็ได้แค่บางส่วน

หัวเราะยังไม่เต็มปาก

ร้องไห้กับจิตนาการที่ยังไม่สัมผัส

 

 

 

 

ทุกครั้งที่มี รอยยิ้ม มาให้คนอย่างผม

ทุกครั้งที่สัมผัส ความอบอุ่น

 

ช่องว่างพวกนั้นมันค่อยๆหายไป

 

ความรู้สึกเก่าๆค่อยๆเรียงตัวใหม่อีกครั้ง ช่องว่างที่ตัวเองเคยพยายามสร้างในอดีตมันค่อยๆหายไป

 

 

 

 

 

วันนี้จะพยายามแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

......................................................................................

Dot...space(แด่รอยยิ้มสำหรับคนตาบอดที่ไม่มีวันมองเห็น)

เมื่อคืนก่อนกูนั่งทำคอนเพื่อส่งวันพฤหัส

...

คืนพฤหัสกูทำดีไซน์ที่แม่งจะส่งวันศุกร์

....

......

คืนวันศุกร์กูดูน้องซ้อมหลีด + ทำอะไรไร้สาระมากมาย

..........

เมื่อคืนกูหลับเป็นตาย .... แต่ไม่วาย กูต้องตื่นไปติวน้องตอนเที่ยง

 

 

กูเคยหักโหมมามาก   

บางครั้งสนุกที่ทำ....

บางครั้งก็อยากจะทำ....

บางทีกลับเบื่อที่จะทำ

หลายครั้งที่มันไม่ได้อะไรเลย

 

แต่ครั้งนี้.....

 

กูอดหลับอดนอน เพื่อฟังอาจารย์บอกว่า "ลงตัวดีนะ ดีกว่าครั้งที่แล้ว"

กูอดหลับอดนอน เพื่อฟัง พี่ๆน้องๆเพื่อนๆ ตะโกนคำว่า "ถาปัต" แล้วก็ฟังเสียง หัวเราะ ของคนทั้งสนาม

 

 

นับว่าครั้งนี้กูโชคดี ที่ความเหนื่อยมันทำให้เห็นสิ่งที่ทำให้ยิ้มออก

 

มันเป็นสิ่งยืนยันว่า  การทำอะไรก็ตามที่แลกมาด้วยเวลาและความเหนื่อย มันมีโอกาสที่จะสำเร็จ 

 

--------------------------------------------------------------

พี่หมีบอกประโยคจากหนังเรื่องนึงแต่จำไม่ได้ว่าเรื่องอะไร

"ไม่มีอะไรที่ได้มา โดยไม่ได้แลกบางอย่างไป"

---------------------------------------------------------------

 *edit รู้แล้ว มาจากอนิเมชั่น fullmetal alchemist*

 

นี่คือความสำเร็จ ที่สำเร็จแล้ว ไม่ว่าโอกาสที่จะสำเร็จจะมากน้อยแค่ไหน

 

 

 

 

เอ่า reset ได้แล้ว งานใหม่กำลังจะเริ่มอีกเยอะแยะไปหมด

 

workshop

งานหาเงินทำค่าย

เรื่องวุ่นๆของชีวิต

 

 

 

นกจะบินผ่านทะเลทราย .... มันต้องพยายามหา Oasis เพื่อประทังชีวิตไปวันๆ และบินต่อไป

 

วันนี้..... กูเจอ Oasis แล้ว  วันนี้กูรอดไปแล้วนะ  

 

 

กูเหนื่อย กูพักแล้ว

 

ขอบคุณ แหล่งน้ำ ที่เจอโดยบังเอิญ

ขอบคุณโอกาส ที่ทำให้กูเจอแหล่งน้ำ

 

 

แต่ถ้าวันไหนนกตัวนั้นไม่เจอแหล่งน้ำ

 

 

ถ้าพระเจ้าไม่หยิบยื่น

 

จะมีใครมั้ยที่หยิบยื่นน้ำเย็นๆ ซักหยดในที่นี้

 

 

 

ที่ที่ไม่มีหวัง

 

 

 

 

.....ว่าจะมีใครเลย

 

 

 

 

 

 

....บางอย่าง

 

----------------------------------------------------------

มีอีกประโยคนึงจากหนังที่พี่หมีบอก

"แต่มีบางอย่าง ที่ไม่ว่าเราจะพยายามเท่าไหร่ เราก็จะไม่ได้มันมา"

-----------------------------------------------------------

 

 

 

 

Ps.   - อยากเปลี่ยนทรงผม แต่ชอบทรงนี้ ทำไมงี้วะ

       - กูอยากดู season change วันนี้ น้องๆ เพื่อนๆ ไปดูกัน กูพลาด

             เพราะ 1.กูติวน้องติว  ( -.-)

                    2.กูดูหนึ่งมิตร+บ้านนี้มีรัก (O_O) 

                    3.ไม่มีใครบอกกู...เลย ( -*-)

                    4.โทรศัพท์กูแบตหมด ( -_-)'

                    5.ทำไมต้องดูวันนี้กานด้วยหว้า วันอื่นเยอะแยะ พระเจ้าเคราแพะ แกล้งกู~ สาด ( *o*)/

       - กูไม่ดูแล้วกูรอแผ่น

       - หนึ่งมิตรช่วงนี้แม่งสุดๆหว่ะ  เหี้ยกูจะร้อง

       - สุขสันต์วันเกิด Happy birthday  กอล์ฟ ในมิวสิกมึงเท่ห์มาก + กูชอบเนื้อเพลง

       - พุ่งนี้ไปดูงานข้างนอก จารย์บอกให้กูซักเสื้อ กูลืมเอาเสื้อมาจากสตู เซ็ง -*-

       - ไอแชมมีงานแต่เสือกหลับ กูขี้เกียจปลุก โชคดีหว่ะ

       - นอนดีกว่าพุ่งนี้จารย์นัด 8 ครึ่ง กูยิ่งตกรถทุกทีเวลาไปข้างนอก

       - โชคดีเบิม....good night ฝันดี -*-/

 

 

 

       - ห่า... วิทยุเปิด season change กูจะโดดถีบ DJ

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------

บันทึกชีวิต 04 : Dot...space (season change version)

*เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย*