anupap's profileบางทีลองมองหาความสุขรอบๆ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
February 26 shortstory 28 : ตรวน (Our Tie)Our Tie
...................................................
the bird & human story
มันออกจะแปลกไปซักหน่อย
หากผมกำลังจะบอกว่า สังคมที่ผมอาศัยอยู่ในตอนนี้
มันต่างจากสังคมที่พวกคุณรู้จัก
ต่าง...ยังไงหน่ะหรอ
ที่นี่ทุกคนชอบเลี้ยง "นก"
เอ๊ะ!...คุณอาจกำลังแปลกใจว่า แล้วมันต่างสังคมของคุณตรงไหน
พวกคุณก็คงมีคนที่ชอบเลี้ยงนกกันเยอะแยะมากมาย
ผมอธิบายไปคุณคงไม่เห็นภาพ งั้นผมจะเล่าความจริงที่ผมพึ่งเจอมากับตนเอง
วันนั้นก็เป็นวันหนึ่งเหมือนเช่นทุกวัน ที่ทุกคนจะต้องตื่นขึ้นมา
เพื่อขับเคลื่อนชีวิตไปตามกลไกของธรรมชาติ
ผมก็เช่นกัน.....
เป็นเช้าที่สดใส ผมตื่นขึ้นมานั่งข้างหน้าต่างบานเดิมเหมือนทุกๆวัน
ท้องฟ้าในยามใกล้รุ่งซึ่งเต็มไปด้วยมวลหมู่นกนาๆพันธุ์
บินเล่นแสงอ่อนของดวงอาทิตย์และลมเย็นแห่งอรุณรุ่ง
ผมเฝ้ามองหา... ใจนึงก็หวังอยากจะได้นกเหล่านั้นซักตัวมาไว้ในครอบครอง
ผมลืมคุณบอกไป โลกของผมนี้ คนส่วนใหญ่จะมีนกไว้เลี้ยงเป็นของตนเองกันแทบทุกคน
ทุกๆวันนกจะร้องเสียงขับกล่อมแก่เจ้าของมัน บางวันมันก็ผลัดขนใหม่ สีสันงดงาม
ผู้คนถึงกับนำมันออกมาเพื่อประชันความงามในทุกคราวที่มีโอกาส
แต่ก็มีบางส่วน ที่ต้องอยู่อย่างไร้ซึ่งเสียงนกร้อง ความเงียบและความเดียวดาย
ผมก็เป็นหนึ่งคนที่ยังไม่มีโอกาสดีๆเช่นนั้น
ยังคงต้องอยู่กับภาพนกมากมายที่ไม่อาจคว้าได้ในทุกๆเช้า
ผมลุกขึ้นและเบือนหน้าออกจากหน้าต่างแห่งความฝัน
เบือนหน้าออกจากภาพความจริงซึ่งตอกย้ำความรู้สึก
"เป็นอะไรไปอีกแล้ว..."
นกตัวหนึ่งบินมาเกาะที่ข้างหน้าต่างและเอ่ยคำถามเดิมๆกับผม
ผมคงลืมบอกคุณไปอีกแล้วสินะ ว่าที่นี่ นกทุกตัว พูดได้
เริ่มรู้สึกแล้วใช่มั้ยว่ามันต่างจากสังคมที่คุณอยู่ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
"นายนี่มันทำตัวไร้สาระจริงๆ" นกตัวนั้นว่ากล่าวผมอีกครั้ง
"ช่างปะไร แกนี่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง"
ผมรีบเดินออกจากห้องทิ้งให้นกตัวนั้นพล่ามต่อไปตัวเดียว
ท้องถนนในวันนี้ก็ยังคึกคักเช่นเดิม
มีร้านค้ามากมาย และผุ้คนที่เดินไปมา
และแน่นอน คนส่วนมากพกพานกตัวสวยและกรงที่สวยงามติดตัวมาด้วย
บ้างก็มีกรงที่ลวดลายปราณีตงดงาม
บ้างก็มีกรงที่วาววับไปด้วยทองและเพชรพลอย
แต่ก็มีบางกรงที่เก่าๆ โทรมๆ ก็นี่มันเป็นสังคมนี่หน่า
ย่อมมีคนหลากหลายประเภท ผมพยายามทำความเข้าใจ
และคิดโน่นคิดนี่เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกโหยหาของตนเอง
ผมก็อยากมีนก! ผมก็อยากมี! ผมได้แต่ตะโกนข้างในใจ
ระหว่างที่ปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น
ความรู้สึกหนึ่งก็ผุดขึ้นมาข้างในใจ
"อึดอัด"
ใช่แล้ว.... ทำไมนกจึงต้องอยู่ในกรง
มันน่าอึดอัดไม่ใช่หรอ....
ความอยากมี.. กลับก่อตัวสร้างการต่อต้านขึ้นมาในหัวของผม
ผมรีบตรงกลับมายังห้องของผม เพื่อทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ใช่แล้ว.... อึดอัด ต้องอึดอัดแน่ๆ นกต้องบิน
มันต้องบินบนท้องฟ้า....
"เป็นอะไรไปอีกหล่ะ" นกตัวเดิม กลับมาอีกครั้ง
คราวนี้ผมไม่เมินเฉยกับมันอีกแล้ว
"นี่... แกชอบบินอยู่บนฟ้าใช่มั้ย"
"ใช่สิ ชั้นก็บินของชั้นอยู่ทุกวัน มีความสุข มีอิสระดี"
"นั่นไง ชั้นว่าแล้ว... ว่าโลกนี้มันกำลังผิดพลาด"
ผมรีบเดินออกมายังถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนอีกครั้ง
"ทุกคนจงฟัง!" ผมตะโกนสุดเสียง
"จงปล่อยนกออกจากรงซะ! คืนอิสระให้มัน!"
ผมพูดจบ
ทุกคนนิ่งเงียบพักหนึ่ง
ก่อนจะมีเสียงอื้ออึงนับไปถ้วน
บ้างก็ว่า ...ผมบ้า
บ้างก็ว่า ...ผมเป็นเด็กยังไม่เข้าใจผู้ใหญ่
บ้างถามว่า... ผมเป็นนกหรอ ถึงรู้หน่ะว่านกต้องการอิสระ
ผมทนไม่ไหวแล้ว กับการกระทำอันเห็นแก่ตัวของคนเหล่านี้
สังคมนี้ช่างมันปะไร! ใครไม่เข้าใจช่างมันปะไร!
ผมวิ่งเข้าใส่ผุ้คนพร้อมกับ เปิดกรงทุกกรงที่ผมมองเห็น
ผมฝ่าวงล้อมของคนมาเรื่อยๆ กรงนับไม่ถ้วนที่ผมเปิดเพื่อให้อิสระแก่นกเหล่านั้น
สุดถนน.... ผมหันหลังกลับไปมองวินาทีแห่งการปลดปล่อย
การทำลายกำแพงแห่งการครอบครองบนสังคมที่มีแต่คนแปลกหน้า
มันช่างตลก....
นกทุกตัวยังอยู่ในกรงเช่นเดิม....
"ใครบอกแกวะ ว่าพวกเราอยากออกจากรง!"
นกตัวหนึ่งพูดแทรกออกมาจากกรงสีทองอร่าม
มันทำให้ใจของผมเต้นไม่เป็นจังหวะ
เกิดอะไรขึ้น.... มันผิดพลาดตรงไหน....
ผมทำผิดพลาดงั้นหรือ?
ดวงอาทิตย์กำลังส่องแสงอ่อนลงทุกๆวินาที
ผมนั่งเหม่อลอยที่ข้างหน้าต่างบานเดิม
"แก อยากเข้าไปอยู่ในกรงมั้ย?"
ผมเอ่ยถามนกตัวเดิมที่ยังคงบินวนอยู่ข้างหน้าต่างของผม
"ไม่หรอก ชั้นชอบบินอยู่อย่างนี้"
"นายก็ชอบนั่งดูชั้นบินใช่มั้ยหล่ะ"
"แล้วถ้าชั้นจับแกใส่กรงหล่ะแกจะอึดอัดมั้ย?"
"ไม่หรอก" คำตอบของมันทำให้ผมยิ่งสับสนขึ้นทุกที
"ไม่ใช่นกทุกตัวที่อยากอยู่ในกรง แล้วก็ไม่ใช่คนทุกคนที่อยากจะจับมันเอาไว้หรอก"
"สิ่งที่ยึดเหนี่ยวทั้งสองเอาไว้ ....ไม่ใช่กรง"
"แต่เป็น....."
.......................................
"ความรู้สึกที่อยากอยู่ร่วมกัน"
"แค่นั้นเอง"
...................................
...............................
ก่อนจะบินผมเคยอยู่บนดิน
ก่อนออกเดินผมเคยอยู่บนท้องฟ้า
ไม่รู้ที่มา.. ไม่มีที่ไป..
คุณก็เช่นกันกับผม
เราผูกกันไว้ ด้วยความเหมือนกันเพียงบางสิ่ง
เราผูกกันไว้ ด้วยความต้องการเพียงบางสิ่ง
เราผูกพันธ์ ด้วยกันและกันเพื่อบางสิ่ง
บางสิ่งที่สำคัญ....ระหว่างเรา
................................
------------------------------------------------
ปล. - ชอบกรงกันมั้ยครับ ทุกคน หากคุณชอบกรง ก็จงเลือกให้ดีๆละกันนะ
- ยังมีคนบางประเภทที่เฝ้ามองนกบินบนท้องฟ้าแล้วมีความสุข
บางที กรง อาจ ไม่จำเป็น เลย
- ยังมีนกบางประเภทที่มีความสุขกับการบินและเฝ้ามองคนอย่างอิสระ
บางที กรง อาจ ไม่จำเป็น เลย
- คุณเป็น คน หรือ นก แล้วคุณเป็นคนหรือนก จำพวกไหนกันหล่ะ
------------------------------------------------
Dot...space(ผมเคยเป็นคนก่อนจะมาเป็นนก) Comments (9)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://artarch.spaces.live.com/blog/cns!16DF54826AD76C51!1314.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
