anupap's profileบางทีลองมองหาความสุขรอบๆ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
February 16 shortstory 27 : จากวาเลนไทน์ของคุณ(From your valentine)From your valentine
Part I : กุหลาบแดงกับบางสิ่งที่หายไป
----------------------------------
"นายทำบ้าอะไร?" หญิงสาวตวาดเสียงดังลั่น
"อ่าว... ก็แจกฟรีไม่ใช่หรอ" ชายหนุ่มถามกลับ
พร้อมกับเอานิ้วเขี่ยเสื้อผ้าเก่าๆในกล่องกระดาษไปมา
"ชั้นแจกให้กับคนจน... หรือว่านายยากจน"
"เปล่า... เปล่า.... ขอโทษนะ คุณผู้หญิง ที่ผมเกิดมาโชคดี"
ชายหนุ่มทำท่าทางยียวนก่อนจะเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะ
"ไอ้บ้านั่น คิดว่าตัวเองเป็นใคร"
"เอาน่า... ใจเย็นๆ"
"คนแบบนี้... ไปยุ่งด้วยก็มีแต่เสียนะ เชื่อป้าสิ" ป้าของเธอค่อยๆเตือนสติ จนเธอกลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง
จากเหตุการณ์ครั้งนั้นได้ลิขิตชีวิตของเธอ ไม่นานนัก...
ชายหนุ่มผู้นั้น ครอบครัวล้มละลาย หมดสิ้นทรัพสิน
ต้องย้ายตัวเองจากบ้านหลังใหญ่โอ่อ่า ไปยัง สลัมที่แสนสกปรก เธอและเค้าพบกันอีกครั้ง ที่ถนนสายเดิม
เพียงแต่สถานะต่างกันไปจากวันวาน ชายหนุ่มบอกกับเธอถึงความรู้สึกผิดในอดีต เธอเข้าใจ และ มอบความรักแด่เค้า ยามหนาว... เธอส่งไออุ่นจากผ้าห่มผืนเก่า
ยามหิว.... เธอส่งความอิ่มเอมจากอาหารจานพูน ยามอ่อนแอ.... เธอส่งความห่วงใยผ่านดอกกุหลาบช่องาม ความเปลี่ยนแปลงย่อมเกิดขึ้นกับบุคคลอันมีรัก
ไม่นาน ชายหนุ่มก็ดึงตัวเองกลับขึ้นมาจากช่วงชีวิตแห่งความอดอยาก และอีกมุมหนึ่งของถนนสายเดิม....
ยังคงรอคอยบางสิ่ง "ป้าคะ"
"เราไม่ได้มาบริจาคเสื้อผ้ากันอย่างนี้นานมากแล้วนะคะ" "จ้ะ.." ป้าของเธอยิ้มออกมาอย่างโอบอ้อมอารี
"แล้วพ่อหนุ่มคนนั้นหล่ะ ไม่มาด้วยหรอวันนี้"
"อ๋อ เค้าไม่ค่อยชอบคนเยอะๆวุ่นวายหน่ะค่ะป้า" "จ้ะ... คนเรามีหลากหลายประเภท ดูคนให้ดีนะจ้ะ"
"ค่ะ" ป้ากับหลานสบตากันด้วยความเข้าใจ
แต่ความสุข มักไม่อยู่คง ไม่นาน ข่าวลือ เรื่องร้ายๆ เกี่ยวกับ ชายหนุ่ม เริ่มเพิ่มมากขึ้น บ้างว่า... อันธพาล
บ้างว่า... ขโมย โจรถ่อย บ้างว่า... เลวทราม ต่ำช้า ล่วงเกินผู้หญิง เลวร้ายที่สุด คือ ปล้น ฆ่าอย่างเลือดเย็น หญิงสาวตัวสั่น ใจหนึ่งตกใจ ใจหนึ่งต่อต้าน
เธอรู้จักเค้าดีที่สุด
เธอและเค้าผ่านวันเวลามาด้วยกันมากมาย เพียงลมเท่านั้น เธอจะปล่อยให้มันผ่านไปดังเช่นสายลม
"ป้า ว่าเรา..." "อย่าพูดเลยค่ะป้า" หญิงสาวพูดตัดบท "เราต้องเชื่อมั่นนะคะป้า หนูเชื่อในสิ่งที่คิดค่ะ"
เธอเลือกเชื่อมั่นกับความรัก ยึดมั่น...
เชื่อถือ.... เข้าใจ....... เย็นวันนั้นเอง เสียงผู้คนเอะอะล้อมรอบบ้านของชายหนุ่ม หญิงสาวรีบตรงเข้าไป แต่ไม่สามารถแทรกผู้คนเข้าไปได้ เสียงปืนดังขึ้นหลายนัด....
ทุกอย่างนิ่งเงียบ ผู้คนค่อยๆจางหายไป
เธอค่อยๆเดินตรงเข้าไป ไม่มี...ชายหนุ่มที่เธอรู้จัก ไม่มี....ใครบอกเธอถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้น มีเพียง....กองเลือดอยู่มากมาย รอยเท้า รอยนิ้วมือ
ท่ามกลางบรรยากาศที่โหดร้าย... มีดอกกุหลาบสีแดงดอกหนึ่งวางอยู่บนพื้นซึ่งเต็มไปด้วยคราบเลือด
.........
แม้ว่าเธอจะไม่เคยได้พบเค้าอีกเลย...
ลือกันว่า ชายหนุ่มหนีจากการทำผิด
บ้างก็ว่า ชายหนุ่มถูกฆ่าตายเพราะเรื่องผิดใจกัน แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด
ชายหนุ่มก็ไม่อาจเลือนหายไปจากส่วนลึกข้างในจิตใจของเธอเลย
ปริศนาอีกมากมาย ที่เธอไม่เคยพยายามค้นหาคำตอบ ดอกกุหลาบสีแดง คือความหมายแทนบางสิ่ง
มันคือคำตอบของทุกอย่าง
จากเค้า..... แด่เธอ............... Part II : ชิ้นส่วนที่หล่นหายและชายผู้ส่งความสุข
--------------------------------------
ผู้คนเบียดเสียด
ชายหนุ่มๆค่อยๆฝ่าวงล้อมของผู้คนเข้าไปด้านใน
เพียงเพื่อเศษผ้าชิ้นเดียว
คนยากคนจนสิ่งเดียวที่เหมือนดั่งฟ้าประทานมาในยามที่สิ้นหวัง นั่นคือ... น้ำใจเพียงเล็กน้อย จากเพื่อนร่วมโลก ชายหนุ่มฝ่าฝูงคนกลับออกมา พร้อมกับเสื้อเก่าขาดๆหนึ่งตัว
เข้ายิ้มออกมาด้วยความดีใจก่อนจะลองสวมมันดู
แม้จะตัวเล็กไปซักนิด แต่ในยามนี้มันช่างสร้างความอบอุ่นได้มากมายเหลือเกิน
"บ้าอะไร...." เสียงโวยวายดังมาจากข้างในกลุ่มคนที่ชายหนุ่มพึ่งออกมา
แต่ฟังไม่ชัดเจนนัก เพราะร่างกายอันอ่อนแอและอ่อนล้า
ชายหนุ่มมองตรงไป เห็นหญิงสาวผู้ใจบุญ ท่าทางกำลังมีปากเสียงกับใครคนหนึ่ง
นั่นเป็นครั้งแรกของการพบกัน
ครั้งแรกที่เค้าได้พบเธอ และชะตาชีวิตของชายหนุ่ม ก็ถูกเขียนขึ้นในทันที
ชายหนุ่มทำงานมาหลายอย่าง แต่ด้วยร่างกายที่ไม่แข็งแรง
ทำให้ต้องเปลี่ยนงานไปเรื่อยๆ
แต่ไม่ว่าจะทำอะไร
เค้าก็ไม่ลืมที่จะไปแอบมองเธอ
หญิงสาวผู้มีบุญคุณในทุกๆเย็น
เธอกำลัง....ยิ้ม เธอกำลัง....หัวเราะ เธอกำลัง....ร้องไห้ เค้าได้เห็นเธอ ในทุกช่วงอารมณ์
เวลาผ่านไป
เธอได้เริ่มสนิทกับชายยากจนอีกคนหนึ่ง ทุกวันเธอจะไปซื้อกับข้าวที่ตลาดในตอนเช้า
และตอนเย็น เธอจะทำอาหารจานโตไปให้ชายคนนั้น ชายหนุ่มรู้สึกปลาบปลื้มในความมีน้ำใจของเธอ
อันมีให้แก่... คนทุกคน
รอยยิ้มเกิดขึ้นภายในใจ วันหนึ่งหญิงสาวไปที่ท้ายตลาดซื้อดอกไม้ช่อสวย และนั่นเป็นการจุดประกายความคิดให้ชายหนุ่ม
ตั้งแต่วันนี้ไป...เค้าจะรับจ้างส่งดอกไม้
เค้าจะเป็นสื่อกลางส่งมอบความสุขเช่นเดียวกันกับเธอ ให้แก่คนทุกคน
ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส เป็นที่ชื่นชอบของคนในละแวกนั้น ทำให้อาชีพส่งดอกไม้นี้สร้างความมั่นคงให้กับชายหนุ่มได้ดีทีเดียว สิ่งต่างๆ เริ่มเพิ่มเติมเข้ามาในชีวิตของเค้า
แต่สิ่งที่คงเดิม นั่นคือ การแอบเฝ้าดูเธอ
หญิงสาวผู้เป็นแรงบันดาลใจในชีวิต
ให้แก่คนด้อยค่าคนหนึ่ง
ตอนนี้ชีวิตเธอก็ดีขึ้นเช่นกัน
ชายคนนั้นคอยดูแลเธออย่างใกล้ชิดไม่เหินห่าง ความสุขย่อมก่อตัวให้ห้วงแห่งสถานที่อันมีรัก แต่ความสุขมักไม่จิรังยั่งยืน "สนใจรึเปล่า" ชายหนุ่มได้ยินเสียงลอดออกมาจากตรอกเล็กๆ
ระหว่างทางที่กำลังไปส่งดอกไม้
"สนใจอะไรวะ งวดที่แล้วเอ็งยังไม่จ่ายเงินเลยนะโว้ย" "โถ่พี่... รอก่อนพักน่า ผมเคยเบี้ยวพี่รึไง" ชายคนนั้นกำลังสนทนากับชายอีกสองคนอย่างสนิทสนม
"รอได้ยังไง.... ค้าขายนะโว้ย"
"พี่อย่ากดดันผมสิ ถ้าตำรวจรู้ขึ้นมาพี่จะซวยเอานะ" "เฮ้ย... นี่เอ็งขู่ข้าเรอะ" การพูดคุยกันดูจะรุนแรงขึ้นทุกที "โถ่พี่ ผมไม่ได้ขู่ ..... " "โถ่เว้ย.... "
"เอางี้ละกัน ข้าช่วยเอ็งสุดๆแล้ว"
"ถ้าเอ็งไม่มีเงิน เอ็งก็จ่ายด้วยอย่างอื่นสิวะ" "อะไรหล่ะพี่..." "ผู้หญิงคนนั้นไง แฟนเอ็งหน่ะ.. "
"โถ่พี่....ขออะไรผมก็ได้ ทำไมต้องขอเธอด้วย" "ถุย! มึงเสียดายรึไง ผู้หญิงมึงขืนใจมากี่คนแล้ว แค่นี้มึงทำเสียดาย ไม่งั้นมึงก็จ่ายด้วยชีวิตมึงละกัน"
"ผมล้อเล่นน่าพี่... ตามใจพวกพี่เลย" "ดี!"
"เดี๋ยวเย็นนี้เธอก็จะมาที่บ้านผม พวกพี่ก็ไปรอเลยละกัน" ชายหนุ่มตกใจ แต่ก็พยายามตั้งสติ รีบเดินออกมาจากตรอกนั้น
โลกนี้มีคนหลากหลาย
บางคนพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลง
แต่บางคนนิสัยมันติดเป็นสันดานแก้ไม่ได้ แล้วจะทำอย่างไรดี
ชายหนุ่มรีบนำดอกไม้ไปส่งยังร้านดอกไม้ที่ท้ายตลาด
"ขอบใจมากนะจ้ะ" หญิงชราเจ้าของร้าน ยิ้มและกล่าวขอบคุณ แต่ชายหนุ่มยังคิดไม่ตกจากเรื่องราวที่ได้รับรู้เมื่อครู่ "พ่อหนุ่มจ้ะ..."
"พ่อหนุ่ม" หญิงชราเอามือจับแขนของชายหนุ่ม "เอ่อ.... ครับคุณยาย"
"ไม่สบายใจหรอจ้ะ" "อ๋อ.... นิดหน่อยครับ"
หญิงชรายิ้มอีกครั้ง
ก่อนจะหยิบดอกกุหลาบขาวดอกหนึ่งส่งให้ชายหนุ่ม
"อันนี้ แทนกำลังใจ นะจ้ะ"
และแล้วเค้าจึงตัดสินใจได้ในขณะนั้นเอง มือที่กำดอกกุหลาบไว้แน่น หนามที่ทิ่มแทงทำให้เค้ากลับมามีสติ
และมีความกล้ามากยิ่งขึ้น
ชายหนุ่มรีบตรงไปยังบ้านหลังนั้น เค้าเปิดประตูเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว
ชายฉกรรจ์ห้าคนมองมาที่เค้าอย่างประหลาดใจ ......... ไม่มีใครได้ยินบทสนทนาภายในบ้านหลังนั้นเลย
มีเพียงเสียดังโครมครามคล้ายว่ามีการต่อสู้ และเสียงปืนดังขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน ก่อนที่คนมากมายจะให้ความสนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ชายหนุ่มพาร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล
ค่อยๆหลบออกมาจากบริเวณนั้น
เค้าทรุดตัวลงที่เนินดินใกล้แม่น้ำ
เลือดที่ยังไหลไม่หยุด
ทุกอย่างดูเงียบสงบ ไร้ซึ่ง....ผู้คน
ไร้ซึ่ง....เสียงดนตรี ไร้ซึ่ง....ดอกไม้บานสะพรั่ง เพราะชีวิตมันก็มีเพียงเท่านี้
มีเพิ่มและลด มีเกิดขึ้นและดับสูญ
มีพบ และ มีพราก แสงอาทิตย์อ่อนๆส่องลงมาก่อนจะลาลับเส้นขอบฟ้าไป พรุ่งนี้ทุกอย่างคงกลับมาสดใสดังเดิม ชายหนุ่มรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด
เพื่อขยับมือควานหาดอกกุหลาบสีขาวที่หญิงชรามอบให้
แต่มันคงหล่นหายระหว่างการต่อสู้เมื่อครู่ ถึงมันยังอยู่ มันคงช้ำและยับเยิน
ดอกสีขาวคงเปื้อนเลือดจนไม่น่าดู
ภาพของหญิงสาวค่อยๆลอยออกมาจากความทรงจำของชายหนุ่ม วันแรกที่ได้เจอ....
กำลังใจจากเธอ... แม้เธอมอบโดยไม่ตั้งใจ ความอบอุ่นจากเธอ... แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวของทั้งหมดที่เธอให้แก่ทุกคน แต่
นึกถึงกี่ครั้ง......ก็ยิ้มได้ทุกที
นึกถึงกี่ครั้ง......ก็มีความสุขอยู่เสมอ นึกถึงกี่ครั้ง.....ก็กลัว
กลัว.....
กลัวว่าจะต้องลืมมันไป........
ตลอดกาล
"แม้มองไม่เห็น ใช่ว่าผมไม่เห็นคุณ" "แม้มองไม่เห็น ใช่ว่าคุณไม่เห็นรัก" "แม้มองไม่เห็น ใช่ว่าเราต้องรู้จัก" "บางขณะ ความรักเกิด มอบจากตัวผม....แด่คุณ" ---------------------------------------
แม้เธออาจไม่เคยรับรู้.....แต่มันคงไม่จำเป็นเลย .....จากวาเลนไทน์ของคุณ ----------------------------------------
ปล. - ขอบคุณแรงบันดาลใจจาก นักบุญวาเลนไทน์ สาวตาบอด
และเรื่องราวทั้งหมด
- คนที่รักคุณมากที่สุด คุณอาจไม่มีวันได้รู้จักเค้าเลย
เพียงแต่จงรับรู้ไว้ว่า ความรักดีๆ ยังมีอยู่ รอบๆตัวเรา
- ความรักไม่เคยทำร้ายใคร หากแต่คนบางคนพยายาม
ใช้ความรักทำร้ายผู้อื่น หรือแม้กระทั่งทำร้ายตัวเอง
- Happy Valentine's Day (ช้าไม่นิดนึง)
-----------------------------------------
Dot...space(Love From your Valentine) Comments (5)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://artarch.spaces.live.com/blog/cns!16DF54826AD76C51!1309.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
