anupap's profileบางทีลองมองหาความสุขรอบๆ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
September 27 shortstory 34 : ยา (with out circle)ผมนอนป่วย...
แต่มีรอยยิ้มที่มุมปาก
บางทีความสุขที่สุดของการป่วยอาจจะเป็นการได้นอนอยู่นิ่งๆ
ได้อยู่กับตัวเอง ให้เวลากับตัวเอง เป็นเวลานานๆ
บางทีอาจนานจนเกินไป
ถึงผมจะบอกว่ามันมีความสุข แต่ก็ต้องแลกมาด้วยร่างกายที่อ่อนแอ
ทรมานบ้างเป็นบางเวลา
สุขทุกข์เกิดขึ้นเวียนวนรอบเตียงของผม
อธิบายตัวตนของการมีชีวิตได้อย่างดีทีเดียว
ราวกับว่าทุกสิ่งเกิดขึ้นและจบสิ้นในตัวมันเอง ...โดยสมบูรณ์
ผมยังนอนหัวเราะให้กับตัวเอง
ไม่ทันไร
แม่ของผมก็เดินเข้ามา
เอามือทาบลงไปบนศีรษะ
ก่อนจะยื่นสารเคมีอัดเม็ดที่พวกเราเรียกว่า "ยา" มาให้ผม
ผมพยายามอธิบายถึงตัวตนของความเจ็บป่วย
อธิบายถึงข้อจำกัดทางร่างกาย
และความแข็งเกร่งของร่ายกายมนุษย์
ว่าเราสามารถเอาชนะโรคภัยเหล่านี้ได้ไม่ยากเย็น
แม่ทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งเหล่านั้น
และยื่นแก้วน้ำมาให้ผม
มันเป็นเรื่องยากที่จะอธิบายบางสิ่งที่เราเข้าใจ
ให้คนอื่นเข้าใจ โดยเฉพาะคนที่เราอยากให้เข้าใจมันมากที่สุด
ผมรับแก้วน้ำมา พร้อมกับพยายามอธิบายอย่างเป็นรูปธรรมมากที่สุด
"น้ำแก้วนี้จะเข้าไปในร่างกาย แล้วกลับออกมา ระเหยไปในอากาศ แล้วตกลงมาอีกครั้ง"
"ทุกสิ่งเกิดขึ้นวนเวียน ไม่มีใครทำให้มันหายไปเฉยๆ หรือสร้างมันขึ้นมา"
คราวนี้ผมค่อนข้างภูมิใจกับการกล่าวที่ฟังดูเข้าใจง่ายที่สุด
ผมยิ้มและหันไปมองหน้าของแม่
แม่ยิ้มและยังคงยื่นยาให้กับผม
หมดแล้วความพยายามของผม
ผมหยิบยามาแล้วค่อยๆกลืนมันลงไปแต่โดยดี
ทันใดนั้น ลมเบาๆก็พัดเข้ามาทางหน้าต่าง
เหมือนเช่นทุกวัน...
แต่ที่ต่างออกไป
ผมและแม่มองไปที่หน้าต่างบานนั้นพร้อมกับรอยยิ้ม
ยาที่ผมกินลงไปอาจรักษาโรคได้หรือไม่ได้นั้นคงไม่สำคัญ
ผมลบเหตุและผล รวมทั้งความเป็นจริงทุกอย่างออกจากหัวสมอง
เพราะสิ่งเดียวที่ผมได้รับจากการกินยานั้นก็คือ...
"ผมและแม่"
"สบายใจ"
"และมีความสุข"
----------------------------------------------------
Dot...space(จุดหนึ่งของวงกลม)
September 01 จิตใจ และ ความเสื่อมไม่น่าเชื่อว่า คนไทยเคยได้รับคำชมเชยถึงมิตรไมตรี
และรอยยิ้มจากชาติอื่นๆมากมาย
แต่คนไทยที่จริงแล้ว
ยังมีนิสัยที่แก้ไม่หายและติดเป็นสันดานของคนในชาติไปแล้วนั่นคือ
เรื่องของ ความเชื่อ และเป็นความเชื่ออย่างงมงาย โดยไม่สนใจสิ่งใด
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดใด ก็มีเรื่องของความเชื่อเข้ามาแทรก
ไม่เว้นแม้แต่เรื่อง...การเมือง
ผมคงไม่พูดในที่นี้ว่าใครผิดถูก ฝ่ายไหนถูกฝ่ายไหนผิด
เพราะทุกอย่างล้วนเป็นสิทธิในระบอบประชาธิปไตย
แต่ที่ผิดที่สุดก็คงเป็น คนที่เชื่ออย่างงมงาย
ฝ่ายนี้ดี ฝ่ายนี้ทำถูก
เมื่อฝ่ายหนึ่งถูก อีกฝ่ายหนึ่งก็จะผิดในทันที
นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงของ จิตใจที่บกพร่อง
และเมื่อเชื่อสิ่งหนึ่งแล้ว ไม่ว่าการกระทำจะผิดถูกซักเพียงใด
ก็จะเชื่อสิ่งนั้นต่อไป...
ไม่น่าเชื่อว่านอกจากสภาพของเมืองกรุงเทพที่ย่ำแย่ลงไปทุกวันแล้ว
สภาพจิตใจของเรายังเสื่อมลงไปทุกขณะ
เพียงเพราะประโยชน์และความเห็นแกตัว
อะไรที่ตนได้ประโยชน์... คือสิ่งดี
อะไรที่ตนเดือดร้อน... คือสิ่งเลว
ในความเป็นจริงแล้ว ดีกับเลว มันอยู่คู่กัน ทุกสิ่งมีขาวและดำ
อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
แต่ที่ผมรับไม่ได้ที่สุด
ก็คงเป็น ความคิดเห็นในกระทู้ตามเว็บบอร์ดต่างๆนาๆ
อย่างเช่นว่า...
"ไอ้พวกประท้วง มึงทำชาติไม่เจริญ ไปตายซะ"
"ถ้าเป็นกู กูยิงพวกมึงทิ้งหมดแล้ว"
"ไอ้พวกมาร ฆ่ามันให้หมด"
นี่เพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ จากความคิดเห็นที่รุนแรงนับพัน
แต่สิ่งที่สะท้อนให้เห็นคือ
เราเห็นแก่ตัวจนลืมคุณค่าของชีวิตคนอื่นไปแล้วหรือ?
คุณเพียงเดือดร้อนเพียงนิดด้วยสถานการณ์ที่ย่ำแย่ แต่คุณก็ยังมีชีวิต
คุณไม่ได้ตาย คุณไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ
หรือแม้คุณจะเดือดร้อน และได้รับบาดเจ็บเพียงใด
ก็ไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะเอาชีวิตของผู้อื่นด้วยความต่ำช้าของจิตใจตนเอง
ไม่มีใครที่เลวจนสมควรตายหรอกครับ
ทุกคนล้วนมีชีวิตที่มีค่าต่อกลไลระบบของสังคมและสิ่งแวดล้อมกันทั้งสิ้น
สิ่งร้าย ทำให้สิ่งดี มีคุณค่ายิ่งขึ้น
และคอยย้ำเตือนสติของเรา
หรือหากจะมีซักคนที่สมควรจะตายจากโลกใบนี้ไปจริงๆ
ก็คงเป็นคุณ... คนที่มีจิตใจปนเปื้อนไปด้วยความเสื่อม
และพร้อมจะทำลายชีวิตของผู้อื่นหรือแม้กระทั่ง ตนเอง
--------------------------------------------------
ปล. - การเมือง เรื่องผิดถูก เราคงต้องว่ากันด้วยเหตุผล
และวิธีการในการแสดงออก แต่การใช้กำลังกับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
ไม่ว่าจะเพราะเหตุผลใดก็ตาม คงไม่เห็นด้วยด้วยประการทั้งปวง
และรัฐบาลควรพิจารณาตนเองกับการกระทำและสถานการณ์
ที่เกิดขึ้น แม้จะบอกว่า หลีกเลี่ยงไม่ได้ และแม้ว่าจะอ้างกฏหมายใดๆ
ก็ตาม ขอให้ลองทบทวนจิตใจตนเองดูซักนิด ทั้งผู้ออกคำสั่งและผู้กระทำ
--------------------------------------------------
Dot...space(น่าเศร้า) |
|
|
