little bring & long time

------------------------------------

 

กาลครั้ง....ในวันหนึ่ง

รุ่งเช้าของวันเดิมๆ

เสียงนกร้องสลับกันไปมา
บ้างว่าน่ารำคาญ
บ้างว่าเป็นเสียงดนตรีธรรมดาๆที่ไพเราะที่สุด
สำหรับโลกใบนี้

ทว่าทั้งหมดทั้งมวล
ก็ยังคงเทียบไม่ได้กับเสียงของเด็กน้อยคนหนึ่ง
ในวันแรกของการพบเจอกันบนโลกที่กว้างใหญ่..

...ใบนี้

 

"วันนั้น หนูหน้าตาเป็นยังไงคะ"

เด็กน้อยถามหญิงสาวผู้เป็นแม่ด้วยความสงสัย
"ลูกน่ารักมากจ้ะ ... ดังเช่นทุกวันนี้"

หญิงสาวตอบพร้อมกับส่งรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอน

"ลุกขึ้นได้แล้ว.... วันนี้เราต้องไปเยี่ยมคุณยายกัน"

เช้าวันนี้ต่างจากทุกๆวัน เพราะว่าเป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้พบเจอกับ คุณยาย
ผู้ซึ่งเคยทำทุกสิ่งทุกอย่าง ดังเช่นแม่ของฉันในวันนี้
เช้าวันนี้แม่เล่าถึงวันแรกที่ฉันได้เกิดมา.... วันแรกที่เรากล่าวทักทายซึ่งกันและกัน
แม้คำพูดของฉันในวันนั้นจะฟังไม่รู้เรื่องก็ตาม
แต่แม่บอกว่า แม่เข้าใจมันได้เป็นอย่างดี

ฉันรีบลุกขึ้นแต่งตัวก่อนจะวิ่งออกไปหน้าบ้าน
แม่ยืนคอยอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นเคย
พร้อมกับหยิบหมวกสีแดงใบใหญ่ใส่ลงบนหัวของฉัน

"วันนี้แดดร้อนมาก... ใส่ไว้นะจ้ะ"

ฉันไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่แลบลิ้นให้แม่หนึ่งที ก่อนจะค่อยๆเดินตามแม่ไป

 

ฉันเดินพลางวิ่งพลาง
เงาจากกิ่งของต้นไม้ใหญ่ที่เรียงรายอยู่สองข้างทางบนพื้นถนน

มันดูสวยและน่าสนใจอย่างประหลาด
ฉันกระโดดจากเงาของกิ่งนึงไปยังอีกกิ่งนึง

จนแทบจะลืมมองแม่ของฉันซึ่งเดินนำไปไกลมากแล้ว

หมวกสีแดงใบใหญ่ค่อนข้างเกะกะสำหรับฉัน

มันทำให้ฉันมองไม่ค่อยถนัด
แต่ฉันยังเห็นคุณแม่อยู่ใกล้ๆเสมอ

ไม่ว่าจะวิ่งเร็วหรือเดินช้าเพียงใด

 

 

ทันใดนั้นฉันพึ่งสังเกตเห็นตะกร้าใบใหญ่ที่แม่ถืออยู่
นั่นทำให้ฉันละความสนใจจากเงากึ่งไม้ในทันที

แล้วรีบวิ่งไปเดินข้างๆแม่และตะกร้าใบใหญ่นั้น

 

"อะไรอยู่ข้างในตะกร้าคะ"
ฉันถามพร้อมกับมองไปที่ตะกร้า

 

"ผลไม้ที่คุณยายชอบทานที่สุดจ้ะ"

โอ้โห.... ฉันนึกในใจ

ถึงความยิ่งใหญ่ของผลไม้นั้นและคุณยาย

เส้นทางที่เราเดินั้นค่อยๆเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
ถนนดูผิดหูผิดตา หรืออาจเพราะว่าเป็นเส้นทางที่ฉันไม่เคยเดินมาก่อนก็ได้

 

ฉันมัวแต่สนใจกับสภาพแวดล้อมที่แปลกไป
พอมองกลับไปข้างหน้าอีกครั้ง

 

แม่ของฉัน....

 

 

 

 

 

เธอ...

 

 

 

 

 

 

 

หายไปซะแล้ว

 

 

 

 

หัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้น
เท้าของฉันก้าวเร็วขึ้น
สมองของฉันมีหลายสิ่งหลายอย่างผุดขึ้นมา

ก่อนที่ฉันจะตอบตัวเองว่าความรู้สึกตอนนี้เป็นอย่างไร

 

 

ก็มีชายแปลกหน้าเดินสวนทางมา

พร้อมกับกล่าวทักทายฉันด้วยความยิ้มแย้ม
ฉันยอมรับว่ามันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากทีเดียว
ที่ยังพบคนอื่นอยู่บนถนนที่ไม่คุ้นเคย

 

"หนูจะไปไหน.... ทางข้างหน้าหนูไปไม่ได้"

ชายแปลกหน้าหยุดเดินและพูดบางสิ่งออกมา
"ทำไมหล่ะคะ"
"มันน่ากลัวมาก เค้าว่ากันว่าข้างหน้ามีแม่มดอาศัยอยู่หน่ะสิ"
"แม่มด!"
"ใช่แล้ว แล้วเด็กอย่างหนู ไม่มีทางจะไปที่นั้นได้แน่นอน"

ชายแปลกหน้าพูดราวกับว่า

ถนนเบื้องหน้าเป็นปากทางเข้าสู่อันตราย
แต่ฉัน โตพอแล้ว แม่เคยบอกว่าฉันโตมากแล้ว
ไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว....

 

"กลับไปเถอะหนู"

 

ฉันไม่ฟังชายแปลกหน้าอีกต่อไป

พร้อมกับวิ่งไปข้างหน้าด้วยความกล้าและความกลัว

ฉันวิ่งมาได้พักใหญ่ แต่ก็ยังไม่เห็นแม้เงาของแม่
ความกลัวเริ่มก่อตัวมากขึ้น มากขึ้น

ลมเริ่มพัดแรง ฉันจับหมวกแน่น
แสงอาทิตย์ที่เคยมีก็กลับค่อยๆจางหายไป

 

ทันใดนั้นกล่องกระดาษใบใหญ่

ก็ลอยมากระแทกเข้าที่หน้าของฉันอย่างไม่ทันรู้ตัว

ฉันล้มลงแต่มือยังจับหมวกแน่น และจับแน่นกว่าเดิม

 

"ใครกันที่เป็นเจ้าของกล่องใบนี้"

 

ฉันตะโกนออกไป แต่ไม่พบวี่แววของใครซักคน
ฉันเตะกล่องกระดาษอย่างสุดแรง
และในขณะนั้น ฉันก็คิดถึงแม่เป็นที่สุดเช่นกัน

 

 

 

ลมแรงสงบลง ฉันมองเห็นเงาคนอยู่ข้างหน้าไม่ไกล

ฉันดีใจมาก จึงรีบวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต

 

 

 

พอใกล้เข้าไป เข้าไป....

 

 

 

 

เงาคนก็เริ่มมากขึ้น มากขึ้น....

 

 

 

ใกล้เข้าไป ใกล้เข้าไป

ฉันมองเห็นชัดแล้ว

แต่คนเหล่านั้น....ไม่ใช่แม่ของฉัน
แต่เป็นเด็กชายหญิงสองคนกับหญิงชราในชุดคลุมสีดำ

หญิงชราในชุดคลุมสีดำ!!
...หรือว่าเธอจะเป็นแม่มดอย่างที่ชายแปลกหน้าได้บอกไว้

ฉันไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้กลุ่มคนพวกนั้น ได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ

หญิงชรากำลังส่งขนมปังและลูกกวาดสีสันสดใสให้แก่เด็กสองคนนั้น
ทั้งสามคนยิ้มและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

ฉันได้แต่นั่งมอง....

 

 

ฉันหิว....
ฉันก็อยากกินขนมปัง
ฉันก็อยากได้ลูกกวาด

 

ฉันหิว.......

 

 

 

 

ตอนนี้เด็กสองคนมองเห็นฉันแล้ว

และกำลังเดินตรงมาพร้อมกับขนมในมือ

"นี่เธอ.... มาจากไหน"
"...."

"ไม่ใช่คนแถวนี้ใช่มั้ย"
"......"

"ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องกลัว"

 

 

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ฉันไม่กล้าตอบคำใดๆกับเด็กทั้งสอง
หญิงชรามองตรงมาที่ฉัน พร้อมกับส่งยิ้ม ในมือของเธอถือผลไม้สีแดงสดยื่นมาที่ฉัน

"กินนี่มั้ย.... หนูน้อย" เธอพูดขึ้นด้วยเสียงแหบแห้งแต่ฟังดูสงบจนน่าขนลุก

".........."

 

"ฉัน....."

 

 

"ไม่เป็นไร... ฉันไม่คิดเงินเธอหรอก หนูน้อย"

"ฉัน....."

 

 

"มาเถอะ.... " เธอกวักมือเรียกอย่างช้าๆ

ฉันรู้สึกสับสน
ฉันนึกทบทวน
แต่ฉันคิดอะไรไม่ออก

 

 

มือทั้งสองของฉันจับหมวกสีแดงแน่น ก่อนจะหันหลังกลับ

ทันทีที่ฉันมองกลับไปด้านหลังของเส้นทางที่ฉันเดินผ่านมา

 

 

เธออยู่ตรงนั้นเอง

 

 

 

 

 

แม่ของฉัน
เธออยู่ข้างหลังฉันเรื่อยมา.....

 

ฉันดีใจจนยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

 

 

 

 

"แม่.....รอหนูแป๊บนึงนะคะ"

ฉันหันกลับไปหาหญิงชราและวิ่งไปเอาผลไม้ในมือของเธอ

ก่อนจะมองกลับไปหาแม่อีกครั้ง......

 

 

แต่ว่า...... เธอไม่ได้อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว

 

 

แม่ไม่ได้อยู่ข้างหลังฉัน

อีกแล้ว......

 

 

 

ฉันกัดผลไม้สีแดงสดที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา

หญิงชราวางมือลงบนไหล่ฉัน....
ฉันไม่กล้าหันไปมองเธอ

ทันใดนั้นสติของฉันก็ลางเลือน.....

 

หญิงชราเขย่าตัวฉันแรงมาก
เธอกอดฉันเอาไว้

ภาพเธอลางเลือนเต็มที
ฉันมองเห็นเธอไม่ชัดนัก

ในอ้อมกอดของหญิงชราในชุดคลุมสีดำ
มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน.....

 

หากให้ฉันจินตนาการถึงความรู้สึก
ของวันแรกที่ฉันได้เกิดมา
ก็คงเป็นดังเช่นความรู้สึกในตอนนี้
ราวกับว่าฉันได้อยู่ในอ้อมกอดของแม่

ฉันใช้มือเล็กๆจับไปที่ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของหญิงชรา

เพียงครั้งเดียว....

เพียงสัมผัสเดียว....

ฉันเข้าใจทุกอย่าง

 

เรื่องราว....ทั้งหมด

 

 

 

 

 

 

 

กาลครั้งหนึ่ง

 

ฟ้าสดใสอีกครั้งหนึ่ง....
เสียงนกร้องเป็นจังหวะดนตรีธรรมชาติ

ฉันถือตะกร้าใบใหญ่
เคาะประตูบ้านหลังเก่าๆเล็กๆ

และกล่าวทักทายอย่างมีความสุข
-------------------------------------------------

ปล. - เรื่องสั้นพิเศษเนื่องใน หนังสือ KDT เอ..หรือ KTD หว่า เอาหน่ะ

        ชื่อเรื่องที่กำหนดมาจริงๆแล้วคือ "หนูน้อยหมวกแดงกับแม่มดใจร้าย"

     - ปาล์มจะก็อปจากในนี้เลยก็ได้นะ

     - ฮ่า ฮ่า เอามาเผยแพร่ซะก่อนแล้ว แต่คงไม่เป็นไรหรอกเนอะ

     - ทำทีสิสเหอะๆๆๆ กูนี่แหละ

-------------------------------------------------

Dot...space(กินแอปเปิล)