anupap's profileบางทีลองมองหาความสุขรอบๆ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
July 07 shortstory 32 : ธรรมดา (food for alive)food for alive
-----------------------------------
กลิ่นอาหารต่างๆนาๆลอยอบอวลไปทั่วถนนสายนี้
ที่แห่งนี้....
คนกลุ่มหนึ่งกำลังปรุงแต่งกลิ่นและรสชาติด้วยความละเมียด
และคนอีกกลุ่มหนึ่งพากันเดินเลือกสรรผลงานศิลปะด้วยจมูกและลิ้นกันอย่างหน้าชื่นตาบาน
หากมองไปยังถนน เราจะเห็นคนสองกลุ่มนี้ได้อย่างชัดเจน
หากมองไปยังถนนให้ขัดๆ ก็ยังเห็นคนเพียงสองกลุ่มอยู่ดี
หากตั้งใจมองไปยังถนนให้ดีๆอีกครั้งหนึ่ง เราอาจพบว่า...
มีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่เรามองไม่เห็นในครั้งแรก
นั่นอาจเพราะคนกลุ่มนี้ไม่ได้อยู่ในที่นี้กระมัง
ผมครุ่นคิดไปพลางพร้อมกับกัดลูกชิ้นปิ้งลูกสุดท้ายก่อนจะเดินเลือกหาอาหารอื่นๆ
มาเติมเต็มความอยากและความต้องการอันเป็นหนึ่งในปัจจัยสี่ของมนุษย์
ไม่ใช่สิ... ของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดเลยก็ว่าได้
ผมเพลิดเพลินกับการลิ้มรสจนเกือบจะลืมกลุ่มคนที่ผมนึกขึ้นเมื่อครู่นี้
ใช่แล้วเมื่อครู่นี้ผมนึกถึงกลุ่มคนที่ไม่ได้อยู่ ณ ที่แห่งนี้
แม้ในขณะที่ผมกำลังขบคิด กลิ่นของปลาหมึกย่างพยายามที่จะทำลายสมาธิของผม
แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะทำลายสติและความตั้งใจครั้งนี้ได้
ในสถานที่อันเปี่ยมสุข
ผู้คนแลกเปลี่ยนความสุขซึ่งกันและกัน
ฝ่ายหนึ่งต้องการอาหาร
ฝ่ายหนึ่งต้องการทรัพย์
ทั้งสองต้องการและตอบสนองความต้องการ
นอกเหนือจากทั้งหมดทั้งสิ้น
มีผู้คนอีกมากมาย ที่ไม่ได้ยืนอยู่กับพวกเรา
ผู้คนเหล่านั้นอยู่ที่แห่งใด
ที่นั่นจะมี.... คนขายลูกชิ้นปิ้งรึเปล่า?
ที่นั่นจะมี.... อาหารให้เลือกมากมายขนาดนี้หรือไม่?
หากมีดังเช่นที่ที่ผมยืนอยู่
แล้วกลุ่มคน ณ ที่แห่งนั้นจะมี...ทรัพย์สินพอที่จะแลกมาซึ่งความสุขเหล่านี้หรือไม่?
คงจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้า หากมีทุกสิ่งทุกอย่างที่เราต้องการอยู่ตรงหน้า
สิ่งซึ่งสำคัญที่สุด...
แต่เราไม่สามารถแลกเปลี่ยนสิ่งเหล่านั้นกลับมาได้เลย
เพียงเพราะเราไม่มี "เงิน"
ตอนนี้มือข้างซ้ายของผม ถือ... ข้าวสวยอยู่ถุงหนึ่ง
และมือข้างขวา ถือ... กระดาษเพียงไม่กี่ใบซึ่งผู้คนเรียกมันว่า "เงิน"
ผมมองทางซ้ายและขวา
พร้อมกับชั่งใจว่า สิ่งไหนสำคัญสำหรับชีวิตของผมที่สุด
ผมคิดอยู่นาน....
ผู้คนยังเดินผ่านไปมาวุ่นวาย...
ผมคิดแล้วคิดอีก....
ผม...
ไม่ทันที่ผมจะคิดและรู้สึกอะไร
เพียงไม่กี่วินาทีก็มีเด็กหนุ่มคนนึงวิ่งผ่านหน้าผมไป
พร้อมกับคว้าเงินในมือของผม
ผมยืนนิ่ง...
ผมไม่มีเงินแล้ว....
ผู้คนยังวุ่นวายเช่นเดิม....
กลิ่นอาหารยังลอยฟุ้งในอากาศ...
แต่ผมไม่ต้องคิดอีกแล้ว....
ผมนั่งลง
กินข้าวถุงนั้นอย่างช้าๆ
ข้าวอุ่นๆยังคงเต็มปากของผม
แต่ผมก็ตะโกนบางอย่างออกมาอย่างมีความสุข
"กูไม่มีเงิน"
"แต่กู"
"ไม่อดตาย"
ผมพูดพลาง กินพลาง และยิ้มไปพลาง
กลางเมืองใหญ่ที่แสนวุ่นวาย...
-------------------------------------------------
ปล. - ชิวจังทีสิส เย้วๆ จารย์อย่าเครียดกันครับ อย่ารีบๆ
เราก้าวไปพร้อมกันอย่างช้าๆเนอะ
- มีอะไรอยากทำเยอะแยะเลยช่วงนี้ ดีจริงๆ
- หากอยากเข้าใกล้คำว่าพอเพียงของในหลวง ต้องหาวิธีการ
มีชีวิตอยู่อย่างตรงไปตรงมาโดยมองผ่านตัวกลางของสังคม
ที่เรียกว่า "เงิน"
-------------------------------------------------
Dot...space(ทำ มะ ดา) Comments (2)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://artarch.spaces.live.com/blog/cns!16DF54826AD76C51!1449.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
