ดอกไม้แห่งความฝัน

ผลิบานอยู่กลางท้องฟ้า

แต่ใช่เพียง                      สิ่งหนึ่ง   สิ่งเดียว

ในอาณาเขตขอบฟ้า          ปะปน     ปนเป

เอื้อมมือคว้าเอา               หยิบฝัน   คว้าเอา

หนึ่งกำมือเหนื่อยล้า           อาจไม่   มีเลย

ตะกาย      เยียบย่ำ   ส่งต่อ

ช้าเร็ว       ได้มา      สูญไป

กลิ่นหอม   ชั่วคราว   ค้างฝัน

เหลียวมองไป... พลันเปลี่ยน เวียนผัน อีกคืนและอีกวัน

อีกเช้า และ อีกเคย

อันจิตเรา ว่าซึ่ง คุณค่า ความนิยม

เป็นดินปลูก ปุ๋ยหมัก ของกาลเวลา

ฉะนี้แล้ว เหตุใดจะเหมาะสมกับดอกไม้ที่สูงค่า

ฉะนี้แล้ว ดอกไม้ที่ลวงตา กลับทำเราสูญค่าราคาคน

ฉะนั้นแล้ว เราจงตื่น... จากหมอก... จากฝัน....

เปิดประตู

นั่ง....

ชมดอกไม้ 

และความสวยงาม

รอบกายเรา  

-------------------------------------------------

Dot...space (ผลผลิตของจิตใจ)

 

กลิ่นอบอวล อาบกาย รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น

บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นและแตกดับทุกชั่วขณะ

แต่ถึงกระนั้นเศษซากที่ยังคงหลงเหลือ

ก็มากเพียงพอที่จะก่อให้เกิดตะกอนแห่งความสุข

 

 

 

อดีต ปัจจุบัน อนาคต จะมาผสมรวมกันอย่างกลมกล่อม

เพียงเพื่อสื่อสารถ่ายทอดผลงานชิ้นเอก

ผลงานอันเกิดจากความรู้สึก

 

จากหนึ่ง ถึง อีกหนึ่ง

 

 

 

ความจริงย่อมจะเป็นจริงเสมอๆ

ไม่ว่าจะวางอยู่ ณ จุดใด

เฉกเช่นเดียวกับความดี และ ความสุข

 

 

ตราบใดที่คุณตระหนักถึงมัน

มันจะไม่มีวันจางจากคุณได้เลย

 

 

จงรักษาสิ่งนั้นไว้เพราะมันย่อมมีค่าและควรค่าแก่การดำรงอยู่

ไม่ใช่เป็นเพียงสัมผัสฉาบฉวย และปริมาณมากมูลค่า

อันไร้ซึ่งสเน่ห์ และความงามที่แท้จริง

 

 

สิ่งเล็กๆ สิ่งเดียว

กลับกลายเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่

 

รอยยิ้มเล็กๆ

 

 

 

 

 

 

 

เพียงรอยยิ้มเดียว

 

 

 

 

จากคน ....

คนเดียว

 

 

ก็เกินพอ

---------------------------------------------------------------------------

ปล. - ไม่ได้อัพนานมากเลย เรียกได้ว่า ไร้แรงบันดาลใจก็พอได้

           แต่วันนี้อยู่ๆก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

        - ช่วงนี้เหมือนอัพเรื่องซ้ำๆเดิม แต่คนละที่มาทั้งนั้นเลย

        - ผมมีความสุข

---------------------------------------------------------------------------

Dot...space(ขอบคุณที่ยังเก็บมันไว้)

 

เมื่อคืน ในที่สุดก็ตัดสินใจดูหนัง

เรื่อง ฝัน หวาน อาย จูบ จนได้

จากที่ฟังความคิดเห็นของคนอื่น

ที่มีกับบหนังเรื่องนี้ว่า "เสียดายตัง"

 

ในแง่ของความเป็นภาพยนต์

สำหรับผมคงพูดได้ว่า "ยังไม่พอ"

 

หากจะพูดไปเป็นเรื่องๆไป ก็คง..

 

จูบ .... นึกว่าหนังญี่ปุ่น สุดท้ายแล้ว

แง่คิดก็ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกให้ความสำคัญ

กับการ "จูบ" มากขึ้นซักนิดเดียว

ความจริงเรื่องนี้อยากลองดูที่สุดในทุกเรื่อง

เพราะผู้กำกับเป็นคนกำกับเรื่อง โลกทั้งใบฯ

 

หวาน .... เรื่องนี้เนื้อหาผู้ใหญ่พอควร มีประเด็น

เข้าใจได้ ระยะเวลากระชับดี ดาราเล่นดี

สุดท้ายแล้ว ความสุขเราก็เจอมันตั้งแต่วันแรก

ดูเรื่องนี้แล้ว คงเตือนสติหลายๆคนที่คบกับแฟน

มานานๆได้ดีทีเดียว ต่ออายุความรักซะนะ

 

ฝัน .... บางคนบอกว่าดูเรื่องนี้แล้วหลับ

บางคนเดินออกจากโรง จากที่ได้พยายามอดทนดู

ความจริงเนื้อหาพอจะรับรู้ได้ คอมพิวเตอร์กราฟิก

อยู่ในระดับที่พอรับได้(สำหรับคนอื่นไม่รู้รับได้รึเปล่า)

ปัญหาอยู่ที่เนื้อเรื่องที่ ยืดยาว จนหน้าเบื่อ

ฉาก action ซึ่งน่าจะทราบดีว่าทีมงานยังทำได้ไม่ดี

แล้วก็ไม่ได้เป็นส่วนสำคัญกับเนื้อเรื่อง จึงคิดว่า

เสียเวลามากกับฉากเหล่านั้น แทนที่ตัวหนังจะกระชับ

ได้มากกว่านี้ โดยรวมทำให้ผมไม่แปลกใจกับเสียง

วิพากวิจารณ์ที่เกิดขึ้น

 

 

อาย....

 

ที่เลือกเขียนเรื่องนี้ทีหลังสุด เพราะผมดันชอบเรื่องนี้มากที่สุด

แม้ดาราชายจะเล่นซะแข็งทื่อ บทพูดจะดูเร่งรีบแต่พอให้อภัย

เพราะหนังมันสั้น จึงต้องเร่งนิดหน่อย แต่ประเด็นหนัง

เข้าใจได้ง่าย หลายๆฉากและคำพูดส่งอารมณ์ถึงความหมาย

ต่อบทสรุปของเรื่อง ฉากสวย เพลงเพราะ

ฉากสวยด้วยความเป็นธรรมชาติ ทุกคนที่เข้าใจมัน

ย่อมต้องการให้มันเป็นแบบนั้น แบบเดิม

 

อยากปล่อยให้ทุกอย่างที่สวยงามเป็นแบบเดิม

ความสุขที่เกิดขึ้นจากการเพียง

ได้ดู ได้ชม ได้มอง

และเข้าไปสัมผัสเป็นครั้งคราว

เราอาจเป็นแค่เพียง.....

มนุษย์ที่เลวร้าย เมื่อเทียบกับธรรมชาติ

เราจึงอาย ที่จะเข้าไป

และเราจึงละอาย ต่อตนเอง

ละอายต่อความเป็นเรา

 

------------------------------------------------

 

ดีแค่ไหนที่รู้ว่าเธอนั้นมีอยู่จริงในโลกใบนี้
เพียงแค่นี้ก็สุขใจ ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้

ไม่ต้องการ จะครอบครอง
เป็นเจ้าของหรือหวังในสิ่งใด
ได้แค่ชื่นชมคุณไกลๆ
เก็บสิ่งดีๆ นี้เอาไว้ แค่นี้ก็แสนสุขใจ

ให้ฟ้ายังคู่ทะเลแบบเดิมของมันก็ดีอยู่แล้ว
ให้เธอยังเป็นนางฟ้าแบบเดิมของเธอก็ดีอยู่แล้วนะ
ให้ปลาแต่งงานกับปูก็ดูว่ามันไม่ควรเธอว่าไหม
ให้ฉันจะคู่กับเธอก็ดูต่างกันเหลือเกินว่าจริงไหม

ดีแค่ไหนที่ฉันได้เดินมาเจอกับเธอบนโลกใบนี้
สำหรับฉันคนนี้ได้เพียงแค่นี้ก็พอแล้ว

แค่ได้รู้ แค่ได้รัก แค่ได้ฝันข้างเดียวอยู่ในใจ
แค่ได้แอบมองเธอไกลๆ
แอบเก็บความลับนี้เอาไว้ เท่านี้ก็ดีแค่ไหน

ให้ฟ้ายังคู่ทะเลแบบเดิมของมันก็ดีอยู่แล้ว
ให้เธอยังเป็นนางฟ้าแบบเดิมของเธอก็ดีอยู่แล้วนะ
ให้ปลาแต่งงานกับปูก็ดูว่ามันไม่ควรเธอว่าไหม
ให้ฉันจะคู่กับเธอก็ดูต่างกันเหลือเกินว่าจริงไหม

----------------------------------------------------------------

 

ความโชคดีของตัวเอกในเรื่องนี้คือ

สุดท้ายแล้ว ธรรมชาติก็พร้อมจะโอบรับเค้า

 

แม้ต่างกันแค่ไหน เพียงสิ่งเดียวที่ทำลาย

เส้นบางๆของความต่างลงได้

 

ธรรมชาติ

 

ความรู้สึกดี

 

ความชอบ

 

ความรัก

 

 

ขอขอบคุณ

 

 

 

 

----------------------------------------

ผมมีความสุขดี แม้ธรรมชาติจะไม่ได้เปิดรับผม

เกือบลืมความรู้สึกแบบนี้ ไปซะแล้ว

เพราะไม่ได้เป็นมานาน

 

คุณทำให้มันเกิดขึ้น

นั่นเพราะคุณมีคุณค่าพอ

มันพิเศษสำหรับผม

 

และผมคงไม่คิดเข้าไปทำลาย

ธรรมชาติที่สวยงาม

อย่างแน่นอน

------------------------------------------

Dot...space (ก็ดีอยู่แล้ว)

ถึง.... คุณ ผู้ไม่ใช่นางฟ้า

 

................................................................

 

สวัสดี....

 

 

วันนี้ผมไปเยี่ยมเยียนอดีตมา

 

ผมจึงเขียนถึงคุณ

 

ผมได้ไปเจอกับ

พื้นที่ว่างที่เต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นผง

ผมปัดกวาดมัน

เพียงเพื่ออยากเสพความรู้สึกเป็นสุขเดิมๆที่เคยมี

 

ครู่เดียว

แสงสีเหลืองปนส้มของแดดยามเย็น

ก็ส่องมายังพื้นที่แห่งนี้

และตัวผมเองก็ต้องตกอยู่ในห้วงของความคิดถึง

โดยไม่ตั้งใจ.....

 

 

มันดูยาวนาน และดูแสนสั้น

กับเรื่องราวต่างๆที่ผ่านพ้นไป

ทำไมเวลาที่ยาวนานไม่ทำให้ผมรู้สึกได้ ณ ขณะนั้น

แต่เวลาที่แสนสั้นกลับมีคุณค่าอย่างมากมาย

 

 

 

เพียงแค่ตอนนี้

ผมกำลังตกอยู่ในบ่วงกรรมที่ก่อไว้

จึงไม่มีสิทธิ์โอดครวญ

หรือแม้แต่เรียกร้องให้ได้ยินเสียงของคุณ

 

ผมนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง

 

 

ตุ๊กตาไล่ฝนยังไม่อาจหยุดหยดน้ำทั้งหมดทั้งมวล

รอบๆตัวของผมได้เลย

 

คุณผู้เข้ามาก่อนจากไปพร้อมกับดวงอาทิตย์

หวังว่าจะได้ยินคำกล่าวและรับความรู้สึกจากผม

 

คำกล่าว

ที่ไม่ต้องเข้าใจ ที่ไม่ต้องจดจำ

แต่ขอให้รู้สึก

 

ให้รู้สึกว่าผม.... ยังคิดถึงคุณ

ให้รู้สึกว่าผม.... ยังคงอยู่

 

 

อยากให้เรื่องราวมันเกิดซ้ำอีกครั้ง

แต่ผมจะขอเปลี่ยนจากสิ่งที่คุณทำให้ผม

เป็นสิ่งที่ผมจะทำให้คุณบ้าง

 

 

หวังว่าจะมีโอกาส

แม้จะเลือนลางเต็มที

 

เพราะตอนนี้คุณอยู่ในที่

ที่สดใส..

ที่อบอุ่น..

 

ผมจึงต้องยิ้มให้กับคุณ

แม้จะหนาวสั่น

 

ผมจึงต้องโอบกอดตัวเอง

แทนที่จะได้อยู่ข้างๆคุณ

 

 

ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว

เวลาก็เดินไป

ผมปิดเพลง แต่เปิดความทรงจำ

ฟังมันเบาๆ บนโซฟาสบายๆ

เขียนสิ่งที่ไม่มีวันกล้าบอกเป็นคำพูด

แต่ถึงตอนนี้ผมกล้าที่จะบอกแล้วจริงๆ

คุณก็ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้...อีกแล้ว

ไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้...อีกแล้ว

 

 

ผมฟังความทรงจำ

ที่กำลังบรรเลง

 

หวังว่าคุณจะฟังมันบ้างในบางที

และคิดถึงผมขึ้นมาบ้างในบางครั้ง

 

 

ถ้าเป็นเช่นนั้นผมคงมีความสุขมาก

จดหมายฉบับนี้ก็เช่นกัน คงมีความสุขไม่น้อย

 

แม้มันจะยืดยาว และจับใจความสำคัญไม่ได้มากนัก

เพราะคนเขียนไม่ได้เก่งกาจสามารถอะไร

แค่เพียงจะพูดกับคุณตรงๆยังทำไม่ได้

 

แต่จดหมาย

เป็นสิ่งที่เขียนด้วยความรู้สึกเพื่อส่งให้กับใครซักคน

 

ใครซักคนที่พร้อมจะเปิดอ่านได้ทุกเมื่อทุกเวลา

และหยิบมันขึ้นมาอ่านซ้ำได้ตราบจนมันบุบสลายไป

 

ผมหวังว่าคุณจะอ่านมันบ้าง

และอ่านผมบ้าง

 

ผมหวังว่าคุณจะเปิดอ่านมันเมื่อถึงเวลา

 

แล้ว....

 

 

ผมจะอยู่ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

 

จนกว่าจะตายจากไป

 

........................................................

แค่คุณ ที่ผมคิดถึง

 

จาก ... หมีขนประหลาด

 

 

 

 

 

ปล. ผมเขียนจดหมายรักไม่เป็น

จึงขอส่งจดหมายฉบับนี้ให้กับคุณแทน

---------------------------------------------------------

Dot...space (เขียนจดหมายถึงคุณ)

 

เหมือนเดิมๆ

เวลาชะรอย



ทุกคนเช่นกัน

ไม่เฉกเช่นเดียวกับตัวผม



แล้วก็คงไม่นาน

เวลาจะชะรอย


จากทุกสิ่ง จากทุกผู้

ไปอย่างหมดสิ้น



เพราะมนุษย์นั้นแปลก

ชอบกายะ มากกว่า จิตตะ



แล้วก็คงไม่นาน

ความรู้สึกดี ความสุข จะสูญหาย



เพียงแต่มันยังคงอยู่ดี

ในตัวข้า หัวใจข้า

จนวันวางวาย

 

-----------------------------------------------------------------

 

อาจบอกได้ว่าผมเป็นผู้ชำนาญในการลืมก็ว่าได้

ไม่เคยมีเรื่องทุกข์ใจใดอยู่กับผมได้นานเท่าที่ควรจะเป็น

นั่นเพราะสมองในส่วนที่ดูแลจัดการเกี่ยวกับความสุขของจิตใจ

นั้นสั่งการออกมาอย่างชัดเจนว่า

 

"มันเป็นเรื่องที่ไม่สมควรจำเอาเสียเลย"

 

 

น่ายินดี สำหรับแนวความคิดอันแสนสั้นที่ใช้ทรัพยากรเวลาเพียงนิด

 

หากเพียงแต่ สิ่งเดิมสิ่งเดียว ไม่อาจสั่งงานสมองอีกส่วนนึงได้

สมองส่วนที่ควบคุมจิตสำนึกและตัวตน

นั้นทำให้ผมระลึกได้เสมอถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา

 

ถึงความสุขในอดีตที่ไม่มีวันห่างหาย

 

ไม่ใช่ด้วยเวลา ที่มัดความทรงจำไว้

เพราะเวลามักพัดพาเราไปจากจุดเดิมเสมอๆ

 

เราทำหน้าที่สั่งตนเองให้เดินไป

หรือเดินกลับไป

หรือชำเลืองมองไป

 

 

ผมเลือกที่จะชำเลืองมอง

เพราะไม่ต่อต้านธรรมชาติของความเปลี่ยนแปลง

และใน ขณะเดียวกัน ไม่ทิ้งขว้างความทรงจำ

 

 

 

 

คุณอาจมองเห็นภาพเสมือนคร่าวๆหากลองจินตนาการถึงมันดู

อาจเป็นกระจกที่ไม่ส่องความเป็นจริง

แต่อาจเป็นกระจกที่ส่องอนาคตของคุณ

 

 

ขอบคุณ กาละ

ที่นำพาเทศะในครั้งนี้

 

 

ความเก่งกาจในการหลงลืมของผม

จึงพ่ายแพ้ให้กับพวกคุณอย่างราบคาบ

คุณผู้อยู่นอกกระจกแห่งความทรงจำ

 

แม้ทุกอย่างจะยังคงอยู่ดี

จาก เรา ถึง เรา

 

 

--------------------------------------------------------------

Dot...space(มนุษย์กลายพันธุ์)